Sebahagian daripada siri tentang | ||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| SejarahAustralia | ||||||||||||||||||
 | ||||||||||||||||||
| Secara kronologi | ||||||||||||||||||
| Mengikut topik | ||||||||||||||||||
| Mengikut wilayah | ||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||
 Portal Australia | ||||||||||||||||||
Persekutuan Australia ialah proses di mana enamtanah jajahan Inggeris yang ditadbir sendiri iaituQueensland,New South Wales,Victoria,Tasmania,Australia Selatan, danAustralia Barat bersetuju untuk bergabung dan membentuk Komanwel Australia, mewujudkan satu sistemfederalisme di Australia.Fiji danNew Zealand pada asalnya sebahagian daripada proses ini, tetapi mereka memutuskan untuk tidak menyertai persekutuan.[1] Berikutan persekutuan itu, enam tanah jajahan bersatu membentuk Komanwel Australia sementara setiap negeri meneruskan sistem kerajaan (dan badan perundangan dwidewan) yang mereka bangunkan sebagai tanah jajahan berasingan, tetapi mereka juga bersetuju untuk mempunyai kerajaan persekutuan yang bertanggungjawab bagi perkara-perkara yang berkaitan dengan seluruh negara. ApabilaPerlembagaan Australia berkuatkuasa, pada 1 januari 1901, tanah jajahan secara kolektif menjadi negeri dalam Komanwel Australia.
Usaha-usaha untuk membawa Persekutuan pada pertengahan abad ke-19 telah dibelenggu oleh kekurangan sokongan popular untuk pergerakan itu. Beberapa konvensyen telah diadakan sepanjang tahun 1890-an untuk membangunkan perlembagaan untuk Komanwel. SirHenry Parkes, Premier atau Ketua MenteriNew South Wales, memainkan peranan penting dalam proses ini. SirEdmund Barton, kedua selepas Parkes dalam komitmen panjang beliau kepada perjuangan persekutuan, ialahPerdana Menteri Australia sementara ketikapilihan raya kebangsaan pertama pada tahun 1901 pada Mac 1901. Pilihan raya itu mengembalikan Barton sebagai Perdana Menteri, walaupun tanpa majoriti.
Tempoh ini telah meminjamkan namanya kepada gaya seni bina lazim di Australia pada masa itu, dikenali sebagaiseni bina Persekutuan, atau gaya Persekutuan.
Pergerakan yang serius untuk Persekutuan tanah jajahan timbul dalam lewat tahun 1880-an, satu masa apabila semakin meningkatnya nasionalisme di kalangan rakyat Australia, sebahagian besar daripada mereka adalah dilahirkan asli. Idea menjadi "orang Australia" mula disambut dalam lagu-lagu dan puisi. Ini telah dipupuk oleh penambahbaikan dalam pengangkutan dan komunikasi, seperti pewujudan sistemtelegraf antara tanah jajahan pada tahun 1872. Jajahan Australia juga dipengaruhi oleh persekutuan lain yang muncul di seluruh dunia, terutamanya diArgentina, Kanada,Switzerland dan Amerika Syarikat.
SirHenry Parkes, Setiausaha Jajahan New South Wales ketika itu, mula mencadangkan satu badan Majlis Persekutuan pada tahun 1867. Selepas ia telah ditolak oleh Setiausaha Negara British bagi Tanah Jajahan,Duke of Buckingham, Parkes membawa isu ini sekali lagi pada persidangan pada tahun 1880, kali ini sebagaiPremier New South Wales. Pada persidangan itu, wakil-wakil dari Victoria, New South Wales dan Australia Selatan mempertimbangkan beberapa isu termasuk Persekutuan, komunikasi, imigresen Cina, penyakit anggur dan kadartarif yang seragam. Persekutuan mempunyai potensi untuk memastikan bahawa seluruh benua, perdagangan, danperdagangan antara negeri akan tidak dipengaruhi olehperlindungan dan pengukuran dan pengangkutan akan diseragamkan.
