Movatterモバイル変換

[0]ホーム
URL:

Vejatz lo contengut
Wikipèdial'enciclopèdia liura
Recercar

Califat Omeia

Aqueste article es redigit en provençau.
Un article de Wikipèdia, l'enciclopèdia liura.

Wikipèdia:Articles de qualitatLegissètz un «article de qualitat»
Califat Omeia
الْخِلَافَةُ الْأُمَوِيَّةُ
Al Kiilafah Al Umayyah
Califat Omeia
Descobridor o inventaire
Data de descobèrta
Contrari
Color
Simbòl de quantitat
Simbòl d'unitat
Proprietat de
Fondador
Compren
Data de debuta
Data de fin
Precedit per
Seguit per
Coordenadas
bandièrablason
(Detalhs)(Detalhs)
Devisa nacionala : '
Imne nacional :{{{imne}}}
Periòde d'existéncia661 -750
CapitalaDamasc
Forma de l'estatAutocràcia de drech divin
Cap de l'estatcalifa
Religion oficialaIslam
Superfícia11 100 000 a 13 000 000 km² a son apogèu
Populacion33 000 000 a 62 000 000 d'abitants aperaquí a son apogèu
MonedaDinar

LoCalifat Omeia es unEstatmedievau fondat en661 a l'eissida de laPremiera Fitna, laguèrra civilamusulmana per designar lo successor dau tresen califa,Othman ibn Affan. Après l'assassinat d'Ali, l'elèit militar arabi gropat a l'entorn deMuawiya, governador deDamasc originari dau clan omeia, prenguèt lo poder e reconoguèt son cap comacalifa. Leis Omeias dominèron lo mondmusulman fins a750 e son reversament per leisAbbassidas. Durant aqueu periòde, contunièron la politica de conquista de sei predecessors en direccion de laPeninsula Iberica e de l'Asia Centrala. Pasmens, s'inspirèron tanben dau modèlbizantin per fondar unEstat secular e estable capable de gerir lei conquistas realizadas dempueiMaomet. A son extension maximala, dins leisans 720, aquel empèri aviá una superficia d'au mens11 100 000 km² e una populacion de 30 a 60 milions d'abitants.

Dins aquò, la societat omeia èra fòrça inegalitària. L'elèit militar arabi i teniá la màger part dau poder e refusèt d'associar leis autrei comunautats musulmanas a la direccion de l'Estat. Aquò creèt de tensions recurrentas e plusors insureccions assaièron de reversar la dinastia. De tensionsreligiosas importantas, especialament amb leikharijitas, agravèron aquela situacion. En750, la revòuta menada per leisAbbassidas esquichèt l'armada omeia a labatalha dau Grand Zab e la màger part deis Omeias foguèron assassinats ò executats. Pasmens, un subrevivent capitèt de fondar unemirat independent enAl Andalós en756.

Istòria

[modificar |modificar lo còdi]

L'origina de la familha

[modificar |modificar lo còdi]

Leis Omeias son eissits de la tribüQurays, una tribü importanta de l'aristocracia tribala que dominavaLa Mèca avans l'aparicion de l'islam[1]. En particular, durant la segonda mitat dausègle V, èran encargats de l'entretenença e de la proteccion de laKaaba e deiromieus. Aquò li permetèt d'aquistar de competéncias dins lei domenis organizacionaus emilitars e d'establir de relacionspoliticas amb d'autreiclans influents[2]. Poguèron ansin crear e entretenir una importanta retcomerciala anant de laPeninsula Aràbia aSiria.

Dins leisans 610-620, la màger part deis Omeias, menats perAbu Sufyan ibn Harb, s'opausèron aMaomet. Pasmens, entre628 e630, acceptèron de se convertir a l'islam durant lei negociacions que s'acabèron per la presa deLa Mèca per l'armada dau Profèta[3]. Gràcias a lor importància politica, leis Omeias obtenguèron rapidament de pòstes importants e sei caps principaus anèron s'installar aMedina, centre de l'Estat musulman en formacion[4].

