陳平 | |
.jpg) Potret,s. lewat 1940-an. | |
| Setiausaha Agung Parti Komunis Malaya | |
| Dalam jawatan 6 Mac 1947 – 2 Disember 1989 | |
| Didahului oleh | Lai Teck |
| Digantikan oleh | Tiada (parti dibubarkan) |
| Maklumat peribadi | |
| Lahir | Ong Boon Hua (1924-10-21)21 Oktober 1924  36 Kampung Koh,Sitiawan,Dindings,Negeri-negeri Selat |
| Meninggal dunia | 16 September 2013(2013-09-16) (umur 88) Hospital Antarabangsa Bumrungrad,Bangkok,Thailand |
| Tempat semadi | Chemor,Perak, Malaysia |
| Kewarganegaraan | Malaya |
| Parti politik | Parti Komunis Malaya |
| Pasangan | Lee Khoon Wah (k. 1945; m. 2008) |
| Anak | 2 |
| Ibu bapa |
|
| Tandatangan |  |
Chin Peng[b] (21 Oktober 1924 – 16 September 2013), dilahirkanOng Boon Hua,[c]OBE[a] merupakan PengganaskomunisMalaya, Pengganasgerila, dan revolusioner, yang merupakan ketua dan komanderParti Komunis Malaya (PKM) danTentera Pembebasan Rakyat Malaya (MNLA). SeorangMaois beliau mengetuai PKM sebagaisetiausaha agung dari tahun 1947 sehingga pembubaran parti pada tahun 1989.[3]
Chin dilahirkan dalam keluarga kelas pertengahan diSitiawan, kini sebahagian daripada Perak. Pada tahun 1939, pada usia 15 tahun, beliau menjadi seorang pengganas dan melarikan diri keKuala Lumpur pada tahun 1940. Beliau menyertai PKM pada tahun 1941, dan dengan cepat melibatkan diri dalam jawatankuasa parti tempatan dankesatuan sekerja di Perak.[4] SepanjangPerang Dunia Kedua, Chin berperang sebagai penghasut dalamTentera Anti-Jepun Penduduk Tanah Melayu (MPAJA) menentangpendudukan Jepun di Tanah Melayu, bersekutu denganForce 136 yang diselubungi oleh gerakan penentangan British. Beliau kemudiannya dianugerahkanDarjah Empayar British (OBE).
Sebagai anggota paling kanan PKM yang masih hidup untuk muncul daripada perang, beliau mengasaskan MNLA dan terlibat dalam perang gerila yang dikenali sebagaiDarurat Tanah Melayu menentang pasukanEmpayar British danKomanwel antara 1948 dan 1960, dalam percubaan yang gagal untuk menubuhkan sebuah negaraMarxisme–Leninisme yang merdeka di Tanah Melayu. Tindakannya membawa kepada pembatalan OBEnya. Selepaskemerdekaan Malaya yang diketuai oleh British dan kekalahan PKM, Chin telah diasingkan diChina, kemudianThailand, dan melancarkankempen gerila kedua antara 1968 dan 1989 menentangkerajaan Malaysia yang kini merdeka. Kempen ini tidak berjaya, dan berakhir denganperjanjian damai pada 1989, yang membubarkan PKM secara kekal. Bagaimanapun beliau tidak dibenarkan pulang, dan Chin meninggal dunia dalam buangan diBangkok, Thailand pada 2013; usia 88 tahun.
Chin dianggap sebagai salah seorang tokoh politik dan pengganas paling kontroversi dalam sejarah Tanah Melayu. Pengkritiknya mengecam beliau dan MNLA kerana melakukan pelbagai kekejaman semasa Darurat, dan menyifatkan beliau sebagai seorang ideologitaasub danpengganas.[5][6][7][8] Walau bagaimanapun dilihat sebagai pemimpin pemberontak yang terkemuka dan anti-imperialis menentang penjajahan di Tanah Melayu.[9][10][11][12]
Chin Peng dilahirkan sebagai Ong Boon Hua pada 21 Oktober 1924 dalam sebuah keluarga kelas pertengahan di bandar kecil tepi lautSitiawan,Dindings, yang pada masa itu merupakan sebahagian daripadaNegeri-negeri Selat. Rumah nenek moyangnya berada diFuqing,Fujian, China. Bapanya pergi menetap di Sitiawan pada tahun 1920, dan menubuhkan perniagaan basikal, tayar, dan alat ganti motor dengan bantuan saudara dari Singapura, dikenali sebagai Ong Lock Cho.[13]
Chin Peng bersekolah di sekolah bahasa Cina di Sitiawan. Pada tahun 1937, beliau menyertai Persatuan Penyokong Anti Musuh Cina (AEBUS), yang ditubuhkan pada tahun itu untuk menghantar bantuan ke China sebagai tindak balas kepada pencerobohan Jepun. Menurut Chin dan Hack, beliau bukan seorang komunis ketika itu.[14] Beliau bertanggungjawab terhadap aktiviti anti-Jepun di sekolahnya, dan dilaporkan sebagai penyokongSun Yat-sen.
