Ten artykuł dotyczy 44 Dywizji Strzelców RFSRR. Zobacz też:44 Dywizja Piechoty - inne dywizje piechoty z numerem 44.| Historia | |
| Państwo | |
|---|---|
| Sformowanie | 1919 |
| Działania zbrojne | |
| wojna polsko-bolszewicka bitwa pod Lubarem(20-22 III 1920) bitwa pod Starynkami(2 IV 1920) bitwa pod Korcem (VII 1920) bitwa pod Tyszowcami (2 IX 1920) | |
| Organizacja | |
| Rodzaj wojsk | |
| Podległość | 12 Armia |
44 Dywizja Strzelców –związek taktycznypiechotyArmii Czerwonej okresuwojny domowej w Rosji iwojny polsko-bolszewickiej.
Sformowana latem 1919 z oddziałów 3 Pogranicznej Dywizji i ochotników. Weszła w skład została12 Armii. Walczyła przeciw oddziałomDenikina naUkrainie, a następnie z oddziałami Ukraińskiej Republiki Ludowej. W lutym 1920 nad Wołkiem weszła w kontakt taktyczny z polską5 Dywizja Piechoty. W walce z jednostkami polskimi poniosła wysokie straty i została wycofana na tyły.Podczas polskiej ofensywy na Kijów pobita pod Berdyczowem, a 28 kwietnia poddała się pod Holendrami. Odtworzona w maju 1920, wzięła udział w ofensywie Armii Czerwonej, docierając podTyszowce.Podczas odwrotu broniła liniiPtyczy i Słuczy. Po podpisaniu rozejmu z Polską wzięła udział w walkach z oddziałamiUkraińskiej Republiki Ludowej[1].
Jednostki tyłowe 44 DS wraz z 58 DS odpierały atak polskiej Dywizji Kawalerii gen. Józefa Romera podKoziatynem. Niedobitki 44 DS uchodziły pospiesznie w kierunku Czerkas nad Dnieprem.Uporczywe walki Wojska Polskiego z 44 DS oEmilczyn zakończyły się ustąpieniem wojsk polskich (2 Armii).3 października1920 dywizja została rozbita po brawurowym ataku kawalerii polskiej na południe od Prypeci[potrzebny przypis].
Skład na dzień 12 lipca 1920[2]:
