| Eça de Queirós José Maria de Eça de Queirós | ||||
|---|---|---|---|---|
 | ||||
| Persoonsgegevens | ||||
| Geboortedatum | 25 november1845 | |||
| Geboorteplaats | Póvoa de Varzim,Portugal | |||
| Overlijdensdatum | 16 augustus1900 (54 jaar) | |||
| Overlijdensplaats | Parijs,Frankrijk | |||
| Geboorteland | Portugal | |||
| Handtekening |  | |||
| Opleiding en beroep | ||||
| Opleiding gevolgd aan | Law School of the University of Coimbra | |||
| Beroep | journalist,diplomaat,schrijver,[1][2][3] romanschrijver | |||
| Oriënterende gegevens | ||||
| Invloeden | Almeida Garrett | |||
| Werken | ||||
| Genre(s) | Roman,realisme,romantiek | |||
| Stroming(en) | romantiek,realisme, Naturalism | |||
| Bekende werken | O Crime do Padre Amaro, Os Maias | |||
| Erkenning en lidmaatschap | ||||
| Werken in collectie | Stedelijk Museum Amsterdam[4] | |||
| Dbnl-profiel | ||||
| (en)IMDb-profiel | ||||
| Website | ||||
| ||||
José Maria de Eça de Queiroz ofEça de Queirós (Póvoa de Varzim,25 november1845 –Parijs,16 augustus1900) wordt over het algemeen beschouwd als de beroemdstePortugeseschrijver uit derealistische stroming. Hij wordt vaak gezien als de Portugese tegenhanger van de Franse schrijverGustave Flaubert, en er wordt soms gezegd[bron?] dat hij gelijk is aanDickens,Balzac enTolstoj. Hoewel Eça zich nooit openlijkantikatholiek uitsprak, was hij erg kritisch tegenover deRooms-Katholieke Kerk en tegenover hetchristendom in het algemeen. Dit komt naar voren in een aantal van zijn romans. Onder zijn beroemdste werken bevinden zich "Os Maias" ("De Maia's, 1888) en "O Crime do Padre Amaro" ("Het vergrijp van pater Amaro", 1875).
Tijdens zijn leven werd zijn naam gespeld als "Eça de Queiroz", maar in de huidigePortugese spelling wordt deze geschreven als "Eça de Queirós".
Eça de Queirós werd geboren als onwettig kind. Hij werd geregistreerd als zoon van José Maria de Almeida Teixeira de Queirós, een Braziliaan, en een onbekende moeder. Teixeira de Queirós trouwde kort na de geboorte van zijn zoon met Carolina Augusta Pereira d'Eça en er wordt gezegd[bron?] dat het zoontje in werkelijkheid van haar is, en een onbekende vader heeft, of dat hij het kind van beide is.
Op 16-jarige leeftijd ging hij naarCoimbra om daarrechten te studeren. Hij ontmoette daar dichterAntero de Quental. Eça's eerste werk was een reeksgedichten inproza, die werden gepubliceerd in het tijdschriftGazeta de Portugal. Hij werkte inÉvora als journalist en ging later terug naarLissabon, waar hij samen met een oude schoolvriend,Ramalho Ortigão, deCorrespondentie van het fictionele karakterFradique Mendes schreef. Dit werk werd pas in 1900 gepubliceerd.
In 1869 en 1870, reisde Eça naarEgypte om de opening van hetSuezkanaal bij te wonen. Dit werd een inspiratiebron voor een aantal werken, waaronder "O Mistério da Estrada de Sintra" ("Het mysterie van de weg naar Sintra", 1870), dat hij samen schreef met eerdergenoemde Ortigão en waar Fradique Mendes een rol in speelt. "A Relíquia" ("Het relikwie") werd in dezelfde periode geschreven, maar werd pas in 1887 uitgegeven. Zijn eerste realistische roman, "O Crime do Padre Amaro", schreef hij inLeiria. De roman speelt zich ook in die stad af en werd uitgegeven in 1875. Eça werd als onderdeel van dedienstplicht uitgezonden naarHavana (Cuba) en werkte daarna voor het Portugese consulaat inNewcastle upon Tyne, van 1874 tot april 1879. In deze periode schreef hij een groot aantal literaire werken, waaronder een herziene versie vanO Crime, de roman "O Primo Basílio" ("Neef Bazilio") in 1878, en een aantal andere projecten, waaronder de "Cartas de Londres" ("Brieven uit Londen") die in deDiário de Notícias, een krant uit Lissabon, verschenen. Zijn meesterwerk "Os Maias" schreef hij in zijn woning inBristol. Dit werk verscheen in 1888.
In 1888 werd Eça overgeplaatst naar Parijs. Hij woonde inNeuilly-sur-Seine en bleef schrijven. In 1900 stierf hij ofwel aantuberculose, ofwel aan deziekte van Crohn. Zijn zoon, António Eça de Queirós, zou deel uitmaken van dedictatoriale regering vanAntónio de Oliveira Salazar.
Op 8 januari 2025 zijn zijn stoffelijke resten overgebracht naar hetPanteão Nacional te Lissabon.