Menjelang awal tahun 1939, Chin telah memeluk komunisme. Beliau merancang untuk pergi keYan'an, pangkalan komunis yang terkenal di China tetapi dipujuk untuk kekal di Tanah Melayu dan memikul tanggungjawab yang lebih berat dalamParti Komunis Malaya yang baru ditubuhkan.
Pada akhir 1939, ketika Chin Peng berada di tahun ke-4 pendidikan sekolah menengahnya (dikenali sebagai peringkat menengah kanan satu), sekolahnya mengumumkan bahawa bahagian menengah kanan akan ditutup kerana kekurangan dana. Beliau memutuskan untuk meneruskan pendidikannya dalamSekolah Inggeris-CinaMethodist, yang beroperasi dalam bahasa Inggeris, kerana ia menyediakan penutup yang baik untuk aktiviti bawah tanahnya. Beliau tidak mahu terpaksa berpindah ke Singapura untuk menyambung pelajaran dalam bahasa Cina. Beliau meninggalkan sekolah itu "kerana takut akan gangguan British" selepas hanya 6 bulan.[15] Beliau kini memberi tumpuan sepenuhnya kepada aktiviti politiknya dan menjadi seorang revolusioner sepenuh masa. Pada Januari 1940, beliau telah dilantik sebagai bertanggungjawab ke atas tiga pertubuhan anti-Jepun yang menyasarkan pelajar, guru, ahli aktiviti kebudayaan, dan buruh am. Pada penghujung Januari 1940, beliau telah diterima masuk keParti Komunis Malaya sebagai ahli.[16]
Gangguan oleh pihak berkuasa menyebabkan beliau meninggalkan kampung halamannya keKuala Kangsar pada Julai 1940. Kemudian beliau menghabiskan sebulan diTaiping. Pada September 1940 parti itu menghantar beliau keIpoh sebagai ahli jawatankuasa tetap bagi Perak. Pada bulan Disember beliau mendapat keahlian penuh parti.
Pada awal tahun 1941, AEBUS telah dibubarkan. Chin Peng menjadi ahli jawatankuasa parti Daerah Ipoh. "Beliau mengetuai sel bawah tanah pelajar di tiga sekolah menengah Cina dan organisasi parti pembantu kedai, pembantu rumah keluarga Eropah, pekerja di tanur bata dan tukang gunting."[16]
Pada Jun 1941, beliau menjadi ahli Jawatankuasa Negeri Perak.
Chin Peng menjadi terkenal semasaPerang Dunia Kedua apabila ramaiCinaMalaya pergi ke hutan untuk melawanperang gerila menentang Jepun. Pejuang-pejuang ini, yang diilhamkan oleh contohParti Komunis China (PKC), dikenali sebagaiTentera Anti-Jepun Penduduk Tanah Melayu (MPAJA). Chin Peng menjadi pegawai perhubungan antara MPAJA dan tentera British diAsia Tenggara.
