Ten artykuł dotyczy 44 Dywizji Piechoty okresu II RP. Zobacz też:44 Dywizja Piechoty - stronę ujednoznaczniającą.

44 Dywizja Piechoty (44 DP) – rezerwowawielka jednostkapiechotyWojska Polskiego II RP.

44 DP nie występowała w organizacji pokojowej Wojska Polskiego. Była rezerwową wielką jednostką piechoty mobilizowaną na podstawieplanu „W” na terenieOkręgu Korpusu Nr IV, w II rzucie mobilizacji powszechnej z wyjątkiem 144 pp, który miał być mobilizowany w I rzucie^[1]. Eksterytorialnie miały być mobilizowane dwa bataliony 144 pp we Włocławku (Okręg Korpusu Nr VIII) oraz batalion saperów w Modlinie i dywizyjny zestaw łączności w Zegrzu i Warszawie (Okręg Korpusu Nr I). Zgodnie z planem „W” mobilizacja II rzutu, w tym gros 44 DP miała się rozpocząć siódmego dnia mobilizacji powszechnej („dzień X”)^[2].

W czasiekampanii wrześniowej dywizja przeznaczona była pierwotnie doArmii „Łódź”. Walczyła jednak rozproszona:144 pułk piechoty wobronie Sochaczewa,145 pp z częściami144 pp wobronie Warszawy,146 pp wJeżowie iRozprzy, a następnie wobronie Palmir. I/ 54 pal włączony został doGO gen. Andersa^[3].

44 Dywizja Piechoty w pierwszych dniach września koncentrowała się na tyłachArmii „Łódź”^[4]. Na stanowisko dowódcy dywizji wyznaczony został pułkownikEugeniusz Żongołłowicz, dotychczasowy dowódca piechoty dywizyjnej5 DP we Lwowie. Wymieniony oficer przybył doŁowicza wieczorem 4 września i jeszcze tego samego dnia dwukrotnie wyjeżdżał w towarzystwie szefa sztabu do Łodzi, gdzie otrzymał rozkazy od dowódcy armii, generała dywizjiJuliusza Rómmla. Rejon koncentracji dywizji wyznaczono w rejonieDłutów –Tuszyn, a146 pułk piechoty od 1 września mobilizowany był w Piotrkowie. Jednakże ze względu na szybkość niemieckiego natarcia nie zdążono do końca sformować całej dywizji. 4 września I batalion146 pułku piechoty włączono do obrony Piotrkowa Trybunalskiego wraz z86 pułkiem piechoty. Rozproszone oddziały 44 DP wycofywały się następnie kuWiśle. 15 września zostały skierowane z rejonuCegłowa do obronyWarszawy. Część dywizji walczyła na obszarze Pragi w ramach zgrupowania gen.Juliusza Zulaufa do kapitulacji stolicy 28 września.

Dywizyjny zestaw łączności miał być mobilizowany przezCentrum Wyszkolenia Łączności z1 batalionem telegraficznym w Zegrzu (kompania telefoniczna, pluton łączności KG i drużyna parkowa łączności) orazpułk radiotelegraficzny w Warszawie (pluton radio, a także personel i sprzęt radio dla drużyny parkowej łączności)^[5].
Wszystkie oddziały taborów miały być mobilizowane przez kadrę 4 dywizjonu taborów w Łęczycy^[6].
Oddziały i zakłady służby zdrowia miały być mobilizowane przez 4 Szpital Okręgowy w Łodzi^[7].W nawiasach podano nazwyjednostek mobilizujących pozostałe oddziały dywizji.

