Edward Henry Carson (ook: Baron Carson) (9 februari1854 –22 oktober1935) was eenprotestants politicus inIerland in het einde van denegentiende eeuw, begin van detwintigste eeuw. Hij was leider van deIerse Unionistische partij
Carson kwam uit een rijke protestantse familie inDublin. Na de middelbare school studeerde hijRechten aanTrinity College, Dublin. Na zijn studie deed hij het examen om toegelaten te worden tot de advocatuur (in de Engelse juridische wereld aangeduid als 'called to the bar'). Alsadvocaat was hij succesvol, wat er toe leidde dat hij in 1889QC achter zijn naam mocht zetten.
In 1892 werd Carson benoemd tot Solicitor-General (procureur-generaal) voor Ierland, een politieke benoeming. Hij was op dat moment zelf nog niet echt politiek actief. Kort daarna werd hij voor het kiesdistrictUniversity of Dublin gekozen tot lid van hetLagerhuis als lid van deConservatieve partij.
Na zijn verkiezing verhuisde hij naarEngeland, waar hij zijn advocaten-praktijk voortzette. In 1900 werd hij benoemd tot Solicitor-General voor Engeland. Die functie behield hij totdat de Conservatieve regering in 1905 moest aftreden.
In 1910 werd duidelijk dat het verzet van het BritseHogerhuis tegen hetzelfbestuur in Ierland geen stand kon houden. De Unionisten in Ierland, voornamelijk afkomstig uitUlster, vroegen hem toen om als hun leider het verzet tegen zelfbestuur aan te voeren. Omdat Carson zelf geen directe band met Ulster had kon hij het verzet een bredere basis verschaffen.
Als leider van deUnionisten schroomde Carson niet om alle mogelijkheden te benutten, zowelparlementair als niet parlementair, tot op de rand van het illegale. In 1912 was hij de eerste die een petitie tekende waarin werd opgeroepen om zelfbestuur met alle mogelijke middelen tegen te houden. In 1913 was hij een van de oprichters van deUlster Volunteer Force, eenparamilitaire organisatie die zo nodig met militaire middelen tegen zelfbestuur zou optreden.
Carson kon echter niet voorkomen dat de wet die zelfbestuur mogelijk maakte in het parlement werd aangenomen. De dreigementen om desnoods met militair geweld invoering tegen te houden werden ingehaald door het uitbreken van deEerste Wereldoorlog.
Tijdens de oorlog werd Carson benoemd totAttorney-General in het coalitiekabinet vanLiberalen enConservatieven. Later werd hijminister zonder portefeuille.
Na de oorlog zag hij in dat zelfbestuur voor Ierland niet langer viel tegen te houden. Hij adviseerde de Unionisten daarom om te streven naar een uitzonderingspositie voor Ulster. Hij slaagde er ook in om voor die speciale positie inGroot-Brittannië voldoende steun te verwerven. Na de feitelijke deling van Ierland werd hij door de Unionisten in Ulster gevraagd om hun leider te worden, maar dat weigerde hij. Ondanks zijn sterke unionistische overtuiging was hij niet blind voor de nadelen van een protestantsNoord-Ierland. Hij riep zijn partijgenoten op om open te staan voor samenwerking met de katholieke minderheid, maar die oproep werd niet gevolgd.
Carson koos ervoor om niet actief te worden in de Noord-Ierse politiek. Zijn juridische kwaliteiten waren voldoende aanleiding om hem te benoemen in het Hogerhuis als baron Carson. Hij diende in deLaw Lords tot 1929. Na zijnoverlijden in 1935 kreeg hij eenstaatsbegrafenis inBelfast.
In1895 trad Carson op als advocaat voorJohn Sholto Douglas, de 9eMarkies van Queensberry, in het geruchtmakende proces tegenOscar Wilde. Zijn ondervragen van Wilde heeft volgens velen ertoe bijgedragen dat Wilde dat proces verloor.