7 szwadron pionierów –pododdziałkawaleriiWojska Polskiego.
W 1924 został sformowany szwadron pionierów przy 3 Samodzielnej Brygadzie Kawalerii[1]. 21 listopada 1924 minister spraw wojskowych przydzielił por. Stefana Łobojko z 23 pułku ułanów na stanowisko dowódcy szwadronu oraz por.Kazimierza II Niedźwiedzkiego z 13 pułku ułanów i ppor. Eugeniusza Parafianowicza z4 pułku ułanów na stanowiska młodszych oficerów szwadronu[2]. Szwadron wchodził w skład3 Samodzielnej Brygada Kawalerii w Wilnie. 6 listopada 1924 generał dywizjiStefan Majewski, w zastępstwie ministra spraw wojskowych, rozkazem O.I.Szt.Gen. 11750 Org. ustalił następujące odznaki dla organizującego się szwadronu pionierów przy3 SBK:
- otok na czapkachrogatywkach czarny,
- proporczyki na kołnierzu kurtki i płaszcza pąsowo-czarne (barwa pąsowa u góry, barwa czarna zaś u dołu),
- nanaramiennikach kurtki i płaszcza numer (cyfry arabskie) i litery „3B”[a].
Szwadron stacjonował wgarnizonie Wilno[4][5][6][7].
Od sierpnia 1926 formacją ewidencyjną szwadronu był23 pułk ułanów. W związku z powyższym do tego oddziału został przeniesiony rotmistrzWitold Chludziński z pozostawieniem na zajmowanym stanowisku dowódcy szwadronu[8].
1 października 1926 szwadron został oddany pod inspekcję gen. bryg.Stanisławowi Burhardt-Bukackiemu[4].
4 sierpnia 1927 minister spraw wojskowych ustalił barwy szkarłatno-czarne dlaproporczyka szwadronów pionierów[9].
24 lutego 1928 minister spraw wojskowych ustalił otok szkarłatny na czapkach oficerów i szeregowych szwadronów pionierów[10].
W 1930 pododdział został przemianowany na 7 szwadron pionierów[5].
13 sierpnia 1931 minister spraw wojskowych marszałek PolskiJózef Piłsudski rozkazem G.M. 7759 I. zatwierdził wzór i regulaminodznaki pamiątkowej szwadronów pionierów[11].
Bezpośredni nadzór nad szkoleniem i wychowaniem żołnierzy w szwadronie, jak również nadzór nad właściwym wykorzystaniem i konserwacją sprzętu saperskiego sprawował jeden z trzech dowódców grup saperów. Był on również kierownikiem corocznych koncentracji jednostek saperskich[12].
Od 1937 szwadron wchodził w składWileńskiej Brygady Kawalerii[13]. Do października tego roku szwadron został zreorganizowany[14].
Zgodnie z uzupełnionymplanem mobilizacyjnym „W” dowódca 4 pułku ułanów w Wilnie był odpowiedzialny za przygotowanie i przeprowadzenie mobilizacji szwadronu pionierów nr 7[15][16]. Jednostka była mobilizowana w alarmie, w grupie jednostek oznaczonych kolorem czerwonym[17][18]. 23 sierpnia 1939 została zarządzona mobilizacja jednostek „czerwonych” na terenieOkręgu Korpusu Nr III. Początek mobilizacji został wyznaczony na godz. 6.00 następnego dnia[19]. Mobilizacja szwadronu odbyła się w terminie (A+36) i zgodnie z elaboratem mob. Szwadron przyjął organizację wojenną L.3023/mob.org. oraz został ukompletowany zgodnie z zestawieniem specjalności L.4023/mob.AR i wyposażony zgodnie z należnościami materiałowymi L.5023/mob.mat.[20]. Piątego dnia mobilizacji powszechnej miała być zakończona mobilizacja uzupełnienia marszowego szwadronu pionierów nr 7[21][16]. Jednostką mobilizującą był szwadron zapasowy 4 pułku ułanów wWołkowysku[21][16]. Uzupełnienie marszowe było jednostką podległą dowódcy Okręgu Korpusu Nr III pod każdym względem[22]. Zmobilizowany szwadron pionierów nr 7 i jego uzupełnienie marszowe przynależały pod względem ewidencji doOśrodka Zapasowego Kawalerii „Wołkowysk”[23].
W czasiekampanii wrześniowej szwadron pionierów nr 7 walczył w składzie Wileńskiej BK[24].
- Dowódcy szwadronu
- Obsada personalna w marcu 1939[7]
- Obsada personalna we wrześniu 1939[36]
- dowódca szwadronu – rtm.Józef Lichtarowicz †20 VIII 1944 Langannerie, Francja[37][29]
- dowódca plutonu – por. kaw. Henryk Józef Witkowski
- ↑Wzór, wymiary i sposób umieszczania wyżej wymienionych odznak i barw – według przepisów o ubiorze polowych WP[3].
- ↑Por. kaw. Stefan Łobojko ur. 7 sierpnia 1900. Z dniem 31 grudnia 1924, na własną prośbę, został przeniesiony do korpusu oficerów rezerwowych[25]. Był odznaczony Krzyżem Zasługi Wojsk Litwy Środkowej[26]. W „Roczniku Oficerskim 1923” figuruje błędnie jako kawaler Orderu Virtuti Militari[27]. W 1934, jako oficer rezerwy pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Ciechanów. Posiadał przydział w rezerwie do 23 pułku ułanów[28]. Prawdopodobnie to on był zaginiony w latach 1939-1945 i w 1950 uznany przez sąd grodzki w Warszawie za zmarłego[29].
- ↑Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 82.
- ↑abDz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 123 z 21 listopada 1924, s. 688.