Gesaan akhir (dan berjaya) untuk Majlis Persekutuan muncul pada persidangan pada tahun 1883, dipanggil untuk membahaskan strategi yang diperlukan untuk menangani aktiviti-aktivitiJerman danPerancis diNew Guinea dan diNew Hebrides. SirSamuel Griffith,Premier Queensland, merangka satu rang undang-undang untuk membentuk Majlis Persekutuan. Persidangan itu berjaya mengemukakan petisyen kepadaParlimen Imperial untuk menggubal rang undang-undang sebagaiAkta Majlis Persekutuan Australasia 1885.[2]
Akibatnya, sebuahMajlis Persekutuan Australasia telah ditubuhkan untuk mewakili urusan tanah jajahan dalam hubungan mereka dengan pulau-pulauPasifik Selatan. New South Wales dan New Zealand tidak menyertai. Jajahan swakendali Queensland, Tasmania dan Victoria, sertaTanah Jajahan Australia Barat danFiji, menjadi terlibat. Selatan Australia menjadi ahli sekejap di antara tahun 1888 dan 1890. Majlis Persekutuan mempunyai kuasa untuk menggubal undang-undang secara langsung mengenai perkara-perkara tertentu, seperti berhubung denganekstradisi, peraturan perikanan, dan sebagainya, tetapi ia tidak mempunyai sekretariat tetap, kuasa eksekutif, atau apa-apa hasil yang tersendiri. Tambahan pula, ketiadaan tanah jajahan berkuasa New South Wales melemahkan nilai perwakilannya.
Walau bagaimanapun, ia adalah bentuk kerjasama utama yang pertama antara jajahan. Ia memberi peluang kepadafederalis dari seluruh negara untuk bertemu dan bertukar-tukar idea. Dengan cara yang mana Majlis telah ditubuhkan sebenatnya menyokong peranan Parlimen Empayar yang berterusan dalam pembangunan struktur perlembagaan Australia. Dari segiAkta Majlis Persekutuan Australia, penggubal Australia menubuhkan beberapa kuasa yang berurusan dengan "kepentingan bersama" mereka yang kemudiannya ditiru dalam Perlembagaan Australia, terutamaseksyen 51.
Setiap jajahan individu, kecuali Victoria, agak berwaspada dengan Persekutuan. Ahli-ahli politik dari tanah jajahan yang lebih kecil, khususnya, tidak menyukai idea mewakilkan kuasa kepada kerajaan negara; mereka takut bahawa mana-mana kerajaan sedemikian akan dikuasai oleh lebih negeri yang ramai penduduk seperti New South Wales dan Victoria. Queensland, bagi pihaknya, bimbang bahawa kemunculan perundangan negara (lihatDasar Australia Putih) akan menyekat pengimportan buruhkanaka, dengan itu menjejaskan industritebunya.
Ini bukan satu-satunya kebimbangan mereka terhadap Persekutuan. Jajahan yang lebih kecil juga bimbang tentang pemansuhantarif, yang akan menghalang mereka daripada sebahagian besar pendapatan mereka, dan membiarkan perniagaan mereka kepada belas kasihan daripada negeri-negeri yang lebih besar. New South Wales, secara tradisinya perdagangan bebas dalam unjurannya, ingin menjadi berpuas hati bahawa dasar tarif persekutuan itu tidak akan menjadi bersifat melindungi. Premier Victoria,James Service, menggambarkankesatuan fiskal sebagai "singa dalam cara" persekutuan.
Isu asas lagi ialah bagaimana untuk mengedarkan duti kastam yang berlebihan daripada kerajaan pusat kepada negeri-negeri. Bagi tanah jajahan yang lebih besar ada kemungkinan (yang tidak pernah menjadi kenyataan) bahawa mereka mungkin diperlukan untuk memberi subsidi ekonomi Tasmania, Australia Selatan dan Australia Barat yang sedang bergelut.
Walaupun tanpa kebimbangan, terdapat perdebatan tentang bentuk kerajaan yang persekutuan bentuk. Pengalaman persekutuan lain adalah kurang memberangsangkan. Khususnya, Amerika Syarikat baru mengalami traumaPerang Saudara.
