Movatterモバイル変換

[0]ホーム
URL:

Naar inhoud springen
Wikipediade vrije encyclopedie
Zoeken

Gabriel Fauré

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Gabriel Fauré
Gabriel Fauré, schilderij van John Singer Sargent, omstreeks 1889 (The Paris Museum of Music)
Gabriel Fauré, schilderij vanJohn Singer Sargent, omstreeks1889 (The Paris Museum of Music)
Volledige naamGabriel Urbain Fauré
Geboortedatum12 mei1845
GeboorteplaatsPamiersBewerken op Wikidata
Overlijdensdatum4 november1924
OverlijdensplaatsParijsBewerken op Wikidata
LandVlag van Frankrijk Frankrijk
Beroep(en)Componist,muziekpedagoog,organist,dirigent
Opleiding gevolgd aanNiedermeyer school in ParisBewerken op Wikidata
Leermeester(s)Camille Saint-Saëns, Gustave LefèvreBewerken op Wikidata
Stijl(en)Klassiek
Instrument(en)pijporgelBewerken op Wikidata
Invloed(en)Camille Saint-SaënsBewerken op Wikidata
Lid vanAcadémie des Beaux-ArtsBewerken op Wikidata
Bekende werkenRequiem,[1]Élégie, Piano Quintet No. 2Bewerken op Wikidata
Prijzen en erkenningenGrootkruis in het Legioen van Eer(1923), Ridder in het Legioen van Eer(1890), Officier in het Legioen van Eer(1903), Commandeur in het Legioen van Eer(1910), Grootofficier in het Legioen van Eer(1920)Bewerken op Wikidata
HandtekeningHandtekening
(en)IMDb-profiel
(en)Allmusic-profiel
(en)Last.fm-profiel
(en)Discogs-profiel
(en)MusicBrainz-profiel
Portaal Portaalicoon Klassieke muziek

Gabriel Urbain Fauré (Pamiers,12 mei1845 –Parijs,4 november1924) was een van de belangrijksteFransecomponisten van zijn generatie, samen met zijn jongere tijdgenotenClaude Debussy enMaurice Ravel. Fauré is bekend om zijnpianomuziek,kamermuziek enliederen. Tevens heeft hij de Fransereligieuze muziek vernieuwd - hetRequiem behoort tot zijn bekendste werken. Ookopera's behoren tot zijnoeuvre, maar die hebben geen repertoire gehouden.

Levensloop

[bewerken |brontekst bewerken]

Fauré studeerde aan de kerkmuziekschool vanLouis Niedermeyer in Parijs, waar onder anderenCamille Saint-Saëns een van zijn leraren was, waarna hijorganist werd, eerst inRennes en later in verscheidene Parijse kerken. In 1897 werd hij docentcompositie aan hetConservatoire national supérieur de musique van Parijs en in 1905 directeur van dit instituut.

Hij was jarenlang verbonden aan de ParijseMadeleinekerk, eerst als koordirigent, daarna van 1896 tot 1905 alsorganist-titularis. Hij schreef er onder meer zijnRequiem, dat tot zijn meest uitgevoerde werken behoort. De compositie is opgebouwd rond het overbekendePie Jesu. In de keuze van de teksten voor zijnrequiem was hij kieskeurig. De hardste woorden, met name het 'Dies Irae' (dag des oordeels) liet hij weg. Zijn opvattingen over de dood waren niet gitzwart. "Het is een vreugdevolle bevrijding, een verlangen naar geluk aan de andere kant van het graf, eerder dan een pijnlijke ervaring". Die hoopvolle,harmonische toon is in zijn Requiem duidelijk merkbaar.

Stijl

[bewerken |brontekst bewerken]

In zijn composities zocht hij naar een evenwicht tussenromantische gevoeligheid en strenge compositieregels om te komen tot een eigen stijl, eencompromis tussen muzikale taal en vormgeving.

