Titània se consistuís en quantitats gaireben egalas de glaça e deròca, e benlèu se destria unnuclèu rocasut e unacrosta de glaça. Una capa d'aigua liquida poiriá èsser presenta al tèrme entre lo nuclèu e lo mantel. Sembla que la superfícia de Titània, qu'es gaireben fosca e leugierament roja, foguèt formada per d'impactes e de processediments endogens. Es cobèrta per fòrçacràters d'impacte, fins a 326 km de diàmetre. Titània benlèu coneguèt un període endogen inicial de cambiament de superfícia, que destruiguèt l'anciana superfícia amb fòrça craters. La superfícia de Titània es partida per un grand canhon e falhas escarpadas; lo resultat de l'expansion intèrne pendent l'evolucion posteriora. Coma totas las lunas mai grandas d'Uranus, Titània foguèt benlèu formada a partir d'undisc d'acrecion a l'entorn de la planeta just aprés de sa formacion.
Entre 2001 e 2005 se faguèt d'espectroscopiásinfraroges que revelèt la preséncia de glaça d'aiga edioxid de carbòni a la superfícia de Titània, fasent que lo satellit poirá possedir unaatmosfèra compausada de dioxid de carbòni amb una pression a la superfícia de gaireben una desena bilionèma debar. De mesuras que se realizèron pendent una ocultacion de Titània d'una estela ensenhèron que lo tèrme maximum de la pression superficiala de l'atmosfèra que poiriá i aver es de 10-20 nbars.
Enl 2009, lo sistèma uranian foguèt estudiat, per la sondaVoyager 2 en genièr de 1986. Faguèt d'imatges de Titània, que permetèt de cartografiar en 40% de la superfícia del satellit.
Titània foguèt descobèrta perWilliam Herschel l'11 de genièr de 1787, lo meteis jorn qu'Oberon.[1][2] Mai tard informèt de las descobèrtas d'autre quatre satellits,[3] que mai tard se revelèron eronèas.[4] Pendent gaireben cinquanta ans après la descobèrta, Titània e Oberon foguèron observats amb l'instrument qu'Herschel possedissiá a lepòca,[5] que lo satellit se pòt encara veire dempuèi laTèrra amb un telescòpi d'amator.[6]
Totes los satellits d'Uranus foguèron nomenats en onor de personatges creats perWilliam Shakespeare oAlexander Pope. Lo nom Titània ven de la reina de las fadas delSòmni d'una nuèch d'estiu.[7] Los noms de totes los quatre satellits d'Uranus alara coneguts foguèron prepausats pel filh d'Herschel, John en 1852, a la demanda deWilliam Lassell,[8] qu'aviá descobèrt las autras doas lunas,Ariel eUmbriel, l'an precedent.[9]
D'en primièr lo nomenèt "lo primièr satellit d'Uran", e en 1848 William Lassel li donèt lo nomUranus I,[10] alara que a vegadas s'utilizava la numeracion d'Herschel (ont Titània e Oberon èran II e IV).[11] En 1851 Lassel numerèt los quatre satellits coneguts segons sa distància al planeta utilizant denombres romans, e alara Titània se nomenavaUranus III.[12]
Titània es un còs esferic de 1.578km de diàmetre e a pas atmosfèra. Sadensitat mejana es de 1.710kg/m3 indicant una composicion quimica de glaça d'aiga (50%),silicats (30%) i compausats demetan (20%). La caracteristica geologica mai important es un enòrmecanhon mai grand qu'aqueles de laTèrra e comparable alValles Marineris deMart. Aquesta e d'altras cicatriça en la superfícia del satellit indican que pel passat i aviá una activitat tectònica sus Titània. Tanben s'observa decràters de granda talha e d'accidents geologics dels tipeschasma erupas.
Loperiòde de rotacion de Titània es de 8,7 jorns, coma sonperiòde orbital, a causa d'efèctes gravitacionals sa rotacion essincrona, mostrant sempre la meteissa cara al planeta.
La lunason d'aqula luna empachèt d'estudiar sa superfícia en detalh. E foguèt la sondaVoyager 2, en genièr de1986, que podèt se n'aprochar pron per prene d'imatges de bona qualitat. Pendent lo vol de Voyager, l'emisfèri sud de Titània èra expausat al Solelh e sonque aquel.
12 William, Sr Herschel An Account of the Discovery of Two Satellites Revolving Round the Georgian Planet in Philosophical Transactions of the Royal Society of London vol 77 p125–129 1787doi=10.1098/rstl.1787.0016
12 William, Sr. Herschel On George's Planet and its satellites in Philosophical Transactions of the Royal Society of London vol78 p364–378 1788doi 10.1098/rstl.1788.0024
12William Herschel On the Discovery of Four Additional Satellites of the Georgium Sidus; The Retrograde Motion of Its Old Satellites Announced; And the Cause of Their Disappearance at Certain Distances from the Planet Explained in Philosophical Transactions of the Royal Society of London vol 88 p47–79 1798doi 10.1098/rstl.1798.0005
_color.jpg)