MPEG-2 ialah piawaian untuk "pengekodan generik gambar bergerak dan maklumat audio yang bersama".[1] MPEG-2 menghuraikan gabungan kaedah-kaedahpemampatan video danpemampatan audio"kehilangan" (pemampatan data audio) yang membolehkan storan dan pemancaran gambar bergerak dengan menggunakan media storan dan lebar jalur pemancaran yang sedia ada.
(1.85:1 dan 2.35:1, misalnya, sering disenaraikan sebagai nisbah aspek DVD yang sah, tetapi sebenarnya cuma berupa imej 16:9 dengan isian hitam di bahagian atas dan bawah bingkai)
Kadar bidang yang dibenarkan
29.97 bidang/s (NTSC)
25 bidang/s (PAL)
Peringatan: Dengan menggunakan satu corak bendera REPEAT_FIRST_FIELD pada kepala gambar yang dikodkan, gambar boleh dipaparkan sama ada untuk dua atau tiga medan dan mana-mana kadar paparan gambar (minimum ⅔ kadar bidang) boleh dicapai. Ini paling kerap digunakan untuk memaparkan video 23.976 (kadar filem anggaran) dalam format NTSC.
Modulasi Kod Denyut Linear (LPCM): 48 kHz atau 96 kHz; 16- atau 24-bit; sehingga enam saluran (bukan semua kombinasi boleh dilakukan kerana batasan kadar bit)
MPEG Lapisan 2 (MP2): 48 kHz, sehingga 5.1 saluran (diwajibkan dalam pemain PAL sahaja)
Dolby Digital (DD, juga dikenali sebagai AC-3): 48 kHz, 32–448 kbit/s, sehingga 5.1 saluran
Sistem Teater Digital (DTS): 754 kbit/s atau 1510 kbit/s (tidak diwajibkan untuk pematuhan pemain DVD)
NTSC DVDs mesti mengandungi sekurang-kurangnya satu runut audio LPCM atau Dolby Digital.
PAL DVDs mesti mengandungi sekurang-kurangnya satu runut audio MPEG Lapisan 2, LPCM, atau Dolby Digital.
Pemain tidak dikehendaki memainkan audio dengan lebih dari dua saluran, tetapi perlu boleh mencampur turun audio berbilang saluran ke dua saluran.
Struktur Kumpulan Gambar (GOP)
Kepala urutan mesti hadir di permulaan setiap GOP
Bidang maksimum per GOP: 18 (NTSC) / 15 (PAL), iaitu kedua-duanya 0.6 saat