Après lamòrt deMaomet en632, l'influéncia deis Omeias se renforcèt. Durant lo califat deAbu Bakr as-Siddiq (632-634), aguèron un ròtle important dins la conquista deSiria[5]. La volontat de son successor,Umar (634-644), de fisar mai de poder ai premiers companhons de Maomet reduguèt pas l'importància omeia, especialament enSiria que venguèt lo còr de la poissança familiala. Ansin, lo tresen califa,Othman ibn Affan (644-656), èran un Omeia e, durant son rèine, sa familha aumentèt encara sa poissança, çò que causèt de tensions amb d'autrei clans de l'elèit arabi[6].

La fondacion dau Califat

[modificar |modificar lo còdi]

La conquista dau poder per leis Omeias

[modificar |modificar lo còdi]
Article detalhat:Premiera Fitna.

En junh de656, l'assassinat dau califaOthman per unesclauiranian entraïnèt una crisi de succession. Lei legitimistas sostenguèron l'eleccion d'Ali, lo nebòt deMaomet, coma califa. Pasmens, l'elèitconservator i èra opausat car lei reformas prepausadas perAli menaçavan lo poder aquistat per lei tribüs aràbias qu'avián participat a la conqusita.

Rapidament, aquela oposicion refusèt de reconéisser la legitimitat d'Ali.Muawiya, lo governador omeia deDamasc, venguèt lo menaire d'aquela faccion[7]. Segon la costuma aràbiatradicionala, exigiguèt lo castig dau murtrier. Òr,Ali, qu'èra sostengut per lei musulmans non arabis, poguèt pas aisament contentar aquela demanda. La situacion se desgradèt donc rapidament e unaguèrra civila, laPremiera Fitna, opausèt lei dos camps en657. Batut aSiffin,Muawiya convenquètAli de demandar un arbitratge per resòuvre lo litigi.

Aquel acòrdi afebliguèt la posicion d'Ali[8]. Premier, deguèt faciar l'ostilitat de sei partisans que consideravan coma una impietat lo fach d'acceptar de sometre la designacion dau califa – expression de la volontat deDieu segon elei – a un tribunauuman. Dichskharijitas, abandonèronAli, çò qu'entraïnèt unaguèrra civila suplementària. En659, leikharijitas foguèron esquichats a labatalha de Nahrawan e lei subrevivents s'enfugiguèron vèrs lei regions perifericas dau territòrimusulman (Magrèb,Oman...). Puei, la meteissa annada, leis arbitres concluguèron a l'illegitimat d'Ali. Quauquei mes pus tard,Muawiya prenguèt lo contraròtle d'Egipte[9]. Fòrça afeblit,Ali foguèt finalament assassinat en661 per unkharijita. Son fiu,Hassan, renoncièt a sei pretencions au Califat. Aquò laissèt lo poder aMuawiya e ais Omeias.

L'organizacion dau Califat

[modificar |modificar lo còdi]

Fins a sa mòrt,Muawiya (661-680) realizèt mai d'una reforma destinada a transformar lateocracia fondada perMaomet en unEstat secular inspirat per lo modèlbizantin[10]. Per aquò, dirigiguèt lo Califat amb l'ajuda de la chura, un conseu consultatiu e executiu constituït per lei caps ò lei delegacions dei tribüs aràbias. Aqueu ròtle donat ais autoritats tradicionalas li permetèt de gardar la fidelitat de l'elèit arabi.

En parallèl, lo califa mantenguèt en plaça l'administracion pèrsa e bizantina dei territòris conquistats. Aquò li ofriguèt lo sostèn dei pòbles locaus e li permetèt de redurre la plaça deireligiós dins la gestion de l'Estat. Aquela evolucion menèt a la secularizacion deis institucions politicas dau Califat. Sa consequéncia pus importanta foguèt la mesa en plaça d'una succession ereditària a la tèsta de l'empèri. Enfin,Muawiya perseguiguèt la politica d'expansion militara de sei predecessors.

De la fondacion a l'apogèu dau Califat

[modificar |modificar lo còdi]

De Muawiya a Abd al-Rahman

[modificar |modificar lo còdi]
Article detalhat:Segonda Fitna.

