Charles Lindbergh groeide op inLittle Falls inMinnesota. Hij was de zoon vanCharles August Lindbergh en Evangeline Lodge Land. In de jaren twintig was hij in de burgerluchtvaart als luchtpostpiloot werkzaam. Wereldberoemd werd hij door op20 en21 mei1927 non-stop over deAtlantische Oceaan van New York naar Parijs te vliegen in zijnvliegtuig met de naamSpirit of St. Louis. Hij won daarmee deOrteig-prijs van 25.000 dollar.
Op13 augustus1927 werd Lindbergh door het stadsbestuur vanChicago voor zijn prestatie gehuldigd met een feest waarbij meer dan duizend gasten aanwezig waren. Het stadsbestuur deed hem een ontwerp voor een baken cadeau dat in 1930 boven op het toenmaligePalmolive-gebouw zou worden gerealiseerd als oriëntatiepunt voor vliegtuigen.[1]
Lindbergh verhuisde voor enige tijd naarGroot-Brittannië tijdens de opkomst van hetnationaalsocialisme. Van daaruit reisde hij op verzoek van de Verenigde Staten in 1937 en in 1940 verschillende malen naarnazi-Duitsland. Hij werd daar ontvangen doorHermann Göring, die hem rondleidde langs militaire vliegvelden en fabrieken. Hij vloog daar inde Junkers Ju 88 en deMesserschmitt Bf 109 en was zeer onder de indruk. Hij waarschuwde later de Verenigde Staten voor de gevaren van denazi-luchtmacht, wat juist de bedoeling was van de nazi's.
Door Hermann Göring werd hem ook deOrde van Verdienste van de Duitse Adelaar aangeboden. Dat werd hem later erg kwalijk genomen, maar Lindbergh weigerde de onderscheiding terug te geven. Hij meende dat het teruggeven van onderscheidingen, die in vredestijd als gebaar van vriendschap zijn uitgereikt, geen constructief effect zou hebben.
Om toch een militaire rol te kunnen vervullen bood Lindbergh zijn diensten aan als consultant bij een aantal vliegtuigbouwers. Als technisch adviseur was hij in 1942 bijFord betrokken bij de productie van deB-24 Liberator inWillow Run. In 1943 was hij werkzaam bij United Aircraft bij deChance-Vought Division en bezocht het slagveld op deStille Oceaan om het functioneren van gevechtsvliegtuigen te bestuderen.
Op 21 mei 1944 vloog Lindbergh in de buurt van het door de Japanners bezetteRabaul met hetVMF-222 squadron een eerste gevechtsmissie en nam in de Stille Oceaan deel aan aanvallen op Japanse posities. In totaal vloog hij ongeveer vijftig gevechtsmissies als burger. Op 28 juli 1944, tijdens eenP-38-escortmissie met de433 Fighter Squadron in het gebied rondCeram schoot hij een JapansSonia-observatievliegtuig neer. De piloot daarvan was kapiteinSaburo Shimada, commandant van de 73ste Independent Chutai.
Lindberghs faam zorgde er tot aan zijn dood voor dat hij een belangrijke stem kreeg als vertegenwoordiger van de luchtvaart. Hij was lid van verschillende nationale en internationale comités, zoals hetNational Advisory Committee for Aeronautics. Hij won in 1956 eenPulitzer-prijs voor zijn boekThe Spirit of St. Louis over zijn historische vlucht.
Voor uurwerkfabrikantLongines ontwierp Lindbergh eenpolshorloge speciaal voor piloten.
Perfusiepomp van Lindbergh, omstreeks 1935
Als gevolg van het overlijden van zijn schoonzuster aan een ernstige hartkwaal, ontwikkelde Lindbergh een glazenperfusiepomp waarmeehartoperaties mogelijk werden gemaakt. In 1938 publiceerde hij samen met de Franse arts enNobelprijswinnaarAlexis Carrel het boekThe Culture of Organs dat handelde over kunstorganen. Daarin werd onder andere hetkunsthart en de voorloper van dehart-longmachine beschreven.
In 1929 was Lindbergh ook geïnteresseerd geraakt in de techniek van raketten ontwikkeld doorRobert Goddard. Lindbergh bemiddelde in een schenking vanDaniel Guggenheim aan Goddard en bleef zijn hele leven bij diens werkzaamheden betrokken.