Gerakan pekerja Australia yang baru bermula adalah kurang komited dalam sokongannya terhadap persekutuan. Dalam satu tangan, sentimen nasionalis kuat dalam gerakan buruh dan terdapat banyak sokongan untuk ideaAustralia Putih. On the other hand, wakil-wakil buruh bimbang bahawa persekutuan akan mengalihkan perhatian daripada keperluan untuk pembaharuansosial danindustri, dan seterusnya mengukuhkan kuasa konservatif. Konvensyen persekutuan tiada merangkumi wakil-wakil buruh. Malah, perlembagaan persekutuan yang dicadangkan dicela oleh wakil-wakil buruh sebagai terlalu konservatif. Wakil ini mahu melihat sebuah kerajaan persekutuan dengan kuasa yang lebih untuk menggubal undang-undang mengenai isu-isu seperti upah dan harga. Mereka juga menganggap senat yang dicadangkan terlalu banyak kuasa, dengan keupayaan untuk menghalang percubaan untuk pembaharuan sosial dan politik, sama seperti dewan atasan dalam jajahan yang secara terbuka lakukan pada masa itu.
Faktor agama turut memainkan peranan yang kecil tetapi bukan calang dalam pertikaian sama ada persekutuan adalah wajar atau boleh dilakukan. Sebagai peraturan umum, pemimpin pro-persekutuan ialah penganut Protestan, manakala minat penganut Katolik terhadap persekutuan adalah lebih lemah, tidak kurangnya kerana Parkes menjadi anti-Katolik selama beberapa dekad (dan kerana keanggotaan gerakan pekerja ialah tidak seimbang dengan kurangnya penganut Katolik).
Pada awal tahun 1890-an dua mesyuarat mewujudkan keperluan bagi Persekutuan dan menetapkan rangka kerja untuk hal ini berlaku. Mesyuarat tidak rasmi yang dihadiri oleh wakil-wakil rasmi daripada tanah jajahan Australasia telah diadakan pada tahun 1890. Ini membawa kepadaKonvensyen Australasia Kebangsaan yang pertama, mesyuarat di Sydney pada tahun 1891. New Zealand diwakili di kedua-dua persidangan dan Konvensyen, walaupun wakilnya menyatakan bahawa mungkin tidak menyertai Persekutuan pada asasnya, tetapi mungkin akan berminat untuk berbuat demikian pada masa akan datang.
Persidangan 1890 dianjurkan dengan dorongan Parkes. Kisah panggilan persidangan 1890 biasanya bermula denganLord Carrington,Gabenor New South Wales, mengapi-apikan Parkes yang semakin tua di majlis makan tengah hari pada 15 Jun 1889. Parkes dilaporkan dengan bongkaknya berkata bahawa beliau "boleh menyekutukan tanah jajahan ini dalam dua belas bulan". Carrington menyahut, "Kalau begitu mengapa tidak anda melakukannya? Ia akan menjadi penamat gemilang kepada kehidupan anda."[3] Parkes pada hari berikutnya menulis kepadaPremier Victoria,Duncan Gillies, menawarkan untuk memajukan perjuangan Persekutuan. sambutan Gillies seperti yang dijangka dingin, memandangkan keengganan Parkes untuk membawaNew South Wales ke dalam Majlis Persekutuan. Pada bulan Oktober, Parkes mengembara utara ke Brisbane dan bertemu dengan Griffith dan SirThomas McIlwraith. Dalam perjalanan pulang, dia berhenti di selatan sempadan tanah jajahan itu, dan menyampaikanPidato Tenterfield bersejarah pada 24 Oktober 1889, menyatakan bahawa sudah tiba masanya untuk jajahan untuk mempertimbangkan Persekutuan Australia.
Melalui bahagian akhir 1889, premier dan gabenor menjawab dan bersetuju untuk mesyuarat tidak rasmi dipanggil. Keahlian ialah: New South Wales, Parkes (Premier) danWilliam McMillan (Bendahari Jajahan); Victoria, Duncan Gillies (Premier) danAlfred Deakin (Ketua Setiausaha); Queensland, SirSamuel Griffith (Ketua Pembangkang) danJohn Murtagh Macrossan (Setiausaha Jajahan); Australia Selatan, Dr.John Cockburn (Premier) danThomas Playford (Ketua Pembangkang); Tasmania,Andrew Inglis Clark (Peguam Besar) danStafford Bird (Bendahari); Australia Barat, SirJames George Lee Steere (Speaker); New Zealand, KaptenWilliam Russell (Setiausaha Jajahan) dan SirJohn Hall.