A lamòrt deMuawiya, son fiuYazid (680-683) li succediguèt. Tre681, deguèt faciar unarevòuta dei partisans d'Ali mai leis insurgents foguèron rapidament vencuts. Pasmens, son decès precòç favorizèt d'autrei movements de contestacion. En particular, en683, un cap deLa Mèca,Abd Allah ibn az-Zubayr, se proclamèt califa e obtenguèt l'aleujança de plusors províncias (Egipte,Iraq...). Leis Omeias prenguèron l'avantatge a labatalha de Marj Rahit en684, mai lei combats durèron fins a685[11]. Finalament, lo conflicte s'acabèt amb l'accession au tròne d'Abd al-Malik (685-705) que restaurèt l'unitat dau Califat e l'autoritat daugovèrn. Pasmens,Ibn az-Zubayr gardèt lo contraròtle deLa Mèca fins a692[12].

Abd al-Malik deguèt pereu faciar lo maucontentament dei musulmans non arabis (leimawali) qu'èran mantenguts alunchats dau poder. Refusant de contentar sei revendicacions, lo califa ordonèt de leis expulsar de mai d'unavila de garnison. Assaièt tanben de limitar lei conversions a l'islam car, coma lei musulmans pagavan pas d'impòsts, tota aumentacion dau nombre de musulmans menaçava lei finanças de l'Estat. Pasmens, aquelei mesuras aguèron pauc d'efiechs. L'ostilitat còntra l'elèit arabi demorèt viva e favorizèt egalament lo desvolopament dauchiisme. En revènge, lei mesuras de reorganizacion de l'Estat (imposicion de l'arabi comalenga oficiala, creacion daudinar[13]...) melhorèron l'eficacitat de l'administracion e la vidaeconomica. Lo rèine d'Abd al-Malik foguèt tanben marcat per un important programa de construccions, illustrat per la bastida dauDòme dau Rocàs deJerusalèm.

De la represa dei conquistas a la desfacha de Constantinòble

[modificar |modificar lo còdi]

Durant lo rèine deWalid (705-715), la politica d'expansion militara foguèt represa e lo Califat s'estendiguèt de laPeninsula Iberica (envaïda a partir de711) auPaquistan actuau. Son successor,Sulayman (715-717), ordonèt una ataca còntraConstantinòble. Pasmens, l'expedicion s'acabèt per una revirada e leis armadas musulmanas perdiguèron de desenaus de miliers de combatents durant la retirada[14]. La flòta dau Califat foguèt tanben destrucha[15]. De mai, consequéncia d'aquela revirada, leis autoritats foguèron obligadas d'ordonar una aumentacion generala deisimpòsts.

La restauracion de la patz intèrna

[modificar |modificar lo còdi]

L'aumentacion deisimpòsts agravèt lei tensions intèrnas de la societat omeia. Lo rèine d'Umar II (717-720) marquèt una etapa importanta dins l'istòria dau Califat. Òme piós e respectat, reformèt l'organizacion deisimpòsts en establissent l'egalitat de totei leimusulmans en matèriafiscala. Leimawali obtenguèron tanben lo drech de s'installar tornarmai dins leivilas militaras. En cambi, agravèt lo regime deidhimmis (lei non musulmans protegits per l'Alcoran). Aquela politica permetèt de restablir lapatz intèrna mai lei revenguts de l'Estat demeniguèron en causa de la partença d'un nombre important dedhimmis.

Lei successors d'Umar II,Yazid II (720-724) eHisham (724-743), deguèron menar d'autrei reformas fiscalas. En particular, l'impòst sus la proprietat terrenca (lokharadj) foguèt estacat a la tèrra e non au proprietari. Una administracion especiala foguèt creada per definir e percebre aquel impòst. Melhorant lei revenguts de l'Estat, aqueu sistèma subrevisquèt ais Omeias. Durant leisans 720, lo Califat agantèt son extension territòriala maximala (aperaquí 11,1 milions dequilomètres carrats[16]). Sademografia es mens clara car sa populacion es estimada entre 34[17] e 63 milions d'abitants[18].

