Aiça vèrs-2017, pendent l'afondrament dau reiaume de la tresena dinastia d'Ur,Ishbi-Erra, governador d'Isin, proclamèt son independéncia. Pervenguèt tanben a rebutar l'armada elamita que destruguèt Ur en-2004. Puei, s'emparèt d'Ur e poguèt se revendicar de la prestigiosa tresena dinastia d'Ur. Son successorShu-ilishu faguèt la patz amb l'Elam e recuperèt l'estatua sacrada dau dieu Nanna d'Ur, pressa pendent lo pilhatge de la vila en -2004[1]. Lo poder de la dinastia aumentèt fins a la mòrt d'Ishme-Dagan.
D'efèct, Isin aguèt de luchar còntra la vila vesina deLarsa. En -1925,Gungunum de Larsa prenguèt Ur. Puei, Larsa comencèt en-1898 de trabalhs idraulics força importants per desviar l'aiga de canaus alimentant Isin. Acabadas en-1877, aqueleis òbras li donèron un avantatge decisiu[1]. En-1870, Isin perdèt la vila santa de Nippur. Maugrat una reconquista quatre ans pus tard, es una desfacha simbolica grèva. Isin acumulèt adonc lei revèrs : pèrda d'Ibrat en -1844, desfacha d'una coalicion unissent Uruk, Kazallu, Isin e l’Elam còntra Larsa en-1837, segonda pèrda de Nippur en-1828 e novèla revirada d'una coalicion amb Uruk, Babilònia, Sutum e Rapiqum[1].
En-1802, Larsa lancèt son ofensiva finala. Prenguèt Uruk (-1802), Al-Damiq (-1799), Dunnum (-1795) e assetgèt Isin. Maugrat una intervencion deBabilònia, la vila tombèt en-1794 o-1793[1].