Pencerobohan Jepun ke atas Tanah Melayu bermula pada Disember 1941. Pada tahun 1942, Chin adalah yang paling muda daripada tiga ahli Sekretariat Jawatankuasa Negeri Perak: Su Yew Meng adalah setiausaha dan Chang Meng Ching adalah ahli yang lain. Pada awal tahun 1943, dua anggota kanan telah ditangkap oleh Jepun, yang menyebabkan Chin Peng bertanggungjawab sebagai ahli Sekretariat. Hubungan dengan Jawatankuasa Pusat Parti telah terputus; beliau cuba untuk mewujudkannya semula, mengembara ke Kuala Lumpur dan bertemu Chai Ker Meng. Kemudian, pemimpin parti Lai Tek menghantar seorang lagi ahli Jawatankuasa Pusat, Lee Siow Peng (Siao Ping), untuk menggantikan Chin sebagai Setiausaha Kerajaan Negeri. Bagaimanapun, Lee Siow Peng telah ditangkap tidak lama kemudian ketika dalam perjalanan ke mesyuarat yang akan diadakan di Singapura.
MakaForce 136 tugas menjalin hubungan dengan komando British jatuh ke tangan Chin Peng. Pihak pertama pasukan itu, yang terdiri daripada Kapten John Davis dan lima ejen Cina telah mendarat di Tanah Melayu pada 24 Mei 1943, dengan kapal selam. Chin Peng telah menghubungi kumpulan itu pada 30 September 1943. Beliau aktif dalam menyokong tentera British yang tinggal di belakang tetapi tidak mempunyai ilusi tentang kegagalan mereka untuk melindungi Tanah Melayu daripada Jepun. Semasa aktiviti ini, dia telah berhubung denganFreddie Spencer Chapman, yang menggelarnya sebagai 'sahabat sejati' dalam memoir hutan Malaya,The Jungle Is Neutral.
Sebagai mengiktiraf perkhidmatannya semasa perang, Chin telah dianugerahkanDarjah Empayar British (OBE)[2] (walaupun ia kemudiannya ditarik balik oleh kerajaan British), sebutan dalam penghantaran dan duapingat kempen oleh Britain. Beliau telah dipilih sebagai Setiausaha Agung Parti Komunis Malaya selepas pemimpin terdahuluLai Tek, ternyata menjadi ejen untuk kedua-dua pihak British dan Jepun dan telah mengecam kepimpinan parti itu kepadapolis rahsia Jepun. Chin Peng adalah ahli yang masih hidup.
Pada tahun 1948, rancanganPersekutuan Malaya menggantikan rancanganMalayan Union, mengecewakan PKM kerana mereka merasakan rancangan itu tidak demokratik dan berat sebelah terhadap golongan elit Melayu. Mereka menuduh British memaksa idea persekutuan ke atas rakyat dengan menggambarkannya sebagai penyelesaian perlembagaan kepada krisis Tanah Melayu.[17][18] Menurut Chin, jawatankuasa pusat itu masih berpegang kepada strategi perjuangan damai Lai Teck dalam menghadapi persekutuan, kerana menganggap rakyat Tanah Melayu masih pulih daripada kengerian pendudukan Jepun. Untuk melancarkan pemberontakan bersenjata secepat itu bukan sahaja akan menyebabkan mereka kehilangan sokongan rakyat tetapi juga akan mendorong orang Melayu yang sudah berwaspada untuk menentang mereka secara terbuka.[19][20][21]
Sesetengah sarjana mendakwa bahawa PKM menerima arahan rahsia daripada ejen Moscow mengenai kaedah dan masa untuk pemberontakan hampir serentak terhadap pihak berkuasa kolonial semasa Persidangan Belia Asia Tenggara yang diadakan di Calcutta pada 19 Februari 1948 yang akhirnya menyebabkan pemberontakan PKM. Chin menafikannya, dengan menyatakan bahawa persidangan itu membantah tindakan sedemikian.Lance Sharkey, setiausaha partiParti Komunis Australia, memaklumkan Chin dan jawatankuasa pusat memutuskan persidangan itu semasa singgah di Singapura dalam perjalanan pulang.[22][23] Pada Mac 1948, jawatankuasa pusat membincangkan dasar baru kerana mogok buruh tidak membawa hasil yang mereka harapkan. Chin Peng menganggarkan ia akan mengambil masa satu atau dua tahun sebelum British mengambil tindakan terhadap PKM, memberikan mereka masa yang mencukupi untuk bersedia menghadapi perang gerila.[24][25]