Dethematiek,melodiek enharmoniek van hetgregoriaans hielp hem zijn gevoel voor romantische wanhoop en overdaad te bedwingen. Zijn muziek is vooral ingetogen en fijnzinnig. Hij schreef vooral voor kleine bezettingen.

Leerlingen

[bewerken |brontekst bewerken]

Tot Faurés leerlingen behoordenFlorent Schmitt,Maurice Ravel,George Enescu,Nadia Boulanger,Charles Koechlin,Louis Aubert,Paul Ladmirault,Alfredo Casella,Henry Février enJean Roger-Ducasse.

Composities (selectie)

[bewerken |brontekst bewerken]

Werken voor orkest

[bewerken |brontekst bewerken]
Elegie voor cello en orkest, opus 24, in 1878 gecomponeerd door Gabriel Fauré. Uitvoering uit 2006 met Hans Goldstein op cello and Eli Kalman op piano.
Fantasie (1898), gecomponeerd door Gabriel Fauré, uitgevoerd tijdens "Contest pieces of the Paris Conservatory" omstreeks 1976.
  • Chant funéraire op. 117

Missen en geestelijke muziek

[bewerken |brontekst bewerken]
  • Messe de Requiem op. 48, voor sopraan, bariton, gemengd koor en orkest (1888; versie voor groot orkest, 1899)
  • ‘’La messe des pêcheurs de Villerville’’ (1881)
  • Cantiques, waaronderCantique de Jean Racine voor gemengd koor en orgel (1864; versie met orkest 1875)
  • Messe brève avec orgue (1907)
Voltooid intitelaktespremièrelibretto
1879Barnabéonvoltooidniet uitgevoerd
1900Prométhée3 aktes27 augustus1900,Béziers,OpenluchttheaterJean Lorrain enAndré Ferdinand Hérold
1907-1912Pénélope3 aktes4 maart1913,Monte Carlo, OpéraRené Fauchois naarHomerus'Odysseia
1869/1919Masques et bergamasques10 april1919, Monte CarloRené Fauchois naarMaurice Maeterlinck
  • Caligula, theatermuziek (1888)
  • Shylock, theatermuziek (1889)
  • Pelléas et Mélisande, de theatermuziek onverkort (1898)

Vocale muziek met orkest of instrumenten

[bewerken |brontekst bewerken]
  • Deux Sonates voor piano en viool (1875 en 1917)
  • Berceuse voor viool of cello, en piano (1879)
  • Fantaisie voor fluit en piano (1898)
  • Morceau de concours, voor fluit en piano
  • Morceau de concours, voor viool en piano (1903)
  • Deux Sonates voor cello en piano (1917 en 1921)
  • Quintettes voor piano en strijkkwartet nº 1 en 2 (1905 en 1921)
  • Quatuors voor piano en strijkers nº 1 en 2 (1879 en 1886)
  • Trio voor piano, viool en cello (1922-1923)
  • Quatuor à cordes (1924)

Werken voor piano

[bewerken |brontekst bewerken]
  • Romances sans paroles op. 17 (3 stuks, circa 1863)
  • TreizeNocturnes (1875-1921)
  • Treize Barcarolles (1881-1913)
  • Six Impromptus (1881-1910)
  • Quatre Valses-Caprices (1882-1894)
  • Dolly (1893-1896) (suite,à quatre mains) -georkestreerd doorHenri Rabaud
  • Thema & variaties in cis-klein, op. 73 (1895)
  • Huit Pièces brèves (1899-1902)
  • Neuf Préludes (1909-1910)

Publicaties

[bewerken |brontekst bewerken]
  • Gabriel Fauré: Correspondance, présentée et annotée par J.M. Nectoux. - Paris: Flammarion, 1990. (Coll. Harmoniques)
  • Inédits. Deux lettres de Fauré à Emmanuel Chabrier, présentée et annotée par J.M. Nectoux: in:Association des Amis de Gabriel Fauré, Bulletin, n° 13, 1976, p. 17-18.
  • Cinq lettres inédites de G. Fauré à son fils Emmanuel, présentée et annotée par J.M. Nectoux: in:Association des Amis de Gabriel Fauré, Bulletin, n° 9, 1972, p. 6-10.

