Durant l'estiu de1756,Àustria,Russia ePrússia comencèron de concentrar de tropas lòng de seifrontieras. En posicion de feblessa,Frederic II decidèt d'atacar per suspresaSaxònia, país ric e pauc armat, afin de s'assegurar lo contraròtle de ressorsas sufisentas per menar unaguèrra lònga. Son ofensiva, iniciada lo 29 d'aost, marquèt lo començament oficiau dau conflicte. Rapidament assetjats, leiSaxons deguèron capitular lo 14 d'octòbre après la desfacha d'una armada de secorsaustriana aLobositz (1èr d'octòbre).
D'aqueu temps, la guèrra aviá en realitat ja començat entreParís eLondres. Gràcias a una finta de desbarcament enAnglatèrra, leiFrancés capitèron de conquistarMenòrca (29 de junh), basa importanta per lei flòtas anglesas cargadas d'operar enMediterranèa.
La segonda annada de guèrra foguèt principalament marcada per la resisténcia de l'armadaprussiana que capitèt d'arrestar totei leis atacas còntra son territòri. D'efiech, a partir deSaxònia,Frederic II decidèt de conquistarBoèmia e de començar losètge de Praga (6 de mai de1757). Pasmens, foguèt batut aKolin (18 de junh) e obligat de se retirar. Après doas victòrias suplementàrias, l'armadaaustriana menacètSilèsia.
Egalament atacats per leiFrancés e leiRus,Frederic II decidèt de concentrar sei fòrças còntra un adversari unic. Premier, s'ocupèt de rebutar l'armadafrancesa dauprince de Soubise que foguèt durament batuda aRossbach (5 de novembre). Puei, se dirigiguèt còntra leis Austrians que foguèron susprés aLeuthen (5 de decembre). En parallèl, laissèt la fortalesa de Konisgberg blocar leiRus venceires de labatalha de Gross-Jägersdorf (30 d'aost)[3].
LeiFrancés foguèron en revènge victoriós enHannover que foguèt ocupat a l'eissida de labatalha d'Hastenback (26 d'aost). Pasmens, après la desfacha francesa de Rossbach, l'armada vencuda refusèt d'aplicar la convencion de capitulacion e decidèt de perseguir lo combat, ajudats per demercenaris alemands recrutats perLondres. En reaccion a aquela revirada, leis Anglés comencèron d'organizar d'incursions còntra lolitorau francés.
Après sei succès defensius de1757,Prússia assaièt d'anientar l'armada austriana mai son adversari capitèt de s'enfugir tot en permetent aiRus e aiSuedés d'atacar.Frederic II foguèt donc obligat de desplaçar sei fòrças enBrandeborg onte ganhèt una batalha fòrçasaunósa aZorndorf (25 d'aost). Afeblit per sei pèrdas, poguèt pas rebutar leis incursions suedesas e foguèt finalament esquichat per leis Austrians a labatalha de Hochkirch (14 d'octòbre). Pasmens, tròp prudent, lo manescauDaun esplechèt pas sa victòria.
De son caire,França perdiguèt lo contraròtle deHannover après una brèva campanha de sièissetmanas qu'illustrèt lo declin de sei capacitats militaras en fàcia d'un enemic determinat e mobil. En revènge, lòng de la còstaatlantica, resistiguèt ais atacas terrèstras de la flòtaanglesas.
L'an1759 foguèt un periòde malaisat perPrússia que veguèt son armada enregistrar de desfachas aKay (23 de julhet), aKunersdorf (12 d'aost) e aMaxen (21 de novembre). Largament ocupat, lo reiaume foguèt sauvat per la cooperacion marrida entre lei generaus austrians e rus e per l'impossibilitat per lei Francés de mandar una fòrça còntra eu.
D'efiech, après sa desfacha de l'an precedent, lei Francés assaièron de reconquistarHannover. Dins aquò, maugrat una superioritat numerica clara e quauquei succès iniciaus, foguèron batuts e rebutats aMinden (1èr d'aost).