Pada 12 Jun 1948, kerajaan kolonial mengharamkan persekutuan kesatuan sekerja yang sedang berkembang di tengah-tengah ketegangan yang semakin meningkat. Sejak itu, tiada pengurangan dalam tahap aktiviti ganas, selain peneutralan kesatuan sekerja. Pembunuhan politik pemberi maklumat, sesiapa yang didapati bekerja menentang pergerakan buruh atau PKM, orang bukan Eropah dianggap musuh kepada komunis atau pemecah mogok yang menggunakan samseng dan samseng untuk mengganggu penunjuk perasaan.[26] Pembunuhan tiga pemimpin Kuomintang di Johor pada 12 Jun telah meyakinkan British bahawa komunis meningkatkan konflik sebagai tindakan balas kerana mengharamkan kesatuan sekerja, manakala di mata PKM pembunuhan ini hanyalah tindakan ugutan semata-mata. Chin sekali lagi mendakwa bahawa beliau tidak menyedari pembunuhan itu pada masa itu, walaupun beliau bersetuju dengan pembunuhan kemudiannya ke atas pengurus ladang yang didakwanya sebagai kejam terhadap pekerja ladang.[26][27]
Pada 16 Jun 1948, tiga orang pengurus ladang Eropah telah dibunuh diSungai Siput, yang secara umumnya dikenal pasti sebagai insiden yang menyebabkan pentadbiran kolonial Malaya mengisytiharkan darurat. Sebaliknya, Sze-Chieh Ng berhujah bahawa pembunuhan ini hanyalah pemangkin terakhir bagi krisis berpanjangan yang telah berlaku sejak kesatuan sekerja mula bergolak pada tahun 1945. Ahli sejarah Anthony Short merasakan bahawa ini lebih merupakan reaksi panik daripada langkah yang dipertimbangkan dengan teliti. Menurutnya, kerajaan tidak berdaya menangani pergolakan yang melanda Tanah Melayu sejak 1945. Menurut pandangan Purcell, Darurat diisytiharkan sebagai tindak balas kepada peningkatan insiden keganasan dan pelanggaran undang-undang.[28][29][30]
Ramai ahli sejarah Singapura dananti-komunis mendakwa bahawa Chin Peng mengarahkan pembunuhan itu. Chin mendakwa beliau tidak mempunyai pengetahuan awal tentang plot itu. Beliau menambah bahawa beliau hampir tidak terlepas daripada ditangkap, kehilangan pasportnya dalam proses itu, dan beliau terputus hubungan dengan parti itu selama beberapa hari.[31] Chin menjadi orang paling dikehendaki kerajaan British, dengan kerajaan menawarkan ganjaran $250,000 untuk penangkapannya. Pada 17 Julai 1948, pejabat PKM di Kuala Lumpur, Ipoh, Singapura, dan bandar-bandar utama lain telah diserbu, diikuti dengan penahanan besar-besaran ke atas individu yang disyaki komunis dan anti-kerajaan pada 21 Julai.[32] PKM telah diharamkan pada Julai 1948.
Sebagai tindak balas kepada Darurat dan penangkapan besar-besaran anggotanya, PKM mengeluarkan seruan kepada anggotanya untuk menghidupkan semula tentera penentang masa perangnya yang dibubarkan, MPAJA, untuk mengangkat senjata semula dan melarikan diri ke hutan.[33] Sejak akhir Mei dan awal Jun, komunis secara rahsia telah menubuhkan platun di beberapa negeri sebagai persediaan untuk tindakan keras British yang dijangkakan pada bulan September. Pengisytiharan Darurat secara tiba-tiba pada bulan Jun, bagaimanapun, memaksa MCP menyegerakan rancangannya, dan mereka merayu kepada rakan seperjuangan dan sukarelawan untuk menyertai mereka dalam perjuangan.[28] Tentera gerila baharu, yang kini dikenali sebagaiTentera Pembebasan Rakyat Malaya (MNLA), menghabiskan tahun pertama Darurat menyatukan semula dan mempersenjatai semula.[32]