La casuda deis Omeias

[modificar |modificar lo còdi]
Article detalhat:Tresena Fitna.

En743,Hicham moriguèt. Son successor,Walid II (743-744), èra pus interessat per lei plasers que per lareligion. Tuèt tanben la màger part de seis adversaris e comencèt de reprimir lei movements religiós. En744,Yazid III, un fiu deWalid, foguèt proclamat califa aDamasc. Amb una importantaarmada, ataquèt e tuètWalid II. Puei, ordonèt una reduccion de 10 % dei despensas militaras mai moriguèt après solament sièis mes de rèine[19].

Après una brèva guèrra civila,Marwan II prenguèt lo poder mai lei trèbols intèrnes se multipliquèron. D'efiech, per susvelhar maiPèrsia, region onte lei rebèls èran nombrós, desplacèt lacapitala deDamasc aHarran. Aquò entraïnèt una revòuta enSiria. En parallèl, leikharijitas organizèron una insureccion novèla enIraq. Dins aquò, lo còp decisiu foguèt portat per una secta d'originachiita dirigida perMuhammad ibn Ali ibn al-Abbas, un descendent d'un oncle deMaomet. Fondators de ladinastia deis Abbassidas, sei fius sostenguèron lei revendicacions deimawali e reüniguèron una importanta armada. La guèrra comencèt a la fin deisans 740 e leis Omeias foguèron durament batuts en genier750 a labatalha dau Grand Zab.Marwan II assaièt de se retirar enEgipte per reconstituïr sei fòrças mai foguèt assassinat.

La màger part de la familha foguèt executada per lei venceires. Pasmens, un subrevivent de la dinastia,Abd al-Rahman, capitèt de s'enfugir dins laPeninsula Iberica. I fondèt l'Emirat de Còrdoa en756. AquelEstat veguèt sa poissança aumentar lentament. En929, son sobeiran poguèt tornarmai revendicar lo títol de califa. Pasmens, loCalifat de Còrdoa se fragmentèt un sègle pus tard en1031.

Organizacion politica e sociala

[modificar |modificar lo còdi]

L'organizacion politica

[modificar |modificar lo còdi]

L'adopcion dau modèl estatau bizantin

[modificar |modificar lo còdi]

L'administracion dau Califat s'inspirèt dau modèlbizantin. D'un biais generau, èra devesida en quatre brancas encargadas deis afairesreligiós, deis afairespolitics, deis afairesmilitars e deis afairesfiscaus. Aquelei brancas èra devesidas en burèus e departaments especializats. En causa de la manca d'Arabis formats ai pretzfachs administratius, de foncionaris locaus foguèron engatjats per gerir lei diferents servicis. Fins au rèine d'Abd al-Malik, lopehlevi, locòpte e logrèc foguèron ansin fòrça utilizats dins lo foncionament de l'Estat omeia. Pasmens, ausègle VIII, l'arabi venguèt la lenga oficiala unica[20].

L'organizacion territòriala

[modificar |modificar lo còdi]

Lo territòri dau Califat èra devesit en plusors províncias que seifrontieras èran mai ò mens establas. Cada província èra plaçada sota l'autoritat d'un governador qu'aviá autoritat sus leisoficiers religiós e militar, sus lapolícia e sus l'administracion civila. Lo budget d'aquela organizacion èra assegurat per leisimpòsts locaus. Lo rèsta èra mandat a lacapitala. Pasmens, durant lo periòde finau dau Califat, l'afebliment dau poder centrau permetèt a certanei governadors de gardar totei leis impòsts per sa fortuna personala[20].

Pèça d'aur batuda durant lo rèine d'Abd al-Malik.

Durant la premiera partida de son existéncia, lo Califat Omeia utilizèt demonedas ancianas, generalament d'originabizantina òsassanida. En697, lo poder centrau comencèt de batre la sieunamoneda. Premieramoneda de l'istòria musulmana, èra compausada de pèças d'aur (dinar), d'argent (dirham) e decoire (fals)[20].

