Lorei Artur, los cavalièrs de la Taula redonda e lo grasal.
LoGrasal (var.Grasau) o loSant Grasal (var.Sant Grasau) es un objècte mitic de lalegenda arturiana, objècte de la quista delscavalièrs de la Taula redonda. A partir delsègle XIII, es assimilat alSant Calici (la copa que recebèt lo sang del Crist) e pren lo nom deSant Grasal. La natura del Grasal e la tematica de la quista que li es associada faguèron naisser fòrça interpretacions simbolicas o esotericas, e a d'illustracions artisticas multiplas.
L'objècte legendari del Sant Grasal apareis pel primièr còp a la fin del sègle XII dins lo romanPerceval ou le Conte du Graal (capítols 8, 15 e 19), deChrétien de Troyes, comaavatar del pairòl d'imortalitat delDagda – talisman de lamitologia celtica. Aquel Grasal que produch una noiritura miraculosa que torna cada jorn[1] se presenta coma un sovenir dels vases e aisinas d'abondància de contengut inagotable, provesidor de manjar e bevenda, que la mitologia celtica e las legendas d'autras culturas indoeuropèas mencionan (lo motiu de la bana d'abondància per exemple, dins la mitologia grèga). Lo fach que lo rei o sèrva e mòstra pendent la fèsta assegura que las riquesas contunhen l'an que ven[2].
Lo grasal es un plat larg e pauc prigond, una aisina cròia de bòrds largs: lo mot ven dellatin medievalcratella, «vas», una copa o un plat cròi de bòrds largs.Chrétien de Troyes considèra que s'agís d'un plat de peisses (simbòl crestian, aquel nom d'aisina se trapa dins los inventaris aprèp decès).
Chrétien de Troyes morriguèt avans d'acabar l'obratge, que li aviá comendatFelipe d'Alsàcia,comte de Flandres. Mai d'un autors contunhèron amb l'istòria dePerceval:Wauchier de Denain, Gauvain, Manessier, Gerbert[3]. Aprèp1230, lo tèma del Grasal foguèt pas pus de nòus desvolopaments literaris.
PerMichel Roquebert, totes los desvelopaments a l'entorn de la quista del Grasal coincidisson amb lacrosada contra los Catars en Lengadòc[4] e constituisson d'un biais una maquina de guèrra ideologica[5]. Aqueles desvelopaments son tanben lo resultat d'una rivalitat francoanglesa: la nòva dinastia dels Plantagenêt vòl concurrenciar a l'anciana de Carlesmanhe e als mites fondators delsCapecians.
DinsPerceval ou le Conte du Graal,Perceval vei, al castèl delRei pescador, un òme jòve tenent en la seuna man una lança d'un blanc treslusent que de la punta ferrada goteja de sang, dos joves òmes tenent de candelièrs d'aur e una gojata tenent ungrasal (que dona una lutz tala que lo clarum de las candèlas pèrdon lor treslús) encastrat de rubís rojes sang. Perceval escaç a aquèla «espròva del Grasal», perque demòra silenciós davans aquela apareisson alara qu'auriá degut demandar perque sagnava la lança e que se li seriá menat l'aisina. Cap de significacion per aquela enigma simbolica es donada perChrétien de Troyes. Caduns dels contunhadors faguèron la lor interpretacion, raprochant l'aisina al sacrat crestian.
Una seguida del tèxte de Chrétien de Troyes, laRedaccion corta deWauchier de Denain, explica que lo Graal dona a cadun las noirrituras que desira, e l'associa amb laSanta Lança, que pertusèt lo flanc del Crist sus la Crotz (dont li fius Diu fu voirement ferus tres parmi le costé). PerWolfram von Eschenbach, coma lo presenta dinsParzival, lo Grasal es una peira que lo nom se traduch pas: «Lapsit Exillis». Uns volguèron traduire per «Lapis Exilis» o «Lapis Ex Coelis»: esmeralda tombada, segon la legenda, del front deLucifèr, e que, cavada en vas, restanquèt lo sang del Christ rajant de las cinc plagas.
Al començament delsègle XIII,Robert de Boron explica dinsL'Estoire dou Graal que lo Grasal es lo quiteSant Calici, es a dire la copa que Jèsus utilizèt per celebrar laCena e qu'après recebèt lo sang. Emportat en tèrras alunhadas (sus l'illaBretanha?) perJosèp d'Arimacia, lo «Sant Grasal» (comaSant Calici) ven lo centre d'un mistèri (car l'objècte èra d'en primièr amagat, puèi perdut), que d'elegits partipant a l'entorn d'una taula redonda — que l'integracion dins los recits de laTaula Redonda. Aquela cristianizacion de la legenda del Graal s'acaba per laQueste del Saint-Graal, roman anonim escrich vèrs1220, benlèu per un monge, que fa del Graal la Gràcia divina. Segon la legenda, aquel que beu d'aquela copa obten lavida eternala.