Apabila persidangan itu bertemu di Parlimen Victoria di Melbourne pada 6 Februari, para perwakilan telah berhadapan dengan suhu maksimum musim panas terik 39.7 °C (103.5 °F) di kawasan teduh. Persidangan ini dibahaskan sama ada masanya sudah tiba untuk meneruskan Persekutuan.
Walaupun beberapa perwakilan bersetuju, negeri-negeri yang lebih kecil tidak berapa bersemangat. Thomas Playford daripadaAustralia Selatan menyatakan soalan tarif dan kekurangan sokongan popular sebagai halangan. Begitu juga, Sir James Lee Steere dari Australia Barat dan perwakilan New Zealand mencadangkan terdapat sedikit sahaja sokongan untuk persekutuan di tanah jajahan masing-masing.
Satu soalan asas pada perhimpunan awal ini ialah bagaimana struktur persekutuan dalam tradisi kerajaanWestminster.Akta Amerika Utara British (1867), yang telah menyekutukanwilayah-wilayah Kanada, menyediakan model berkenaan dengan hubungan antara Persekutuan dan Raja. Terdapat sedikit semangat, bagaimanapun, untukpemusatanPerlembagaan Kanada, terutamanya dari negeri yang lebih kecil. Berikutan persidangan 1890, model persekutuan Kanada tidak lagi dianggap sesuai untuk keadaan Australia.[4]
WalaupunPerlembagaan Persekutuan Switzerland memberikan contoh yang lain, tidak dapat dielakkan bahawa perwakilan harus melihat kepadaPerlembagaan Amerika Syarikat sebagai model persekutuan utama yang lain dalam dunia berbahasa Inggeris. Ia memberikan hanya beberapa kuasa kepada kerajaan persekutuan dan meninggalkan majoriti perkara dalam kecekapan perundangan negeri-negeri. Ia juga dengan syarat bahawa Senat hendaklah terdiri daripada jumlah ahli-ahli yang sama dari setiap Negeri manakala Dewan Rakyat harus mencerminkan taburan penduduk.Andrew Inglis Clark, peminat lama institusi persekutuan Amerika, memperkenalkanPerlembagaan Amerika Syarikat sebagai contoh perlindungan hak Negeri. Beliau membentangkannya sebagai alternatif kepada model Kanada, dengan alasan bahawa Kanada adalah "suatu unsur penyatuan dan bukan Persekutuan."[5][6]
Persidangan di Melbourne berakhir dengan perjanjian oleh perwakilan bahawa masa untuk persekutuan telah tiba.
A. I. Clark telah memberikan fikiran besar terhadap perlembagaan yang sesuai untuk Australia.[7] Pada bulan Mei 1890, beliau mengembara ke London untuk menjalankan rayuan bagi pihakKerajaan Tasmania di hadapanMajlis Privi. Sepanjang perjalanan ini, beliau mula menulis draf perlembagaan, mengambil peruntukan-peruntukan utama yangAkta Amerika Utara British dan segala tambahan sehingga tahun 1890, Perlembagaan Amerika Syarikat,Akta Majlis Persekutuan Australasia, dan pelbagai perlembagaan jajahan Australia. Clark pulang dari London melaluiBoston, Massachusetts, di mana beliau mengadakan perbincangan mengenai draf beliau denganOliver Wendell Holmes, Jr., danMoncure Conway dalam kalangan yang lain.[8]
Draf Clark memperkenalkan tatanama dan bentuk yang kemudiannya diterima pakai:
Sekembalinya ke Hobart pada awal November 1890, dengan bantuan teknikalW. O. Wise, Penggubal Undang-Undang Tasmania Parlimen, Clark melengkapkan bentuk akhir Draf Perlembagaan dan mempunyai beberapa salinan bercetak.[9] Pada Februari 1891, Inglis Clark mengedarkan salinan draf ke Parkes, Barton dan mungkin Playford juga.[10] Draf ini sentiasa bertujuan untuk menjadi satu dokumen kerja persendirian, dan tidak pernah diterbitkan.[11]
Parlimen yang dicadangkan pada Konvensyen 1891 adalah untuk menerima pakai tatanama daripadaKongres Amerika Syarikat. Cadangan ini menyediakan garis meluas kerajaan Persekutuan. Dewan yang lebih rendah hendaklah dipilih oleh daerah dengan wajarnya berdasarkan kepada penduduk mereka, manakala Senat mempunyai perwakilan yang sama untuk setiap "wilayah". Model Amerika ini bercampur-campur dengansistem Westminster yang manaPerdana Menteri dan menteri-menteri lain akan dilantik oleh wakilMahkota British dari kalangan ahli-ahli parti politik yang memegang majoriti dalam Dewan yang lebih rendah.
