Jerry Alan Fodor (New York,22 april1935 – aldaar,29 november2017) was eenAmerikaansfilosoof encognitief wetenschapper. Fodor was tot zijn emeritaat in 2016 professor in de filosofie en de cognitieve wetenschap aan deRutgers University inNew Jersey. Hij schreef verschillende boeken op het gebied van defilosofie van de geest en decognitiewetenschap, waarin hij onder andere de hypotheses presenteerde van de "modulariteit van de geest" (Engelsmodularity of mind) en de "taal van de gedachten" (Engelslanguage of thought).
Fodor studeerde vanaf 1952 aan deColumbia-universiteit, waar hij in 1956 een afstudeerde, en verder aan dePrinceton-universiteit, waar hij in 1960 promoveerde onder leiding vanHilary Putnam, en hierna nog verder aan deUniversiteit van Oxford tot in 1961. Van 1959 tot 1986 werkte Fodor aan deMIT, vanaf 1961 als professor in de filosofie. Sinds 1988 is hij professor in de filosofie en de cognitieve wetenschap aan de Rutgers University in New Jersey.[1] Naast zijn interesse in de filosofie is Fodor een gepassioneerd operaliefhebber en schrijft hierover regelmatige een populaire column in de "London Review of Books".
Een van Fodors opmerkelijkste voormalige collega's, de "nieuw mysterianisme"-filosoofColin McGinn, beschreef Fodor als "een zachtaardig man in een robuust lichaam, geneigd tot een nog robuustere vorm van argumenteren. Hij is tegelijkertijd verlegen en welbespraakt, een formidabele polemist belast met een gevoelige ziel. Het oneens zijn met hem over filosofische onderwerpen, die na aan zijn hart liggen, kan een geselende ervaring zijn. Zijn snelle geest, inventiviteit en geslepen getuigenis zijn niet voor de poes voor je eerste kop koffie 's morgens. Fodors toetreding tot de Rutgers universiteit heeft deze universiteit op de kaart gezet, door Fodors reputaties als 's werelds meest vooraanstaande vertegenwoordiger van de filosofie van de geest."[2]
Fodor was lid van de respectabele "Phi Beta Kappa Society" en van deAmerican Academy of Arts and Sciences. Hij ontving vele prijzen en onderscheidingen, waaronder de New York State Regent's Fellow, de Woodrow Wilson Fellow (Princeton University), de Chancellor Greene Fellow (Princeton University), deFulbright Fellow (Oxford University), en als eerste deJean Nicod Prijs in 1993. Hij is verder fellow aan de Center for Advanced Study in the Behavioral Sciences, en een Guggenheim Fellow.[3]
Hij overleed in 2017 op 82-jarige leeftijd.[4]
Fodor is actief op het gebied van de filosofie van de geest en de cognitiewetenschap, waarin hij onder andere de hypotheses presenteerde van de "modulariteit van de geest" (Engelsmodularity of mind) en de "taal van de gedachten" (Engelslanguage of thought (LOT)).
Volgens Fodor zijn mentale toestanden, zoals geloof en verlangens, een relatie tussen het individu en mentale representatie. Hij beweert dat deze representaties alleen correct verklaard kunnen worden in termen van een zogenaamde "taal van de gedachten" in de geest. Verder is deze "taal van de gedachten" een werkelijk bestaand ding, dat gecodificeerd is door de geest, en niet alleen bruikbaar als een verklaringsmodel. Fodor houdt vast aan een vorm vanfunctionalisme in de filosofie van de geest, en houdt vol dat denken en andere mentale processen primair bestaan uit computationele operaties op de syntaxis van de representatie, waaruit de "taal van de gedachten" bestaan.
Volgens Fodor zijn significante delen van de geest, zoals de waarneming en taalkundige processen, gestructureerd in termen van de "modulariteit van de geest" (Engelsmodularity of mind), ofwel "organen", die gedefinieerd zijn door hun causale en functionele rol. Deze modulen zijn relatief onafhankelijk van elkaar en van het centrale verwerkingsgedeelte van de geest, die een meer globaal en minder "domein specifiek"-karakter heeft. Fodor suggereert verder dat het karakter van deze modules de mogelijkheid van causale relaties met externe objecten mogelijk maakt. Aan de andere kant maakt dit het in mentale toestanden mogelijk om inhoud te hebben over dingen in de wereld. Het centrale verwerking gedeelte, aan de andere kant, verzorgt de logische relatie tussen de verschillende inhoud en de inputs en outputs.
Alhoewel Fodor oorspronkelijk het idee afwees, dat mentale toestanden bepalende causale externe factoren moet hebben, heeft hij in de laatste jaren veel geschriften gewijd aan detaalfilosofie, juist door het probleem met de betekenis en referentie van mentale inhouden. Zijn bijdragen op dit gebied omvatten de zogenaamde "asymmetrische causale theorie van referenties" en verder vele argumenten tegen hetsemantisch holisme. Fodor is ook sterk gekant tegen dereductionistische claims over de geest. Hij beargumenteert, dat de mentale toestandenmeervoudig realiseerbaar zijn en dat er een hiërarchie aan verklarende niveaus in de wetenschap zijn, zoals de generalisatie en de wetten van een hoger-niveautheorie van de psychologie of de taalkunde, bijvoorbeeld, die de lagere-niveauverklaringen van het gedrag van neuronen en synapsen niet kunnen bevatten.