Vision du Saint Graal Galahad,Bors e Perceval descobrant lo Grasal, aquí plan identificat al Sant Calici. Pintura deWilliam Morris (1890).
Lo Crist sus la crotz recebent un cop de lança, e un àngel tenent una copa.
Segon Robert de Boron, lo Grasal es lo «Sant Grasal»: lo calici contenent lo sang de Jèsus Crist, reculhit parJosèp d'Arimacia. Aquel calici es encara presentat coma essent aquel qu'utilizèt Jèsus pendent lacena, darrièr repais amb los apòstols. Aquela menaacabada de la legenda del Graal, bastida a l'entorn del Josèp d'Arimacia, foguèt escricha en verses per Robert de Boron dempuèi un tèxte grècapocrif del sègle IV: l’Evangèli de Nicodèm qu'inspirèt fòrça legendas.
D'aquelas se dich qu'unjosieu (o un òme de Ponç Pilat) auriá panat loSant Calici alCenacle, puèi l'auriá donat a Pilat. De legendas apondon que lo quite Pilat i auriá posat l'aiga que s'aviá lavat las mans.
Dins totas las legendas inspiradas par l’Evangèli de Nicodèm, Josèp d'Arimacia reculhèt dins lo Sant Calici (que li foguèt donat per Ponç Pilat o qu'anèt cercar al cenacle) de gotas de sang rajant de la ferrida de las costelas de Jèsus facha d'un cop de laSanta Lança: lo Sant Sang. L’Evangéli de Nicodèm dona lo nom del soldat que donèt lo cop de lança:Longin.
Arthur Rackham, "How at the Castle of Corbin a Maiden Bare in the Sangreal and Foretold the Achievements of Galahad", dinsLo Roman del Roi Artur e dels Cavalièrs de la Taula redonda d'Alfred W Pollard, 1917.
Lo Grasal es un objècte misteriós:
Es un objècte sacrat de poders poderoses: sol un èsser pur poirá lo trobar e ne prene possession.
Totes loscavalièrs lo cerquèron, e lo mond aurá pas de patz qu'après la descobèrta, mas, paradoxalament, es aquel qu'o cerca pas que li seriá donat d'o trapar, segon Wolfram. Auriá doas interpretacions a la quista dels cavalièrs:
L'energia depensada e las espròvas encontradas fan grandir o relevan las qualitats dels cavalièrs, eventualament lor permetre de ne querre mai. S'agís doncas d'unaquista initiacica.
La recerca d'un objècte sacrat coma tòca de la vida, e quitament en riscar aquela, mòstra que la finalitat pòt èsser mai importanta que la seuna existéncia: vista crestiana de la vida terrestra, espèra pel passatge cap a unmond melhor.
Lo Sant Grasal pausat al centre de laTaula Redonda, luòc d'encontra dels poderoses, marca simbolicament l'instauracion delcristianisme mercé alpoderstemporals (politics o militars). Mòstra tanben la primautat delreligiós sultemporal, perque justifica los esforces accomplits pels cavalièrs.
Los scientifics jamai neguèron vertadièrament l'idèa que Jèsus aja podut existit, de brevas mencions de Sueton, Tacit o Plini lo Jove podon piejar aquela tèsi. Mas los quite scientifics considèron que d'elements de la vida de Jèsus venon de fonts deversas a vegada precrestianas[6]. Le Graal coma una aisina contenent lo sang del Crist será una invencion de la fin del sègle XII. La legenda generala del Graal seriá ela una invencion de Chrétien de Troyes e datariá dels ans 1180. Goulven Peron monstrèt que l'apareisson del Grasal al castèl del Rei Pescador es un manlèu dirècte de las Metamofósis d'Ovid, lo "libre preferit" de Chrétien de Troyes[7].
La quista del Grasal a un sens modèrne concret: descriu un objectiu dificilament realisable, mas que portará al mond deconnaissenças novèlas o permetrá una aplicacion originala sul subjècte. Atal, enfisica, lateoria de granda unificacion (teoria del tot) esqualificat de «Graal dels fisicians». E, la comprenesson dels mecanismes amb que losgèns contrarotlan la fiosionomia des organs será lo «Graal dels geneticians».