La reforma de l'armada

[modificar |modificar lo còdi]

L'armada èra gerida per lo burèu encargat de l'administracion militara (dīwān al-ǧund). Au començament dau periòde omeia, l'armada èra organizada a l'entorn de cinc còrs (lo centre, lei doas alas, l'avans-gàrdia e larèire-gàrdia).Muawiya abandonèt aqueu sistèma per introdurre la coòrta, una pichona unitat compacta. L'armada omeia èra formada de tres armas (cavalariá,infantariá eartilhariá). L'idèa èra d'estandizar mai l'equipament en se raprochant dau modèlroman. A l'origina, cada soudat èra pagat mai lei problemas financiers dau Califat limitèron lo pagament deis indemnitats ai combatents que participavan efectivament ai combats.

L'organizacion sociala

[modificar |modificar lo còdi]

La basa aràbia dau Califat

[modificar |modificar lo còdi]

Durant tota sonistòria, lo Califat Omeia foguèt dominat per un elèit arabi ereditari. Eissit de l'armada, aviá dedrechs e de privilègis fòrça important. Au nivèu fiscau, pagavan pas d'impòsts mai solament l'aumòrna personala prevista per l'Alcoran. En mai d'aquò, per son ròtle militar, recebiá de pensions mensualas ò anualas e avián drech a una part dau butin dei conquistas. Podiá tanben crompar de tèrras e lei domenis bizantins ò sassanidas capturats foguèron principalament partejats au sen d'aquelaaristocracia. Aquelei tenements foguèron rarament esplechats dirèctament per sei proprietats que preferiguèron ne'n fisar la gestion a de païsans mai ò mens liures. Enfin, darrier drech major d'aquela casta, podián prelevar l'impòst per logovèrn centrau.

Leimawali èran lei populacionsmusulmanas non aràbias. Certaneis Arabis, aquelei que fasián pas partida de l'elèit dau Califat, èran tanben considerats coma demawali. Aquela diferéncia dedrechs aguèt d'efiechs majors sus l'estabilitat sociala dau Califat. D'efiech, leimawali revendicavan l'egalitat entre totei leimusulmans. Pròcha dei tèsis d'Ali, aquela demanda favorizèt la conversion auchiisme d'una partida dei musulmans e lei trèbols intèrnes foguèron frequents[21].

En fàcia d'aqueu problema, lei califas adoptèron de posicions variadas. Durant la premiera partida dau Califat, sostenguèron l'elèit guerrier e reprimiguèron leimawali. Assaièron tanben de limitar lo nombre de conversions a l'islam dins lei regions conquistadas. Pasmens, leimawali prenguèron pauc a pauc una plaça mai e mai importanta dins leivilas onte tenguèron lo ròtle d'obriers, d'artesans, de marchands e de botiquiers. Coma èran somés a certaneis impòsts, generalament indirèctes, aquela situacion agravèt l'ostilitat entre l'elèit e leimawali[22].

Leidhimmis son un ensemble de fidèus dereligions protegidas per l'Alcoran.Monoteïstas, aqueleireligions son de movements precursors de l'islam coma lojudaïsme, locristianisme ò lozoroastrisme. Èran un element important de la societat omeia car pagavan d'impòsts dirèctes. De mai, dins plusors províncias, formavan la majoritat de la populacion e lalibertat religiosa establida per lei califas foguèt un dei factors qu'explica l'amplor dei succès musulmans dausègle VII.

En causa de la pression fiscala, lo nombre dedhimmis demeniguèt pauc a pauc durant lo periòde omeia. Pasmens, coma lei musulmans pagavan pas d'impòsts, lo poder assaièt – sensa succès – de descoratjar lei conversions a l'islam. Amb leimawali, leidhimmis foguèron donc una causa regulara d'instabilitat dins lo Califat.

