Movatterモバイル変換


[0]ホーム

URL:


Przejdź do zawartości
Wikipediawolna encyklopedia
Szukaj

6 Siczowa Dywizja Strzelców (URL)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z6 Siczowa Dywizja Strzelców)
6 Siczowa Dywizja Strzelców
6-та січова стрілецька дивізія
Ilustracja
Defilada 6 SDS przedSymonem Petlurą,Berdyczów, kwiecień 1920
Historia
Państwo

 Ukraińska Republika Ludowa

Dowódcy
Pierwszy

ppłk szt. gen.Marko Bezruczko

Działania zbrojne
wojna polsko-bolszewicka
(od kwietnia do listopada 1920)
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych

wojska lądowe

Podległość

3 Armia Wojska Polskiego

Wręczenie sztandaru 6 Siczowej Dywizji Strzelców.Symon Petlura, gen.Wołodymyr Salski, gen.Antoni Listowski,Berdyczów 21 kwietnia 1920
Symon Petlura w otoczeniu oficerów ukraińskich i polskich przyjmuje defiladę 6 Siczowej Dywizji Strzelców podpomnikiem Bohdana Chmielnickiego w Kijowie, 23 maja 1920.

6 Siczowa Dywizja Strzelców (ukr. 6-та січова стрілецька дивізія) – dywizjaArmii Ukraińskiej Republiki Ludowej, działająca operacyjnie w składzie3 Armii Wojska Polskiego, uczestnicząca wwyprawie kijowskiej w 1920 roku i w dalszych działaniach przeciwArmii Czerwonej, w tym wbitwie pod Komarowem.

Formowanie i walki

[edytuj |edytuj kod]

Dywizja ta była początkowo formowana wŁańcucie, a następnie w twierdzy wBrześciu nad Bugiem. W późniejszym czasie otrzymała nazwę „6 Dywizji Siczowej”, a znajdowała się pod komendą podpułkownikaMarka Bezruczki. 22 kwietnia została podporządkowana 3 Armii Wojska Polskiego i otrzymała rozkaz wymarszu na front. Liczyła wówczas ponad 2 tysiące żołnierzy.

Zdaniem Lecha Wyszczelskiego, w maju 1920 roku 6 Siczowa Dywizja Strzelców byłabardzo słabym związkiem taktycznym (...) dysponowała nielicznymi kadrami umożliwiającymi w dalekiej perspektywie osiągnięcie stanu polskiej dywizji[1]. 12 czerwca 1920, stan osobowy 6 dywizji wynosił 225 oficerów i 1720 żołnierzy (z czego 301 niewyszkolonych)[2], 7 listopada 1920 stan wynosił 407 oficerów i 4143 żołnierzy[3].

W sierpniu 1920 dywizjabroniła Zamościa przed 1 Armią Konną Budionnego. Na froncie pozostała do listopada 1920.

Stan dywizji w lipcu 1920

[edytuj |edytuj kod]

dowódca – ppłk szt. gen.Marko Bezruczko

  • szef sztabu – płk szt. gen.Wsewołod Zmijenko
    • sotnia sztabowa
    • sotnia oficerska
    • pluton telegraficzny
    • pluton żandarmerii polowej
  • 16 Brygada Piechoty – ppor.Roman Suszko
    • 46 kureń strzelców – kpt. Grigoriak
    • 47 kureń strzelców – kpt. Stefaniszyn
  • 17 Brygada Piechoty – ppor. Woroniew
    • 49 kureń strzelców – kpt. Wergeler
    • 50 kureń strzelców – kpt. Georgiew
  • 6 pułk kawalerii – ppor. Jaroszewski
    • 1 sotnia konna
    • 2 sotnia konna
    • 3 sotnia konna
  • 6 pułk artylerii polowej – kpt. Protiwieński
    • 16 bateria artylerii polowej
    • 17 bateria artylerii polowej
  • 6 kureń techniczny – kpt. Oleksiejew
    • 1 kompania saperów
    • 2 kompania saperów
  • kompania kolejowa
  • kompania (park) amunicyjna
  • 6 zapasowa brygada strzelców

Żołnierze oddziału

[edytuj |edytuj kod]
Dowództwo jednostki[4]
Stopień, imię i nazwiskoOkres pełnienia służby
Dowódca dywizji
gen. chor.Marko Bezruczko8 II – koniec wojny
Zastępca dowódcy dywizji
ppłk Anatolij Budnyj
Szefowie sztabu
płk Wsewołod Zmijenko8 II – koniec wojny

Przypisy

[edytuj |edytuj kod]
  1. Lech Wyszczelski: Operacja ukraińska Wojska Polskiego. W: Wojna polsko-rosyjska 1919–1920. s. 381.
  2. Robert Potocki Idea restytucji Ukraińskiej Republiki Ludowej (1920-1939) Wydawnictwo: Instytut Europy Środkowo-Wschodniej , Lublin 1999 ;ISBN 83-85854-46-0 s.87. tabela
  3. Robert Potocki Idea restytucji Ukraińskiej Republiki Ludowej (1920-1939) Wydawnictwo: Instytut Europy Środkowo-Wschodniej , Lublin 1999 ;ISBN 83-85854-46-0 s.107. tabela
  4. Rukkas 2020 ↓, s. 257.

Bibliografia

[edytuj |edytuj kod]
Armia Czynna Ukraińskiej Republiki Ludowej
Dywizje
Brygady piechoty
Pułki konne
Brygady artylerii
Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=6_Siczowa_Dywizja_Strzelców_(URL)&oldid=78310761
Kategorie:

[8]ページ先頭

©2009-2026 Movatter.jp