Griffith mengenal pasti dengan kejelasan besar pada Konvensyen Sydney yang mungkin menjadi masalah terbesar antara semua: bagaimana untuk menyusun hubungan antara dewan lebih rendah dan atasan dalam Parlimen. Bahagian utama pendapat tertumpu kepada perdebatanAlfred Deakin, bahawa dewan yang lebih rendah kekal di tahap tertinggi, yang bertentangan dengan pandangan Barton,John Cockburn dan lain-lain, yang Senat yang kuat dengan kuasa menyelaras adalah penting. Griffith sendiri mengakui bahawa doktrin kerajaan yang bertanggungjawab harus dibiarkan terbuka, atau sebahagian besarnya diubahsuai supaya selaras dengan struktur Persekutuan.
Pada hujung minggu Paskah tahun 1891, Griffith menyunting draf Clark di atas kapal layar wap Kerajaan QueenslandLucinda. (Clark tidak hadir, kerana dia sakit selesema di Sydney). Draf Perlembagaan Griffith telah dikemukakan kepada parlimen jajahan tetapi ia luput diNew South Wales, selepas itu jajahan lain tidak bersedia untuk meneruskan.
Kepentingan draf Perlembagaan 1891 telah diiktiraf olehJohn La Nauze apabila dia bulat-bulat mengisytiharkan bahawa "Draf 1891 adalah Perlembagaan 1900, bukan bapa atau datuknya."[12] Dalam abad kedua puluh satu, bagaimanapun, perbahasan yang meriah telah muncul sama ada kredit utama bagi draf ini kepunyaan SirSamuel Griffith Queensland atauAndrew Inglis Clark Tasmania. Perbahasan bermula dengan penerbitan Peter BotsmanThe Great Constitutional Swindle: A Citizen's Guide to the Australian Constitution (Penipuan Perlembagaan Besar: Panduan Rakyat kepada Perlembagaan Australia)[13] in 2000, and a biography ofAndrew Inglis Clark by F.M. Neasey and L.J. Neasey published by the University of Tasmania Law Press in 2001.[14]
Pandangan tradisional yang dilampirkan hampir menjadi tanggungjawab tunggal draf 1891 Griffith. Quick dan Garran, misalnya, menyatakan secara kasar yang Griffith "mempunyai ketua tangan dalam penggubalan sebenar Rang Undang-undang."[15] Memandangkan penulis bagi karya yang sangat dihormati ini ialah ahli yang aktif gerakan persekutuan, boleh dianggap bahawa pandangan ini mewakili - jika bukan kebenaran lengkap - kemudian, sekurang-kurangnya, pendapat sepakat di kalangan "bapa-bapa pengasas Australia".
Dalam catatan 1969 mengenai "Clark, Andrew Inglis (1848–1907)" untukAustralian Dictionary of Biography,[16] Henry Reynolds menawarkan pandangan yang lebih bernuansa:
Sebelum Konvensyen Australasian Kebangsaan di Sydney pada tahun 1891 beliau [Clark] mengedarkan rang undang-undang Perlembagaan draf beliau sendiri. Ini adalah transkrip peruntukan praktikal yang berkaitan daripada Akta Amerika Utara British, Perlembagaan Amerika Syarikat dan Akta Majlis Persekutuan, disusun secara sistematik, tetapi ia adalah untuk penggunaan yang besar kepada jawatankuasa penggubalan pada konvensyen. Parkes menerimanya dengan ulasan, mencadangkan bahawa 'struktur perlu diubah sedikit demi sedikit'. George Higinbotham mengakui 'kecacatan & keburukan' kerajaan bertanggungjawab, tetapi mengkritik pelan Clark untuk memisahkan badan eksekutif dan perundangan. Draf Clark juga berbeza dengan perlembagaan yang diguna pakai dalam cadangan beliau untuk 'badan kehakiman persekutuan yang berasingan', dengan Mahkamah Agung yang baru menggantikan Majlis Privi sebagai mahkamah rayuan tertinggi atas semua persoalan undang-undang, yang akan menjadi 'satu inovasi sihat kepada sistem Amerika'. Beliau menjadi ahli Jawatankuasa Perlembagaan dan Pengerusi Jawatankuasa Kehakiman. Walaupun beliau mengambil sedikit bahagian dalam perbahasan, beliau telah membantu (Sir) Samuel Griffith, (Sir) Edmund Barton dan Charles Cameron Kingston dalam menyemak semula draf asal perlembagaan Griffith yang diguna pakai di atas kapal layar wap kerajaan Queensland,Lucinda; walaupun beliau terlalu sakit untuk hadir apabila kerja-kerja utama telah dilakukan, draf beliau sendiri telah menjadi asas bagi kebanyakan teks Griffith.