Pada masa itu, PKM dalam keadaan huru-hara. Anggotanya bersurai di dalam hutan dan beroperasi tanpa sebarang struktur perintah atau kepimpinan pusat. Menurut Chin, serangan dilakukan tanpa persetujuan atau pengetahuannya dan tiada penyelarasan antara unit. Gerila-gerila itu mengalami kematian yang besar dan memperoleh sedikit atau tiada keuntungan strategik pada bulan-bulan awal.[34] Chin terdesak untuk menegaskan kawalan ke atas MNLA, yang telah beroperasi secara bebas sejak Jun. Tidak sampai Ogos barulah beberapa bentuk kuasa pusat akhirnya ditubuhkan diCameron Highlands, dengan Chin mengarahkan gerila untuk mengamalkan strategi Mao Zedong untuk menubuhkan zon bebas apabila mereka menghalau tentera British dari sesuatu kawasan.[35] Namun, strategi ini gagal. Tentera British terus memburu gerila, yang sering terpaksa berundur lebih jauh ke dalam hutan dan bersurai ke unit yang lebih kecil kerana kesukaran untuk membekalkan semula dan risiko unit yang lebih besar dikesan dan dimusnahkan oleh rondaan British.[36]
Tambahan pula, PKM kehilangan sokongan orang awam, dan kekurangan bantuan material dan perisikan, parti itu menderita. Chin mengakui mereka telah salah mengandaikan bahawa orang ramai akan bersedia menyokong anak buahnya, seperti yang mereka lakukan semasa Perang Dunia II. Apabila itu gagal berlaku, mereka terpaksa memaksa untuk memenuhi keperluan mereka.[37]
PKM dan MNLA juga menderita di bawah propaganda British, yang melabelkan mereka sebagai "penyamun" dan "pengganas komunis". Sangkaan lama dan andaian bahawa PKM mendapat sokongan rahsia sama ada daripada PKC atau Kesatuan Soviet, lama-kelamaan, menjadi lebih pasti.[38] Rekod yang didedahkan selepas Perang Dingin tamat menafikan dakwaan itu, mendedahkan bahawa PKM tidak mendapatkan sokongan luar dan tiada ejen sama ada dari China atau Kesatuan Soviet telah menghubungi mereka. Satu-satunya 'sokongan' yang Chin ingat perolehi ialah berita yang menggalakkan bahawa gerila Mao telah mengalahkan tentera KMT Chiang Kai-shek yang serba lengkap dan unggul dari segi angka pada tahun 1949.[39][40]
Pada tahun 1950, beberapa siri strategi telah diperkenalkan oleh Pengarah Operasi untuk perang anti-komunis di Malaya, Leftenan Jeneral SirHarold Briggs, yang kemudiannya dikenali sebagaiRancangan Briggs.[41] Rancangan itu, yang bertujuan untuk mengalahkan gerila dengan memotong sumber sokongan awam mereka, akhirnya berjaya. Penciptaan 'kampung baru' di bawah rancangan ini mengehadkan risikan dan bekalan makanan untuk PKM, dan dengan itu mempunyai kesan buruk kepada gerila.[42] Chin menyedari perkara ini kerana beliau hampir kelaparan beberapa kali selama dua belas tahun itu.[43]
Selepas beberapa semakan dan pindaan, PKM mengarahkan gerila untuk menghentikan operasi sabotaj dan keganasan dan membina hubungan yang lebih erat dengan kelas pertengahan untuk mengekalkan kekuatan organisasi mereka.[42] Chin kemudiannya mengakui dalam temu bual pada tahun 1999 bahawa arahan ini adalah satu kesilapan kerana ia membenarkan British meneruskan serangan mereka ke atas MNLA, yang mereka betul-betul menilai sebagai agak lemah semangat pada masa itu.[44]
Selepas SirHarold Briggs meninggal dunia, Leftenan Jeneral SirGerald Templer dilantik sebagai komander baharu, memperkenalkan strategi agresif yang berbeza daripada Rancangan Briggs. Ini termasuk soal siasat, catuan makanan, ganjaran wang yang besar untuk komunis yang ditangkap atau dibunuh ditambah dengan operasi ketenteraan yang sengit, dan pengerahan sejumlah besar tentera untuk memburu gerila.[45][46] Pada tahun 1953, PKM memindahkan ibu pejabat mereka keBetong, di selatan Thailand. Mereka membina semula rangkaiannya untuk menyambungkan unit yang bertaburan dan menyemak strateginya.[47][48]