• Dowództwo 44 DP (10 pp jako grupa dyspozycyjna personelu Typ II Nr 15)
• dowódcy broni i szefowie służb 44 DP
• sztab 44 DP

Kwatera Główna 44 DP (10 pp)

• kompania asystencyjna nr
• pluton łączności Kwatery Głównej nr 55
• pluton pieszy żandarmerii nr 55 – por. Antoni Bielawski
• Poczta Polowa Nr 82 (UPT Łódź)
• sąd polowy nr 83 (KRU Skierniewice^[8])
• kompania gospodarcza KG 44 DP

Piechota dywizyjna

• 144 pułk piechoty
• 145 pułk piechoty
• 146 pułk piechoty
• samodzielna kompania karabinów maszynowych i broni towarzyszącej nr 44 (18 pp) – por. Zdzisław Eugeniusz Kozdęba (poległ 17 IX)
• kompania kolarzy nr 44 (18 pp) – ppor. rez. Edward Beyga

Artyleria dywizyjna

• 54 pułk artylerii lekkiej
• samodzielny patrol meteorologiczny nr 54 (26 pal)

Jednostki broni

• batalion saperów typ IIb nr 71 (1 bsap.^[9])
• kompania telefoniczna nr 55
• pluton radio nr 55
• drużyna parkowa łączności nr 55

Jednostki i zakłady służb

• kompania sanitarna nr 431
• szpital polowy nr 431
• polowa kolumna dezynfekcyjno-kąpielowa nr 431
• polowa pracownia bakteriologiczno-chemiczna nr 431
• polowa pracownia dentystyczna nr 431
• dowództwo grupy marszowej służb typ II nr 431
• dowództwo grupy marszowej służb typ II nr 432
• kolumna taborowa parokonna nr 431
• kolumna taborowa parokonna nr 432
• kolumna taborowa parokonna nr 433
• kolumna taborowa parokonna nr 434
• kolumna taborowa parokonna nr 435
• kolumna taborowa parokonna nr 436
• kolumna taborowa parokonna nr 437
• kolumna taborowa parokonna nr 438
• warsztat taborowy (parokonny) nr 431
• pluton taborowy nr 431
• park intendentury typ I nr 431 (składnica materiału intendenckiego Nr 4 w Łodzi^[10])
• pluton parkowy uzbrojenia nr 431 (Składnica Uzbrojenia Nr 4 wGałkowie^[11])

 Osobny artykuł:Organizacja wojenna polskiej dywizji piechoty w 1939.

• Убиты в Катыни. Книга Памяти польских военнопленных – узников Козельского лагеря НКВД, расстрелянных по решению политбюро ЦК ВКП(б) от 5 марта 1940 года. Лариса Еремина (red.). Москва: Общество «Мемориал» – Издательство «Звенья», 2015.ISBN 978-5-78700-123-5.
• Tadeusz Jurga: Wojsko Polskie: krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. Regularne jednostki Wojska Polskiego w 1939: organizacja, działania bojowe, uzbrojenie, metryki związków operacyjnych, dywizji i brygad. T. 7. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1975.
• WacławW. Stachiewicz WacławW.,Wierności dochować żołnierskiej : przygotowania wojenne w Polsce 1935-1939 oraz kampania 1939 w relacjach i rozważaniach szefa Sztabu Głównego i szefa Sztabu Naczelnego Wodza, Warszawa: Rytm, 1998,ISBN 83-86678-71-2,OCLC 830510751 . Brak numerów stron w książce
• Ludwik Głowacki: Obrona Warszawy i Modlina na tle kampanii wrześniowej 1939. Wyd. 5. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1985.ISBN 83-11-07109-8.
• Juliusz Rómmel: Za honor i ojczyznę. Wspomnienia dowódcy armii „Łódź” i „Warszawa”. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo „Iskry”, 1958.
• Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik Oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006.ISBN 978-83-7188-899-1.
• Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Najlepsza broń. Plan mobilizacyjny „W” i jego ewolucja. Warszawa: Oficyna Wydawnicza „Adiutor”, 2010.ISBN 978-83-86100-83-5.
• Jan Wróblewski: Armia „Łódź” 1939. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1975.
• Apoloniusz Zawilski: Bitwy polskiego września. Kraków: Znak Horyzont, 2019.ISBN 978-83-240-5692-7.
• Henryk Barański, Tadeusz Kryska-Karski: Piechota 1939-1945. Zeszyt 13. Londyn: Polish Institute, 1973.

• 44 Dywizja Piechoty (II RP)
• Polskie dywizje piechoty z okresu kampanii wrześniowej
• Polskie jednostki organizacyjne wojska utworzone w 1939
• Polskie jednostki organizacyjne wojska rozwiązane w 1939

• Uniwersalny szablon cytowania – brak strony