| Maximos IV Saigh M.S.P. | ||||
|---|---|---|---|---|
| Kardinaal van deRooms-Katholieke Kerk | ||||
 | ||||
| Rang | Kardinaal-bisschop | |||
| Creatie | ||||
| Gecreëerd door | Paulus VI | |||
| Consistorie | 22 februari1965 | |||
| Kerkelijke carrière | ||||
| 1919-1933 | Aartsbisschop vanTyrus (Melkitische Grieks-katholieke Kerk) | |||
| 1933-1947 | Aartsbisschop vanBeiroet–Gibail (Melkitische Grieks-katholieke Kerk) | |||
| 1947-1967 | Patriarch vanAntiochië (Melkitische Grieks-katholieke Kerk) | |||
| The Cardinals of the Holy Roman Church - Biographical Dictionary | ||||
| ||||
Maximos IV Saigh, M.S.P. (Arabisch: مكسيموس الرابع الصائغ) (de achternaam wordt ook geschreven alsSaïgh, Saygh, Sayegh) (Aleppo,10 april1878 -Beiroet,5 november1967) was eenpatriarch van Antiochië en geestelijk leider van deMelkitische Grieks-katholieke Kerk en eenkardinaal van deKatholieke Kerk.
Maximos IV Saigh werd geboren als Amine Rizkallah Saigh. Hij was de zoon van Rizkallah Saigh en Catherine Turkmani. Zijn opleiding ontving hij aan het bisschoppelijkseminarie van St. Anna inJeruzalem. Na de afronding van zijn studie werd hij in 1903 docentArabische literatuur aan dit seminarie, en in 1905 hoogleraar.
In 1905 trad Saigh in in deorde der Paulisten. Op 17 september 1905 werd hij tot priester gewijd. In 1908 verliet hij het seminarie en keerde terug bij zijn orde, waarvan hij in 1912generaal-overste werd.
In 1919 werd Saigh benoemd totaartsbisschop vanTyrus. Zijn bisschopswijding vond plaats op 30 augustus 1919. In 1933 werd hij aartsbisschop van Beiroet–Gibail.
Op 30 oktober 1947 werd Saigh door de bisschoppelijke synode van de Melkitische Grieks-katholieke Kerk gekozen totpatriarch vanAntiochië, als opvolger van Cyril IX Moghabghab die kort daarvoor was overleden. Saigh koos als patriarchale naam Maximos. De keus van de synode werd op 21 juni 1948 bevestigd doorpaus Pius XII.
Maximos IV Saigh nam deel aan hetTweede Vaticaans Concilie, waar hij met passie het gebruik van de landstaal in liturgische diensten bepleitte, ten koste van het gebruik vanLatijn.
Maximos IV Saigh weigerde drie keer een kardinaalsbenoeming, omdat hij van mening was dat de acceptatie van een kardinaalschap door een patriarch gelijk zou staan aan verraad. Nadatpaus Paulus VI op 11 februari 1965 hetmotu proprioAd purpuratorum patrum collegium had gepubliceerd - waarin de status van tot kardinaal benoemdeOosters-katholieke patriarchen nader werd geregeld - veranderde hij van mening. Tijdens hetconsistorie van 22 februari 1965 werd Maximos IV Saigh alsnog kardinaal gecreëerd. Hij kreeg - zoals vanaf dat moment gebruikelijk zou worden voor Oosters-katholieke patriarchen - de rang vankardinaal-bisschop zonder toekenning van eensuburbicair bisdom.
