La magèr font sus l'istòria dels gòts es l'obratgeDe origine actibusque Getarum, redigit enlatin per l'ostrogòtJordanes vèrs lo mitan del sègle VI[1]. Lo tèxt es uèi conegut jos lo nom d'Istòria dels gòts.
Segon Jordanes los gòts son originaris de Scandza, es a dire d'Escandinàvia que daissèron, conduches per un rei, per s'establir dins lo dèlta de laVistula. Aquí sometèron los pòbles que l'i vivián, losvandals e losulmerugians, doas populacions qu'èran tamben germanicas de l'èst. Una autra branca dels gòts, losgepids, s'establit parièrament dins la region[1].
Los gòts demòran dusqu'al sègle II sus laVistula, puèi migran vèrs l'estèpa de l'Ucraïna actuala dusqu'a aténher las ribas de laMar Negra, ont lor preséncia es atestada en 238[2].
Son lèu-lèu signalats dins l'Empèri roman, enMesia,Tràcia,Anatolia. En 251, a laBatalha d'Abritus, en Mesia Inferiora, desfan las legions romanas dins un combat ont l'emperaireDeci es tuat. Pasmens, pauc après, de gòts venon mercenaris de l'armada romana.
Fondan un empèri que s'espandís sus la ribas delDnièstre, delDòn alDanubi. Al sègle IV, loDnièpre forma lo limit entre losvisigòts e losostrogòts. Los premièrs son tamben coneguts jos lo nom de tervingians (en latin, Tervingi), e los segonds jos lo nom de greutingians (en latin, Greutingi). En 375, los huns d'Atila atacan e baton los gòts. Los dos grops se separan e van vèrs l'Empèri roman[2].