Cultura

[modificar |modificar lo còdi]

L'art islamic nasquèt enSiria e enPalestina durant l'epòca omeia. Es eissit d'una evolucion deisarts preexistents. D'efiech, durant la conquista, leis Arabis destruguèron pas leis obradors. Ansin, l'artesanat e leis arts locaus evolucionèrontecnicament gaire. En revènge, lor utilizacion se transformèt pauc a pauc per crear un art novèu.

L'arquitectura

[modificar |modificar lo còdi]

Dins lo quadre de la legitimacion e de l'estructuracion de l'Estat omeia, lo poder califau ordonèt la bastida d'un nombre important de monuments. Pasmens, en causa de la manca d'engenhaires arabis, utilizèt principalament d'arquitèctes e d'obriers bizantins durant lei trabalhs. L'arquitectura omeia es donc largament dominada per un estile bizantin marcat per quauquei trachs arabis. Un exemple caracteristic es loDòme dau Rocàs qu'es dirèctament inspirat per l'art bizantin amb son plan octogonau e son dòme. Per de monuments pus tardius, coma laMosqueta deis Omeias deDamasc, lo plan de basa es arabi mai lei proporcions dei construccions e leis ornamentacions interioras son totjorn d'estile bizantin.

L'elèit arabi es tanben a l'origina de mai d'una construccion. Lei pus famosas son leicastèus e leipalais. Bastits per de rasons variadas (contraròtle dau territòri, ostalet decaça...), son d'estile variats. Lei trachs arabis preislamics i son pus nombrós mai la preséncia d'elements bizantins demòra importanta.

L'ornamentacion

[modificar |modificar lo còdi]

Coma l'arquitectura, leis arts ornamentaus omeias son egalament eissits de l'art bizantin e de l'art sassanida. D'efiech, aquela represa dei sabers locaus trobats dins lei regions conquistadas ofriguèt ais Arabis una gròssa diversitat de tecnicas coma l'escultura de lapèira e de l'estuc (mauplat, relèu,bòça redonda), lapintura murala e lamosaïca. Au contrari d'una opinion frequenta, lei representacions umanas, compres lo nus, èran fòrça frequentas durant lo periòde omeia e lo prince ocupa una plaça centrala dins lei monuments pus importants (generalament erigits per lo poder). A l'entorn d'aquela figura, se tròban de representacions de personatges de la Cort (gardas, dançairas...), de la societat (païsans...), dedivinitatsanticas e un bestiari riche.

Annèxas

[modificar |modificar lo còdi]

Liames intèrnes

[modificar |modificar lo còdi]
  • (en) Gerald R. Hawting, « Umayyads », dins Peri J. Bearman, Thierry Bianquis, Clifford Edmund Bosworth, Emeri Johannes van Donzel e Wolfhart P. Heinrichs,Encyclopaedia of Islam, vol. X, Brill, 2000.
  • (en) Gerald R. Hawting,The First Dynasty of Islam : The Umayyad Caliphate AD 661-750, Routledge, 2000.
  • (en) Hugh Nigel Kennedy,The Armies of the Caliphs : Military and Society in the Early Islamic State, Routledge, 2001.
  • (en) Hugh Nigel Kennedy,The Prophet and the Age of the Caliphates : The Islamic Near East from the Sixth to the Eleventh Century, Routledge, 2004.
  • (en) Hugh Nigel Kennedy,The Great Arab Conquests : How the Spread of Islam Changed the World We Live In, Da Capo Press, 2007.
  • (en) William Ochsenwald e Sydney Nettleton Fisher,The Middle East : A History, The McGraw-Hill Companies, 2004.
  • (en) Julius Wellhausen (trad. Margaret Graham Weir),The Arab Kingdom and its Fall, Calcutta University Press, 1927.

