Ten artykuł dotyczy 48 Dywizji Strzelców RFSRR. Zobacz też:48 Dywizja Piechoty – inne dywizje piechoty z numerem 48.| Historia | |
| Państwo | |
|---|---|
| Sformowanie | 1919 |
| Działania zbrojne | |
| wojna polsko-bolszewicka bitwa pod Międzyrzeczem (23 września 1920) | |
| Organizacja | |
| Rodzaj wojsk | |
| Podległość | |
48 Dywizja Strzelców – dywizja piechotyArmii Czerwonej okresuwojny polsko-bolszewickiej, operująca głównie na terenie dzisiejszej Białorusi.
Sformowana jesienią 1919 w rejonie Tuły jako 1 Tulska Dywizja Strzelców. W styczniu 1920 weszła w skład 15 Armii.Walczyła z oddziałami polskimi w rejonie Dryssy i Połocka. W czerwcu 1920 w strukturach 4 Armii, a od sierpnia już w ramach 16 Armii wzięła udział w drugiej ofensywie Tuchaczewskiego, walcząc m.in. pod Wilnem i Kobryniem. 1 sierpnia 1920 jej 143 Brygada Strzelców liczyła w stanie bojowym 2553 żołnierzy z tego piechoty 1840[1].
Podczas bitwy niemeńskiej walczyła pod Wołkowyskiem z oddziałami Grupy gen. Junga. 27 i 28 września bez powodzenia broniła Słonima, a w październiku toczyła walki o Słuck. Po podpisaniu rozejmu uczestniczyła w walkach z oddziałami gen. Bułak-Bałachowicza[2].
W dniu12 września1920 roku po zdobyciuKobrynia przez oddziałyWojska Polskiego do polskiej niewoli dostało się 180 żołnierzy z radzieckich 48 oraz 57 Dywizji Strzelców[potrzebny przypis].
Skład na dzień 1 sierpnia 1920[3]:
W tym dniu dywizja posiadała 7100 „bagnetów”, 100 „szabel”, 183karabiny maszynowe, 223-calowe armaty dywizyjne wz. 1902[3].