Pada penghujung 1953 dan awal 1954, perang itu berada pada separuh jalan buntu kerana kedua-dua MNLA dan British tidak dapat mengalahkan satu sama lain dengan tegas.[49] Pada awal 1954, Siao Chang, seorang pemimpin tertinggi PKM yang telah dihantar ke Beijing pada akhir 1952 untuk mendalami pendidikan Marxist-Leninis sambil juga berkhidmat sebagai penghubung kepada PKC, mengumumkan hala tuju baru untuk parti itu, iaitu untuk meninggalkan penubuhan Republik Demokratik Rakyat Malaya dan bergabung dengan parti politik Malaya yang lain dalam perjuangan undang-undang untuk kemerdekaan Tanah Melayu.[50] Chin menyifatkan Siao sebagai 'polisi insurans' PKM sekiranya jawatankuasa pusat itu dihapuskan.[51]
Walaupun ini bukan keputusan mereka, Chin dan jawatankuasa pusat yang lain memutuskan untuk menyertai parti Malaya yang lain, dengan alasan bahawa ahli politik Melayu telah mencapai lebih banyak kejayaan dalam gerakan kemerdekaan dalam beberapa tahun kebelakangan ini berbanding MNLA sejak 1948. Pengumuman Beijing juga mendedahkan kepada PKM bahawa kedua-dua Kesatuan Soviet dan Republik Rakyat China telah melihat perjuangan bersenjata di Tanah Melayu sebagai tidak boleh dipertahankan.[52][51][53]
Pada 24 September 1955, Chin menulis kepadaTunku Abdul Rahman menawarkan untuk merundingkan keamanan. Pada 17 Oktober, perbincangan antara dua wakil kerajaan dan Chin Peng dan satu lagi jawatankuasa pusat PKM telah diadakan di Klian Intan.[54] 'Program Lapan Mata' baharu telah diperkenalkan oleh PKM yang menyeru agar Darurat dihentikan dan permusuhan dihentikan, reformasi sistem politik Tanah Melayu, meluaskan hak demokrasi, sokongan untuk keamanan dunia, dan perhatian kepada perkara lain termasuk pendidikan, kesihatan, kebajikan, dan pengeluaran perindustrian.
Pada 28 dan 29 Disember 1955, rundingan mencapai kemuncaknya di bandar kecil Baling di utara Kedah. Wakil daripada Kerajaan ialahTunku Abdul Rahman,David Marshall,Ketua Menteri Singapura, dan TuanTan Cheng Lock, ketuaPersatuan Cina Malaysia (MCA). PKM diwakili oleh Chin Peng, Chen Tian, dan Abdul Rashid bin Maidin. Hari pertama rundingan itu tidak berjalan lancar, kerana Chin mahu PKM diiktiraf semula sebagai parti yang sah, atau pemimpin dan ahli MNLA sekurang-kurangnya dibenarkan mendapatkan semula kebebasan bergerak dan tidak menghadapi sebarang penganiayaan undang-undang atau pemenjaraan.[55] Tunku Abdul Rahman menolak permintaan ini dan menuntut PKM menyerah diri sepenuhnya sebagai satu-satunya jalan menuju keamanan, tetapi berjanji mereka yang menyerah diri akan menjalani tempoh pemulihan sebelum dibenarkan menjadi rakyat bebas semula.[55]
Chin sekali lagi berhujah kebebasan berfikir dan memilih mesti diiktiraf oleh kerajaan Malaya jika negara baharu itu ingin terus hidup melepasi kemerdekaannya, kerana rakyat sepatutnya mempunyai hak untuk menentukan jalan politik mana yang harus diambil oleh negara itu dan bukannya pilihan itu diputuskan oleh segelintir orang terpilih dalam kerajaan.[55] Tunku Abdul Rahman juga menolak perkara ini dan hanya menjanjikan kebebasan kepada ahli PKM untuk menyertai mana-mana parti politik sedia ada selepas dibersihkan oleh pihak berkuasa.[55]