penyokong Clark dengan cepat menunjukkan bahawa 86 Seksyen (daripada sejumlah 128) Perlembagaan Australia akhir adalah boleh dikenali dalam draf Clark,[13] dan bahawa "hanya lapan daripada sembilan puluh enam fasal Inglis Clark gagal ke dalam Perlembagaan Australia akhir";[17] tetapi ini secara statistiknya berpotensi mengelirukan. Profesor John Williams telah berkata:[18]
Adalah mudah untuk menunjukkan sesuatu dokumen itu dan menolak ia sebagai semata-mata 'potong dan tampal' daripada peruntukan yang diketahui. Walaupun terdapat beberapa kesahihan dalam pandangan itu, ia cenderung untuk terlepas pandang hakikat bahawa terdapat sedikit variasi yang akan ditambah apabila struktur asas dipersetujui. Jadi untuk contoh, akan sentiasa terdapat bahagian-bahagian yang berkaitan dengan eksekutif, parlimen dan badan kehakiman dalam mana-mana perlembagaan Australia. Hakikat bahawa Inglis Clark mencontohi Perlembagaan Amerika tidak menghairankan apabila keputusan asas telah dibuat. Isu kuasa perundangan masing-masing, peranan negeri-negeri, kuasa pindaan dan soalan kewangan adalah butiran perdebatan yang penyusun kira-kira tangani pada tahun 1891.
Mengenai siapa yang bertanggungjawab untuk merangka perincian sebenar, kerana ia berbeza daripada struktur yang luas dan rangka draf 1891, Professor Williams (untuk satu) tidak ragu-ragu:[18]
Dari segi gaya, boleh terdapat hujah sedikit bahawa Perlembagaan Inglis Clark tidak begitu segar atau bersih seperti draf Perlembagaan Kingston 1891. Ini tidak begitu banyak mencerminkan pada Inglis Clark, tetapi pengakuan bakat Charles Kingston dan Sir Samuel Griffith sebagai penggubal. Mereka secara langsung dan berekonomi dengan kata-kata. Perkara yang sama tidak boleh selalu dikatakan pada Inglis Clark.
Kebangkitan semula gerakan persekutuan berpunca daripada pertumbuhan liga persekutuan dan pertubuhan nasionalis yang komited untuk mewujudkan Persekutuan, sepertiAustralian Natives Association (Persatuan Anak Negeri Australia). Terdapat dua apa yang dipanggil Konvensyen Rakyat yang diadakan diCorowa danBathurst.
Pada 1893,John Quick, yang telah menghadiri konvensyen Corowa, merangka rang undang-undang yang menjadi asas perbincangan di Konvensyen Adelaide (lihat di bawah) dan dianggap telah menyumbang sebahagian besarnya kepada perlembagaan akhirnya. Quick denganRobert Garran seterusnya menerbitkanThe Annotated Constitution of the Australian Commonwealth (Perlembagaan Beranotasi Komanwel Australia) pada tahun 1901, yang dianggap sebagai salah satu daripada kerja-kerja yang paling berwibawa pada Perlembagaan Australia.[19]
Pada tahun 1895, satu cadangan telah diterima oleh premier negeri-negeri jajahan Australia untuk menubuhkan Konvensyen baru dengan undi popular, dengan draf perlembagaan yang terhasil diserahkan kepada pemilih-pemilih setiap tanah jajahan dalam bentukreferendum. Konvensyen itu mengadakan mesyuarat sepanjang setahun, bermula diAdelaide pada tahun 1897, kemudian bertemu di Sydney, dan kemuncaknya di Melbourne Mac 1898. Selepas mesyuarat Adelaide, Parlimen jajahan mengambil peluang untuk membahaskan Rang Undang-undang yang baru muncul dan mencadangkan perubahan. Prinsip-prinsip asas yang dibincangkan pada tahun 1891 telah diterima pakai, dengan tambahan prinsipkerajaan bertanggungjawab. Terdapat juga kata sepakat untuk lebih demokrasi dalam struktur perlembagaan. Adalah dipersetujui bahawa Senat hendaklah dipilih dengan undi popular dengan pengundi dalam setiap Negeri dikira sebagai satu pemilih.