Bibliografie

[bewerken |brontekst bewerken]

Over Gabriel Fauré

[bewerken |brontekst bewerken]
  • Jean-Michel Nectoux, Roger Nichols:Gabriel Fauré: A Musical Life, Cambridge University Press, 2004. 646 p.,ISBN 978-0-521-61695-9
  • Jean-Michel Nectoux:Gabriel Fauré. Les voix du clair-obscur, 2e édition revue, Paris: Fayard, 2008, 844 p.,ISBN 978-2-213-63547-7
  • Jean-Michel Nectoux:Gabriel Fauré. Les voix du clair-obscur, Paris : Flammarion, 1990, 616 p. (Prix Bernier de l'Institut, Prix Charles Cros du livre musical) ; traduction anglaise (Roger Nichols) :Gabriel Fauré, a musical Life, Cambridge : Cambridge University Press, 1991, 646 p.; traduction japonaise : Tokyo, Shin Hyoron, 2000, 916 p.
  • Jean-Michel Nectoux:Fauré. Paris : Éditions du Seuil, 1995 (Coll. Microcosme ; Solfèges).ISBN 2-02-023488-2; trad. japonaise, Tokyo : Shyn Hyoron, 1990, 284 p.
  • Jean-Michel Nectoux:Gabriel Fauré, catalogue d’exposition, Paris : Bibliothèque nationale, 1974, 35 p. ; trad. portugaise, Lisbonne Fondacao Calouste Gulbenkian, 1974, 35 p.
  • Edward R. Phillips:Gabriel Fauré: A Guide to Research, New York: Garland Publishing, 2000. 429 p.,ISBN 0-8240-7023-2
  • Timothy LeVan (Le Van):Masters of the French Art Song : translations of the complete songs of Chausson, Debussy, Duparc,Faure and Duparc, Metuchen, N.J.: Scarecrow Press, 1991, 445 p.,ISBN 978-0-810-84212-0
  • Robert Orledge:Gabriel Faure, New York: Da Capo Press, 1982, 367 p.,ISBN 978-0-903-87340-6