Pada hari kedua rundingan itu, Chin berjanji bahawa PKM akan berhenti berperang dan meletakkan senjata jika kerajaanPerikatan memujuk kerajaan British untuk memberikannya kuasa ke atas keselamatan dan pertahanan dalam negeri.[56] Tunku Abdul Rahman menerimanya sebagai satu cabaran dan berjanji akan meneruskannya dalam lawatannya ke London akan datang.[57] Publisiti hebat diberikan dalam media kepada cabaran dramatik daripada Chin Peng. Cabaran itu sebenarnya telah mengukuhkan kedudukan tawar-menawar kerajaan Perikatan pada rundingan di London. Kerana bimbang untuk menamatkan Darurat, kerajaan British bersetuju untuk mengakui kuasa keselamatan dan pertahanan dalam negeri itu dan untuk memenuhi tuntutan kemerdekaan bagi Tanah Melayu pada 31 Ogos 1957, jika boleh.[58] Chin mendakwa cabarannya kepada Tunku Abdul Rahman yang mempercepatkan kemerdekaan Tanah Melayu.[58] Tunku Abdul Rahman telah mengakui kepentingan rundingan Baling, menulis pada tahun 1974 bahawa "Baling telah membawa terus ke Merdeka."[58]
Apapun, rundingan itu sendiri berakhir tanpa kata sepakat antara kedua belah pihak. Walaupun rundingan itu gagal, mereka dianggap sebagai kejayaan dan kegagalan untuk Tunku Abdul Rahman, kerana rundingan itu menjadikan British menganggap beliau sebagai seorang pemimpin yang kuat yang tegas terhadap komunisme. Persembahannya juga mengagumkan Pejabat Tanah Jajahan untuk memberikan kemerdekaan Tanah Melayu. Bagi PKM, ia adalah satu urusan yang sangat melemahkan semangat yang hampir memusnahkan perjuangan mereka yang sudah uzur.[57] Kegagalan Rundingan Baling adalah satu tamparan hebat bagi PKM, kerana mereka kini kehilangan harapan untuk menamatkan peperangan dan menyebarkan ideologi mereka. Disebabkan oleh korban tempur yang semakin meningkat dan ketidakamanan bekalan makanan, anggota mula menyerah diri kepada kerajaan sebagai pertukaran untuk ganjaran wang dan pengampunan.[59]
Pada tahun 1956, Chin menulis surat kepada Tunku Abdul Rahman menawarkan untuk menyambung semula rundingan. Perkara ini telah ditolak oleh Rahman dalam satu siaran pada 2 April lalu. Menjelang akhir 1958, MNLA telah kehilangan hampir 88% orangnya, berkurangan daripada kira-kira 3,000 tentera yang kuat apabila mereka mula-mula memberontak pada pertengahan 1948 kepada tidak lebih daripada 350 orang, akibat daripada kematian dan penyerahan diri.[60][61][62]
Pada tahun 1959, jawatankuasa pusat PKM memutuskan untuk melumpuhkan aktiviti mereka dan meminta gerila bergabung semula ke dalam masyarakat sambil terus mempromosikan cita-cita komunis mereka sehingga satu masa apabila mereka boleh sekali lagi bangkit untuk memberontak.[60] Chin kemudiannya berpindah ke selatan Thailand dengan saki-baki tenteranya semasa bahagian terakhir Darurat akibat tekanan daripada pasukan keselamatan Malaya, yang pada tahun 1952 berjumlah lebih 32,000 tentera tetap di Tanah Melayu, kira-kira tiga per lima daripadanya adalah orang Eropah dari United Kingdom, New Zealand dan Australia.[63]
Pada tahun 1961, ahli jawatankuasa pusat PKM seperti Chin Peng,Chen Tien, dan Lee An Tung berpindah ke Beijing untuk mendapatkan nasihat politik dan bimbingan daripada Parti Komunis China yang lebih berpengalaman.[60] Chin bagaimanapun akan kekal di Beijing selama 29 tahun akan datang dan parti itu tidak akan meletakkan senjatanya sehingga 1989. Sebab-sebab pembalikan keputusan parti untuk membubarkan ini, menurut Chin, adalah nasihat yang diberikan kepadanya oleh pemimpin komunis Vietnam di Hanoi, pembukaan 'Perang Vietnam' kedua, yang diikuti olehRevolusi Kebudayaan China, yang semuanya menekankan barisan militan yang kuat untuk diambil oleh parti-parti komunis Asia.[64]