Lo Grasal e la quista del Grasal dins la cultura contemporanèa
Los movements religioses novèls profeiton de la fascinacion provocada pel mistèri del Grasal. L'aspècte magic e simbolic del Grasal favoriza l'interpretatcionesoterica .
Lo tèma del Graal se trapa dins la pèçaLe Roi Pêcheur deJulien Gracq (1948), dins los romans deT.H. White "The Once and Future king" e "The Sword in the Stone", e perBoris Vian dins "le Chevalier de neige" .Montsalvat, de l'academicianPierre Benoît (1957) torna a la tematica de l'exòdi del Graal presentada per Wolfram mesclat amb de referéncias cataras.
Lacopa Nanteos: situada alPaís de Galas dins un monastèri, s'agís d'un fragment de ból talhat dins de fusta d'Olivièr, usat pels pelegrin venguts per i beure. Reputada per las vertus curativas de l'aiga al seu contacte.
La copa d'onix de Victoria Palmer, ancianament dels sobeirans de Galas, decobèrta per l'istorian britanic Graham Phillips, e presentada a la premsa en agost de 1995[8].
La copa de l'Órdre delstemplièrs d'Itàlia, donada a aquel darrièr en 1976 pel membre Antonio Ambrosini, e presentada a la premsa pels grand mèstre Rocco Zingaro di San Fernandino en agost de 1995[9].
La cubeta d'aur d'origina celtica pescada dins lo lac deChiemsee (Munic) en 2001[10]
En1940, suls òrdres d'Heinrich Himmler, lo capitanGünter Alquen e una vintena desoldats SS, cerquèron lo Grasal alcastèl de Montsegur e aMontserrat. L'associacion de Montsegur (bastioncatar) al Graal es de fach degut a una confusion etimologica: dins son òbraParzival,Wolfram von Eschenbach plaça lo castèl del reiPellès sulMunsalwäsche, e los Alemands cresián a tort que Montsegur èra la significacion del luóc. La traduccion presisa deMunsalwäsche esmont Salvatge omont del Salut, e non pas "Montsegur"
Dictionnaire des mythes littéraires, sous la direction de Pierre Brunel, Éditions du Rocher, 1998. Notamment l'article de Jean-Louis Backes «Le Graal», p.675-687 et celui de Pierre-François Kaempf, «Parsifal», p.1150-1154.
Lumière du Graal, René Nelli éd., Paris, Les Cahiers du Sud, 1951.
Georges Bertin,La quête du saint Graal et l'Imaginaire, Corlet, 1997, etLa Pierre et le Graal, Vega, 2006.
Jean Frappier,Autour du Graal, Genève, Droz, 1977.
Jean Marx,La Légende arthurienne et le Graal, Paris,PUF, 1952.
Claude Lévi-Strauss,De Chrétien de Troyes à Richard Wagner, dans Parsifal, L'Avant-Scène Opéra n°213.
Jean-Jacques Vincensini,Pensée mythique et narrations médiévales, Paris, Champion, 1996.
Werner Greub,La Quête du Graal, Wolfram von Eschenbach et la réalité historique, Éditions Anthroposophiques Romandes, Genève 2002
Jean Markale,L'Énigme du Saint Graal, Éditions du Rocher, 2005
Au-delà du Code Da Vinci, Marie Madeleine et ses descendants, le grand secret des Templiers, le Saint Graal, René Chandelle, Ed. Exclusif (2006)ISBN 2-84891-055-0
Marie Madeleine et le Saint Graal, Margaret Starbird, Ed. Exclusif (2006)ISBN 2-84891-051-8
Dernières révélations sur le Graal, Pascal le Charpentier, Ed. Exclusif (2006)ISBN 978-2-84891-061-1
↑(fr)Jean Frappier,Le Graal et l'hostie, InLes romans du Graal dans la littérature des XIIe et XIIIe siècles, París, 1956, p.70-71
↑(fr)Jean-Marc Pastré,Structures littéraires et tripartition fonctionnelle dans leParzival de Wolfram von Eschenbach, éditions Klincksieck, collection Sapience, 1993, p.270ISBN 2252028041)
↑Lo nom dels contunhators es pas certificat mas, los tèxtes foguèron atribuits per comoditat.
↑Michel Roquebert,Les Cathares et le Graal, Ed Privat.
↑Catharisme et Chrétienté, José Dupré, La Clavellerie.
.jpg)