Nòtas e referéncias

[modificar |modificar lo còdi]
  1. ↑(en) William Montgomery Watt, « Ḳurays̲h̲ », dns Clifford Edmund Bosworth, Emeri Johannes van Donzel, B. Lewis e Charles Pellat,Encyclopaedia of Islam, vol. V : Khe–Mahi, Brill, 1986, p. 434.
  2. ↑(en) Giorgio Levi Della Vida e Clifford Edmund Bosworth, « Umayya », dins Peri J. Bearman, Thierry Bianquis, Clifford Edmund Bosworth, Emeri Johannes van Donzel e Wolfhart P. Heinrichs,Encyclopaedia of Islam, vol. X, Brill, 2000, p. 838.
  3. ↑(en) Gerald R. Hawting,The First Dynasty of Islam : The Umayyad Caliphate AD 661-750, Routledge, 2000, pp. 22-23.
  4. ↑(en) Fred McGraw Donner,The Early Islamic Conquests, Princeton University Press, 1981, p. 77.
  5. ↑(en) Fred McGraw Donner,The Early Islamic Conquests, Princeton University Press, 1981, p. 114.
  6. ↑(en) Wilferd Madelung,The succession to Muḥammad : A study of the early Caliphate, Cambridge University Press, 1997, p. 80.
  7. ↑(en) Gerald R. Hawting,The First Dynasty of Islam : The Umayyad Caliphate AD 661-750, Routledge, 2000, p. 27.
  8. ↑(en) Gerald R. Hawting,The First Dynasty of Islam : The Umayyad Caliphate AD 661-750, Routledge, 2000, pp. 28-29.
  9. ↑(en) Julius Wellhausen (trad. Margaret Graham Weir),The Arab Kingdom and its Fall, Calcutta University Press, 1927, p. 53.
  10. ↑(en) Hugh Nigel Kennedy,The Prophet and the Age of the Caliphates : The Islamic Near East from the Sixth to the Eleventh Century, Routledge, 2004, p. 82.
  11. ↑(en) Hugh Nigel Kennedy,The Prophet and the Age of the Caliphates : The Islamic Near East from the Sixth to the Eleventh Century, Routledge, 2004, p. 91.
  12. ↑(en) Hugh Nigel Kennedy,The Prophet and the Age of the Caliphates : The Islamic Near East from the Sixth to the Eleventh Century, Routledge, 2004, p. 98.
  13. ↑(en) John Haldon,Money, Power and Politics in early Islamic Syria, Ashate, 2010.
  14. ↑(fr) Rodolphe Guilland, « L'Expédition de Maslama contre Constantinople (717-718) »,Études byzantines, Publications de la Faculté des Lettres et Sciences Humaines de Paris,‎ 1959, pp. 130-131.
  15. ↑(fr) Rodolphe Guilland, « L'Expédition de Maslama contre Constantinople (717-718) »,Études byzantines, Publications de la Faculté des Lettres et Sciences Humaines de Paris,‎ 1959, pp. 121.
  16. ↑(en) Rein Taagepera, « Expansion and Contraction Patterns of Large Polities: Context for Russia »International Studies Quarterly, vol. 41, n° 3,‎ 1997, p. 496.
  17. ↑(en) Rein Taagepera, « Expansion and Contraction Patterns of Large Polities: Context for Russia »International Studies Quarterly, vol. 41, n° 3,‎ 1997, p. 489.
  18. ↑(en) Khalid Yahya Blankinship,The End of the Jihâd State : The Reign of Hishām Ibn ‘Abd-al Malik and the Collapse of the Umayyads, State University of New York Press, 1994, p. 37.
  19. ↑(en) Philip Khuri Hitti,History of Syria : Including Lebanon and Palestine, Gorgias Press, 2004, p. 478.
  20. 123(en) William Ochsenwald e Sydney Nettleton Fisher,The Middle East : A History, The McGraw-Hill Companies, 2004, p. 57.
  21. ↑(en) William Ochsenwald e Sydney Nettleton Fisher,The Middle East : A History, The McGraw-Hill Companies, 2004, pp. 55-56.
  22. ↑Dins lei regions perifericas, leimawali, eissits de l'aristocracia locala, aguèron una situacion sociala pus importanta. Per exemple, enPèrsia, podián aver de tèrras.
Recuperada de « https://oc.wikipedia.org/w/index.php?title=Califat_Omeia&oldid=2474617 »
Categorias de la pagina :
Categoria amagada :
[8]ページ先頭
©2009-2026 Movatter.jp