Żołnierz jest podstawową jednostką wwojsku, będąc zobligowanym do wykonywania zadań powierzonych mu przez tę organizację. W celu realizacji zadań, wyposażany jest zazwyczaj wuzbrojenie ioporządzenie oraz zróżnicowanysprzęt techniczny. Sposób jego rekrutacji, szkolenia ipełnienia służby objęty jest ścisłymi zasadami specyficznymi dla sił zbrojnych danego państwa[2][3], przy czym ma charaktersłużby mundurowej, co wiąże się ze specyficznymreżimem opartym na sformalizowanej hierarchii[4]. Służba ta może odbywać się pod przymusem (pobór) lub jako dobrowolnie podjętyzawód[2].
Warunkowo status żołnierza (a tym samym kombatanta) mają również członkowie formacji nieregularnych (np.milicji czypartyzantów) o ile osoby te pozostają pod jednolitym dowództwem, noszą jawnie broń i widoczne z daleka znaki rozpoznawcze oraz przestrzegają praw i zwyczajów wojny[7][8].
Historia wojskowości sięga początków historii rodzaju ludzkiego, ale zarania wojska musimy szukać w krajach, gdzie powstawały pierwsze organizmy państwowe, a więc wMezopotamii i wEgipcie. Sumeryjska płaskorzeźba z połowy trzeciego tysiąclecia p.n.e. (tzw. Sępia stela) ukazuje władcę miastaLagasz na czele zbrojnych w dzidy i okrytych wielkimi, prostokątnymi tarczami żołnierzy.
W starożytnej Grecji żołnierzami byli wszyscy wolni obywatele, przy czym – w zależności od tego jaki ustrój panował w danym mieście-państwie – różne były powinności przedstawicieli poszczególnych warstw społecznych. Podobnie w starożytnym Rzymie, gdzie obowiązek wojskowy spoczywał na wszystkich wolnych obywatelach Republiki, a zwolnienie z tego obowiązku zapewniało jedynie (poza ułomnością fizyczną) wstąpienie do stanu kapłańskiego lub bycie biednym (żołnierz sam kupował sobie ekwipunek). Warstwy ludności podległej (nie-Rzymianie zwani Italikami) stanowiły materiał do budowy formacji pomocniczych armii lub wioślarzy we flocie.
Wewczesnośredniowiecznej Europie, gdzie cała własność ziemska należała do władcy (suwerena), który rozdzielał ją między swychwasali –rycerzy, po raz pierwszy zarysowała się wyraźna linia podziału w wojsku na konne rycerstwo oraz pieszychłuczników,kuszników,pawężników – żołnierzy wywodzących się z warstwy wolnych lubpańszczyźnianych chłopów. Niezależne od władcy siły zbrojne powstawały w celu obrony miast, a ich skład i finansowanie spoczywały na barkachcechów rzemieślniczych igildii kupieckich.
Obecnie coraz częściej odstępuje się od poboru na rzecz armii zawodowej, znacznie mniejszej liczebnie, natomiast o wysokim stopniu profesjonalizmu. W takim rozwiązaniu, trzon armii składający się z żołnierzy czynnej służby wojskowej, może być w mniejszej lub większej mierze wspierany przezżołnierzy rezerwy[9].
.jpg)
.jpg)