De1760 a1762,Prússia deguèt faciar de dificultats extrèmas en causa de la demenicion deis efectius de son armada (solament100 000 òmes en1761) e dau mantenement de la pression austrorussa. Pasmens, maugrat de succès importants coma la presa deBerlin (9 d'octòbre de1760), seis adversaris aguèron totjorn de problemas importants de cooperacion, çò que permetèt ai fòrças prussianas de subreviure. De mai, la conquista dei fortalesas prussianas foguèt malaisada. Ansin, en despiech d'una situacion generala favorabla, leis Austrians mau capitèron de reconquistar la totalitat deSilèsia.
L'eveniment decisiu foguèt lo decès de la tsarinaElisabèt Ia, lo 5 de genier de1761, que laissèt lo poder a son fiuPèire III. Favorable aPrússia, ordonèt lo retirament de son armada e signèt unapatz separada ambFrederic II. Aqueu « miracle » permetèt ai Prussians de concentrar sei darrierei tropas còntraÀustria. Doas victòrias limitadas aBurkersdorf (21 de julhet) e aFreiberg (19 d'octòbre) entraïnèron la reconquista deSilèsia e lo descoratjament deis Austrians.
De son caire, l'armadafrancesa foguèt tornarmai blocada dins lo nòrd d'Alemanha per un adversari mens nombrós mai pus mobil. Aprofichant aquela situacion, l'armada cargada de protegirHannover organizèt una ataca vèrs lo sud que li permetèt de prendreCassel (novembre).
EnAmerica dau Nòrd, la guèrra comencèt en realitat en1754 amb una multiplicacion deis escaramochasfrontalieras[4]. Mens nombrós, leiFrancés dispausavan d'aliats au sen dei pòbles amerindians e avián un mestritge fòrça important de laguerilha. Ansin, de1756 a1757, capitèron de menar d'incursions victoriosas (destruccion dau fòrt d'Oswego) e d'arrestar leis ofensivasanglesas.
Pasmens, a partir de1758, la flòta anglesa capitèt de metre en plaça unblocus que privèt l'armada dau generauMontcalm d'avitalhament e de renfòrç. De mai, lo comandant anglésJames Abercrombie decidèt d'aprofichar sa superioritat numerica per organizar d'atacas simultanèas. Sa reviradura deFòrt Carillon (8 de julhet de1758) aguèt ansin pauc de consequéncias car permetèt ais Anglés de conquistar plusors fòrts francés. Obligats de seretirar vèrs lo nòrd, lei Francés foguèron assetjats enQuebèc que capitulèt après tres mes de resisténcia (18 de setembre de1759). En1760, sei darrierei tropas obtenguèron quauquei succès (reconquista deQuebèc) mai foguèron finalament esquichadas laissantCanadà ais Anglés.
Dins leisAntilhas, leis Anglés aguèron tanben l'avantatge maugrat l'intrada en guèrra d'Espanha dins lo camp francés. En particular, ocupèronDominica,Martinica eL'Avana.
Dins laPeninsula Indiana, lei combats opausèronFrancés,Anglés e seis aliats locaus. D'efiech, lei dos reiaumeseuropèus dispausavan unicament de comptadors dins la region e podián pas alinhar de fòrças importantas. Irritats per lei preparatius de guèrra dei dos camps, lo nawab deBengala,Siradj al-Dawla (1756-1757), ordonèt son aplant. Lo refús anglés entraïnèt son intrada en guèrra ambFrança.
Lei Francobengalins capitèron de conquistar lei comptadors anglés dau nòrd-èst d'Índia. Pasmens, après lo traïment de l'oncle dau nawab, foguèron batuts aPlassey (23 de junh de1757) eSiradj al-Dawlaassassinat. En1758, lei Francés assaièron de repòstar en direccion deMadras mai foguèron obligats d'abandonar lo sètge de la vila après l'arribada de renfòrç anglés. Tornarmai batuts auFòrt Wandivash (22 de genier de1760), foguèron finalament blocats dinsPondichéry onte capitulèron lo 15 de genier de1761.
.svg)
.svg)
.svg)
.svg)
.svg)
.svg)