Proefschriften

[bewerken |brontekst bewerken]
  • Margaret Ann Kennedy:The effect of structure upon the performance interpretation of "La chanson d'Eve" by Gabriel Faure, Indiana (Bloomington). 1984.dissertation
  • Gail Hilson Woldu:Gabriel Faure as director of the Conservatoire National de Musique et de Declamation, 1905-1920, Yale University. 1983.dissertation
  • Margaret Louise Barshell:Gabriel Faure: A biographical study and a historical style analysis of his nine major chamber works for piano and strings, Ball State (Muncie, Indiana). 1982.dissertation
  • Charles Francis Navien:The harmonic language of "L'horizon chimorique" by Gabriel Faure (France), Connecticut (Storrs). 1982.dissertation
  • Zdenek Denny Skoumal:Aspects of structure in Gabriel Faure's "Le jardin cbs" and related works, British Columbia (Vancouver). 1982.dissertation
  • Richard Henry Crouch:The nocturnes and barcarolles for solo piano of Gabriel Fauré, Catholic University of America (Washington, D.C.). 1980.dissertation
  • Joseph Anthony Valicenti:The Thirteen Nocturnes of Gabriel Fauré, Miami. 1980. D.M.A.dissertation, 108 p.
  • Earl Keithley Scott:The requiem by Gabriel Faure - A conductor's analysis for performance, Indiana (Bloomington). 1980.dissertation
  • Martine Portelle:Le thème de la mort dans les melodies de Gabriel Fauré, Sorbonne (Paris). 1980.dissertation, 105 p.
  • Jean-Michel Nectoux:Gabriel Fauré et le théâtre, de la musique de scène au drame lyrique,thèse pour le Doctorat d'Etat, Université de Paris-Sorbonne, Vol. 1.2, 1980, 520 p.
  • James H. Winter:Gabriel Fauré, Master of MusicThesis, Northwestern University, 1947
  • Jean-Michel Nectoux:Fauré : Voice, Style, Vocality dans Tom Gordon (éd. et traducteur), Regarding Fauré, Amsterdam : Gordon and Branch, 1999, p. 370-402.
  • Jean-Michel Nectoux:Tous écoutent la parole du maître : Gabriel Fauré et ses élèves dans Alain Poirier, Anne Bongrain et Marie-Hélène Coudroy-Saghaï (éd.), Deux cents ans de pédagogie au Conservatoire 1795-1995, Paris : Buchet et Chastel, 1999, p. 345-360.
  • Jean-Michel Nectoux:Gabriel Fauré au Conservatoire de Paris : une philosophie pour l’enseignement dans Anne Bongrain et Yves Gérard (éd.), Le Conservatoire de Paris, 1795-1995, Paris : Buchet et Chastel, 1996, p. 219-234.
  • Jean-Michel Nectoux:Texte et musique chez Fauré : un art de la sonorité dans Claire Mussat-Lemoigne, Jean Mongrédien et Jean-Michel Nectoux (éd.), Échos de France et d’Italie, Liber amicorum Yves Gérard, Paris : Buchet et Chastel/Société française de musicologie, 1997, p. 291-302.
  • Jean-Michel Nectoux:Le "Pelléas" de Fauré, in:Revue de musicologie, vol. LXVII, n° 2, 1981, p. 169-190.
  • Jean-Michel Nectoux:Gabriel Fauré, Henry Prunières et la Revue musicale, Études fauréennes, Bulletin de l’association des Amis de Gabriel Fauré, n° 17, 1980, p. 17-24.
  • Jean-Michel Nectoux:Gabriel Fauré et l’esthétique de son oeuvre théâtral, in:Revue musicale de Suisse Romande, n° 33, mai 1980, p. 50-59.
  • Jean-Michel Nectoux:Debussy et Fauré, in:Cahiers Debussy, nouvelle série, n° 3, 1979, p. 13-30.
  • Jean-Michel Nectoux:Charles Koechlin et Henri Busser témoins du "Prométhée" de Fauré aux arènes de Béziers, in:Association des Amis de Gabriel Fauré, Bulletin, n° 16, 1979, p. 7-19.
  • Jean-Michel Nectoux:Manuscrits de Gabriel Fauré au Département de la Musique, in:Bulletin de la Bibliothèque Nationale, vol. 4, n° 1, mars 1979, p. 3-7.
  • Jean-Michel Nectoux:Albéniz et Fauré, in:Travaux de l’Institut Latino Américain de Strasbourg, n° 16-17, 1976-1977, p. 159-186.
  • Jean-Michel Nectoux:Les orchestrations de Gabriel Fauré. Légende et vérité, in:Revue musicale suisse, vol. 115, n° 5, septembre-octobre 1975, p. 243-249.
  • Gail Hilson Woldu:Gabriel Faure - Directeur du conservatoire: les reformes de 1905, in:Revue de Musicologie. 70 (1984), S. 199-228.
  • J. Barrie Jones:Faure's performance practice, in: Tempo. 151 (1984), S. 32-35.
  • Denise Boneau:Genesis of a trio - The Chicago manuscript of Faure's Opus 120, in:Current Musicology. 35 (1983), S. 19-33.
  • Charles Koechlin:Gabriel Faure, Plan-de-la-Tour: Ed. d'Aujourd'hui 1983. 232 S. Reprod. en fac.-sim. de l'éd. de Paris, F. Alcan, 1927
  • S.M. Sigitov:Gabriel' Fore, Moskva: Sov. kompozitor - Zarubeanaja muzyka. Mastera 20. veka, 1982. 280 S.
  • Aristide Wirsta:Un autographe inédit de Gabriel Fauré, in: Michel Huglo:Les Sources en musicologie. Paris, Centre National de la Recherche Scientifique, 1981. S. 165-167.
  • Daniel Wiseman:Gabriel Fauré and the French Musical Renaissance, in:Contemporary Review, 127, 1927. pp. 333-340
  • William C. Rorick:The A major violin sonatas ofFaure and Franck - A stylistic comparison, in:The Music Review. 42 (1981), S. 46-55.
  • Georges Pioch:Gabriel Fauré et "Proéthée", in : Musica. 7(1908)65, p. 24-25.
  • Theo Hirsbrunner:Zum Liedschaffen von Gabriel Fauré und Claude Debussy, Wort-Ton-Verhältnis. Wien 1981. S. 101-108.
  • Marie-Claire Beltrando-Patier:L'impressionnisme dans les melodies de Gabriel Fauré, in:RIMF Revue internationale de musique française. 2 (1981), No. 5, S. 75-80.
  • Ekkehart Kroher:Er schrieb für die Zukunft und zählt heute zu den Vergessenen der Vergangenheit. Gabriel Fauré - Ein Wegbereiter der neuen französischen Musik, in:Musik und Medizin. 1981, H. 19. S. 75-78, 81 u. 84.
  • Emile Lelouch:Le langage impressioniste de Fauré dans son Requiem, in:RIMF Revue internationale de musique française. N° 5, juin 1981 S. 73-74.
  • Marguerite Long:Au piano avec Gabriel Fauré, Paris: R. Julliard, 1963.