- ↑Dz. Rozk. MS Wojsk. Nr 44 z 6 listopada 1924, poz. 640.
- ↑abKośmider 2009 ↓, s. 240.
- ↑abcRocznik oficerów kawalerii 1930 ↓, s. 53.
- ↑abRocznik Oficerski 1932 ↓, s. 667.
- ↑abRybka i Stepan 2006 ↓, s. 720.
- ↑Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 31 z 9 sierpnia 1926, s. 247.
- ↑Dz. Rozk. MS Wojsk. Nr 22 z 4 sierpnia 1927, poz. 268.
- ↑Dz. Rozk. MSWojsk. Nr 6 z 24 lutego 1928, poz. 66.
- ↑Dz. Rozk. MSWojsk. Nr 25 z 13 sierpnia 1931, poz. 315.
- ↑Bałtusis 1940 ↓, s. 68–69.
- ↑Sieradzki i Wielecki 1994 ↓, s. 29.
- ↑Tym 2013 ↓, s. 60.
- ↑Rybka i Stepan 2010 ↓, s. 180, 192.
- ↑abcZarzycki 1995 ↓, s. 60.
- ↑Rybka i Stepan 2010 ↓, s. 192.
- ↑Zarzycki 1995 ↓, s. 61, wg autora w grupie jednostek oznaczonych kolorem zielonym.
- ↑Zarzycki 1995 ↓, s. 218.
- ↑Rybka i Stepan 2010 ↓, s. 1094, 1095.
- ↑abRybka i Stepan 2010 ↓, s. 193.
- ↑Zarzycki 1995 ↓, s. 238.
- ↑Rybka i Stepan 2010 ↓, s. 183, 193.
- ↑Sieradzki i Wielecki 1994 ↓, s. 32.
- ↑Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 136 z 31 grudnia 1924, s. 764.
- ↑Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2022-06-09]..
- ↑Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 645, 686.
- ↑Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 120, 603.
- ↑abProgram „Straty osobowe i ofiary represji pod okupacją niemiecką”. Fundacja „Polsko-Niemieckie Pojednanie”. [dostęp 2024-08-29].
- ↑Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 43 z 18 kwietnia 1925, s. 203.
- ↑Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 20 stycznia 1928, s. 6.
- ↑Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 20 stycznia 1928, s. 4.
- ↑Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 28 czerwca 1933, s. 134.
- ↑Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 28 czerwca 1933, s. 139.
- ↑Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 135, 720.
- ↑abPrzemsza-Zieliński 1995 ↓, s. 371.
- ↑Wykaz poległych 1952 ↓, s. 59.
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2022-01-19].
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski Rezerw 1934. Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, 1934.
- Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
- Rocznik oficerów kawalerii. Warszawa: Nakładem „Przeglądu Kawaleryjskiego”, 1930.
- Wykaz poległych i zmarłych żołnierzy Polskich Sił Zbrojnych na obczyźnie w latach 1939-1946. Londyn: Instytut Historyczny im. gen. Sikorskiego, 1952.
- Edward Bałtusis: Kwestionariusz. [w:]B.I.12c [on-line]. Instytut Polski i Muzeum im. gen. Sikorskiego w Londynie, 1940-01-21. [dostęp 2022-05-11].
- Tomasz Kośmider: Toruński Inspektorat Armii w systemie obronnym państwa polskiego w latach 1921-1939. Warszawa: Wydawnictwo Neriton, 2009.ISBN 978-83-7543-082-0.
- Jan Przemsza-Zieliński: Wrześniowa Księga Chwały Kawalerii Polskiej. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 1995.ISBN 83-11-08380-0.
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006.ISBN 978-83-7188-899-1.
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Najlepsza broń. Plan mobilizacyjny „W” i jego ewolucja. Warszawa: Oficyna Wydawnicza „Adiutor”, 2010.ISBN 978-83-86100-83-5.
- Rudolf Sieradzki, Henryk Wielecki: Wojsko Polskie 1921-1939. Organizacja i odznaki artylerii. Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, 1994.ISBN 83-85621-44-X.
- Juliusz S. Tym: Struktura organizacyjna wielkich jednostek kawalerii w latach 1919–1939. W: Struktura organizacyjna kawalerii cz. 1. (Wielkie Jednostki). Krzysztof Mijakowski (red.). Warszawa: Edipresse Polska S.A., 2013, seria: Wielka Księga Kawalerii Polskiej 1918–1939.ISBN 978-83-7769-893-8.
- Piotr Zarzycki: Plan mobilizacyjny „W”. Wykaz oddziałów mobilizowanych na wypadek wojny. Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, 1995.ISBN 83-85621-87-3.
| Korpus, dywizje, GO Jazdy | |
|---|
| Brygady jazdy (wojenne) | |
|---|
| Brygady jazdy | |
|---|
| Dywizje kawalerii | |
|---|
| Samodzielne brygady kawalerii | |
|---|
| Brygady kawalerii | |
|---|
| Brygady kawalerii (1929–1937) | |
|---|
| Grupy Operacyjne Kawalerii 1939 | |
|---|
| Brygady kawalerii 1939 | |
|---|
Jednostki improwizowane
w 1939 | |
|---|
| Pułki ułanów (szwoleżerów) | |
|---|
| Pułki strzelców konnych (dragonów) | |
|---|
| Dywizjony artylerii konnej | |
|---|
| szwadrony pionierów | |
|---|
| szwadrony łączności | |
|---|
| Inne | |
|---|
| Kawaleria zmotoryzowana | |
|---|
| Ośrodki zapasowe kawalerii | |
|---|
Improwizowane (rezerwowe)
oddziały kawalerii (1939) | |
|---|
Osobny artykuł:Barwy jednostek kawalerii Wojska Polskiego.