Lindbergh wordt erkend voor zijn ontdekking en vastlegging van polaire vliegroutes, zoals ook de vliegtechniek op grote hoogte, de verkorting van de vliegtijd en de vermindering van het brandstofverbruik. Zijn vernieuwingen legden de basis voor het intercontinentale luchtverkeer.
De eerste zoon, Charles jr., werd in1932 ontvoerd en vermoord toen hij twee jaar oud was. Het kind werd vlak bij het huis teruggevonden. De verdachte,Bruno Hauptmann, een timmerman en Duitse immigrant, werd gearresteerd, berecht en geëxecuteerd, ofschoon hij een geldig alibi had en tot zijn dood heeft beweerd onschuldig te zijn.
Opmerkelijk aan deze zaak is dat Lindbergh kort voor de ontvoering naar een totaal afgezonderde plek verhuisde. Hij orkestreerde het politieonderzoek tot in detail en verbood zowel pers als politie met het huispersoneel te spreken.
Lindbergh was een aanhanger van het nazigedachtegoed en een fervent aanhanger van deeugenetica. Zijn ontvoerde kind was verstandelijk gehandicapt. Er zijn dan ook sterke geruchten dat Lindbergh zelf de dader zou zijn geweest en de ontvoering zou hebben geënsceneerd.[2]
Na zijn eerste zoon Charles jr. kreeg Lindbergh nog vijf kinderen met zijn vrouw Anne Morrow; de dochters Reeve en Anne, en de zonen Land, Jon en Scott.
Na de Tweede Wereldoorlog woonde hij inConnecticut en de laatste jaren van zijn leven bracht hij door op Hawaï. Charles Lindbergh overleed op 72-jarige leeftijd aankanker. Zijn vrouw Anne Morrow Lindbergh overleed op7 februari2001 op 94-jarige leeftijd inVermont.
In 2003, twee jaar na het overlijden van zijn echtgenote, kwam aan het licht dat Charles Lindbergh een dubbelleven leidde en in Europa drie geheime gezinnen had gesticht. In zijn boekThe Double Life of Charles A. Lindbergh onthulde auteur Rudolf Schroeck aan de hand van foto's en meer dan 150 liefdesbrieven (door Lindbergh enkel ondertekend met het initiaal 'C') dat Lindbergh nog zeven buitenechtelijke kinderen had. Dit werd later bevestigd doorDNA-onderzoek. Zo bleek hij twee kinderen te hebben van een zekere Valeska, zijn privésecretaresse van adellijke Pruisische afkomst, en vijf kinderen bij de Duitse zusjes Brigitte en Mariette Hesshaimer, die bevriend waren met Valeska. De kinderen kregen van hun moeder te horen dat Careu Kent,[3] een fictieve Amerikaanse schrijver, hun biologische vader was.[4][5]
De weigering van president F.D. Roosevelt om Lindbergh op te nemen in de luchtmacht is het onderwerp van de romanThe Plot Against America (2004) (Nederlandse vertalingHet complot tegen Amerika, 2004) van de bekroonde Amerikaanse auteurPhilip Roth over wat had kunnen gebeuren. Het verhaal speelt zich af tijdens het (fictieve) presidentschap van Lindbergh. Dit boek inspireerde tot het maken van een televisieserie.[6]
In de romanLone Eagle vanDanielle Steel wordt Charles Lindbergh regelmatig genoemd. De hoofdpersoon zou een relatie hebben met de beste vriend van Lindbergh.
Lindbergh was niet de eerste die over de oceaan vloog. Hij was wel de eerste die hetalleen deed. Acht jaar eerder haddenJohn Alcock enArthur Whitten Brown al samen de vlucht gemaakt, en er was ook al eenluchtschip met tientallen passagiers heen en weer gevlogen. In totaal 81 personen waren al over de oceaan gevlogen vóór Lindbergh.
Charles 'Lindy' Lindbergh is met zijn solovlucht naamgever geworden van delindyhop, een populaire dans uit die tijd. Na zijn aankomst kopten de krantenLucky Lindy hops Atlantic, wat de inspiratie voor de naam van de dans zou hebben geleverd.