Enkele algemene naslagwerken

[bewerken |brontekst bewerken]
  • Annegret Fauser:Der Orchestergesang in Frankreich zwischen 1870 und 1920, Regensburg: Laaber, 1994, 380 p.,ISBN 978-3-890-07291-3
  • Serge M. Zuber:Musique d'un siècle à Genève 1893-1993 - Association des artistes musiciens de Genève (AAMG), Genève: Editions Ariana, 1993, 149 p.
  • Martial Leroux, Christine Farge-Houssin, Sylvie Louvet, Ingrid Regitz, Guy Bordelais, Henri Lacouche, Martin Guérin:Histories musicales des Hauts-de-Seine, Chatillon, La Couronne d'Euterper, 1993, 490 p.
  • Jean-Michel Nectoux:Notes sur les spectacles musicaux aux arènes de Béziers, 1899-1910 dans 150 ans de Musique française, 1789-1939, Arles : Actes-Sud/Biennale de la Musique française, 1991, p. 151-157.
  • Paul E. Bierley, William H. Rehrig:The heritage encyclopedia of band music : composers and their music, Westerville, Ohio: Integrity Press, 1991,ISBN 0-918048-08-7
  • Roland de Cande:Les chefs-d'oeuvre de la musique: Tome 2. de Rossini à Berg : anthologie, Paris: Seuil, 1990, 534 p.
  • Kristine Klopfenstein Fletcher:The Paris Conservatory and the contest for solo bassoon, Bloomington, Indiana: Indiana University Press, 1987, 142 p.
  • Christian Doumet, Claude Pincet:Les musiciens français, Rennes: Editions Ouest France, 1982, 438 p.,ISBN 978-2-858-82420-5

Externe links

[bewerken |brontekst bewerken]
Mediabestanden
Zie de categorieGabriel Fauré vanWikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.
  1. ↑Notable Names Database; geraadpleegd op: 18 maart 2019; NNDB-identificatiecode: 370/000093091.
Overgenomen van "https://nl.wikipedia.org/w/index.php?title=Gabriel_Fauré&oldid=70626704"
Categorieën:
[8]ページ先頭
©2009-2026 Movatter.jp