Draf rang undang-undang telah disediakan pada tahun 1898, dan kemudian dihantar ke setiap tanah jajahan yang akan disahkan oleh pemilih. Referendum telah diadakan di empat jajahan pada bulan Jun 1898. Terdapat undi majoriti di semua empat daripada mereka, bagaimanapun, untuk meluluskan undang-undang di New South Wales memerlukan sokongan sekurang-kurangnya 80,000 pengundi bagi laluan, dan jumlah ini tidak dicapai.[20] Sesuatu mesyuarat di kalangan premier jajahan pada awal 1899 bersetuju dengan beberapa pindaan untuk membuat perlembagaan lebih diterima ke New South Wales. Dikenali sebagai "Klausa Braddon", pindaan itu membuat peruntukan mengenai penyata hasil kastam ke negeri-negeri selama sepuluh tahun. Ia juga bersetuju bahawa ibu persekutuan baru itu akan dibina di New South Wales dengan syarat ia sekurang-kurangnya seratus batu (160 km) dari Sydney.[20] Pada bulan Jun 1899, referendum telah diadakan semula dalam semua jajahan kecualiAustralia Barat, di mana pengundian tidak diadakan sehingga tahun berikutnya. Majoriti undi adalah "ya" dalam semua jajahan.
| referendum | NSW | Qld | SA | Tas | Vic | WA | total | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 1898 | ya | 71,595 | 35,800 | 11,797 | 100,520 | 219,712 | ||
| tidak | 66,228 | 17,320 | 2,716 | 22,099 | 108,363 | |||
| 1899 | ya | 107,420 | 38,488 | 65,900 | 13,437 | 152,653 | 377,898 | |
| tidak | 82,741 | 30,996 | 17,953 | 791 | 9,805 | 142,286 | ||
| 1900 | ya | 44,800 | 44,800 | |||||
| tidak | 19,691 | 19,691 |
Rang undang-undang seperti yang diterima oleh negara-negara jajahan dimajukan ke Britain untuk pengesahan oleh Parlimen British.
Akta Perlembagaan Komanwel Australia (UK) telah diluluskan pada 5 Julai 1900 dan diberikanAkta Perkenan Diraja olehRatu Victoria pada 9 Julai 1900. Ia telah diisytiharkan pada 1 Januari 1901 diCentennial Park, Sydney. Sir Edmund Barton telah mengangkat sumpah sebagaiPerdana Menteri sementara, mengetuai kementerian Persekutuan sementara dengan sembilan orang ahli.
Perlembagaan baru menubuhkan sebuah Parlimendwidewan, yang mengandungiSenat danDewan Perwakilan. JawatanGabenor Jeneral telah diwujudkan sebagai wakil Ratu; pada mulanya, orang ini dianggap sebagai wakil kepada kerajaan British. Perlembagaan juga menubuhkan sebuahMahkamah Tinggi, dan membahagikan kuasa kerajaan antara negeri-negeri dan kerajaan Komanwel baru.
Tapak sebuah ibu persekutuan telah banyak dipertikaikan antara kedua-dua musuh ketat Sydney danMelbourne; untuk menyelesaikan pertikaian tersebut, wilayah yang berasingan (Wilayah Ibu Negara Australia) akan ditubuhkan di New South Wales untuk untuk mewujudkan ibu negara baru, manakala Parlimen akan bersidang di Melbourne sehingga bandar baru telah dibina. Tapak akhirnya dipilih untuk menjadiCanberra.