Semasa di Beijing, Chin Peng turut dinasihatkan olehDeng Xiaoping, untuk meneruskan perjuangan bersenjata di Tanah Melayu kerana Deng merasakan masanya sudah tiba untuk revolusi berlaku di Asia Tenggara.[65] Deng menegaskan bahawa perjuangan ketenteraan bukan sahaja perlu dikekalkan tetapi dipertingkatkan.[66] Deng malah menjanjikan sokongan kewangan kepada PKM jika mereka perlu mengangkat senjata sekali lagi.[65] Deng menawarkan perkara ini untuk kekal sebagai rahsia kerana PKC tidak mahu memberitahu bahawa mereka telah menyokong gerakan komunis Asia Tenggara secara aktif. Chin dengan berat hati menerima cadangan Deng. Ini juga merupakan kali pertama PKM menerima bantuan asing dalam perjuangannya dan dengan sokongan kewangan inilah perjuangan bersenjata kedua di Tanah Melayu akan dilancarkan pada tahun 1968.[65]
Sementara itu, di Tanah Melayu, kerajaan Malaya telah mengisytiharkan Darurat pada 31 Julai 1960 sebaik sahaja mereka yakin MNLA telah tidak lagi menjadi ancaman yang boleh dipercayai, dengan gerila yang masih hidup berundur ke tempat perlindungan mereka di selatan Thailand.[65] Bagaimanapun, pemberontakan berterusan dengan pemberontak meningkatkan serangan mereka, menyerang hendap konvoi tentera, mengebom monumen negara, dan pembunuhan pegawai polis yang ditanda dan 'sasaran musuh' politik. Pemberontakan yang bermula sebagai perang menentang penjajah British, kini berubah menjadi perang menentang 'federalis, kapitalis pemampat dan antek imperialisme British'.[64] Kerajaan Malaya mengekalkan amaran keselamatan tinggi dengan menumpukan satu per tiga daripada belanjawan negaranya untuk keperluan pertahanan dan keselamatan dalam negeri dan meminta tentera British, Australia dan New Zealand untuk kekal di negara itu sehingga keselamatan dalam negeri dan angkatan tentera negara dapat dibina dan tentera asing secara beransur-ansur dihentikan.[64]
Pada tahun 1970, pangkalan gerila PKM di Thailand terjejas teruk oleh perbicaraan dan hukuman mati terhadap orang yang disyaki pengintip. Dua puak pemisah telah ditubuhkan yang mengutuk pembersihan itu. Chin, yang ketika itu berpangkalan di China, menafikan terlibat dan kemudian memulihkan rakan-rakannya yang dituduh.[67] Pada tahun 1970-an dan 1980-an, PKM mempergiatkan aktiviti dan pertempuran dengan pasukan keselamatan. Aktiviti-aktiviti ini adalah disebabkan oleh persaingan antara tiga puak dalam PKM mengenai pembersihan dan strategi parti, dengan setiap puak cuba mengatasi satu sama lain dalam militan dan keganasan.[68]
Bagaimanapun, pada tahun 1980, Deng Xiaoping memfokuskan semula keutamaannya pada birokrasi China selepas kembali berkuasa pada tahun 1978. Beliau mengalu-alukan Perdana Menteri Singapura,Lee Kuan Yew dan tokoh politik terkemukanya sejak merdeka daripada Malaysia, dalam lawatan ke Beijing.[66] Chin teringat bahawa Deng tidak bersusah payah untuk berjumpa dengannya sejak itu. Akhirnya, pada Disember 1980, Deng memanggil Chin. Dalam pertemuan itu, Deng menuntut Chin menutup segera semua stesen radio PKM yang bersiaran dari China ke Malaysia. Apabila Chin bertanya kepada Deng bila beliau mahu menghentikan penyiaran, Deng menjawab, "Lebih cepat lebih baik ... Lee (Lee Kuan Yew) meminta saya menghentikan siaran serta-merta."[66] Selain itu, semasa lawatan rasminya ke China, perdana menteri kedua MalaysiaAbdul Razak Hussein mengadakan perbincangan dengan ketua komunis China, PengerusiMao Zedong dan menggesa beliau berhenti memberi bantuan kepada PKM. Perdana menteri keempat,Mahathir Mohamad seterusnya berjaya memujuk China untuk menurunkan hubungannya dengan PKM. Ini merupakan faktor penting yang menyumbang kepada keputusan PKM untuk menamatkan perjuangan bersenjatanya.[68][69]
PKM akhirnya meletakkan senjatanya pada tahun 1989. Jumlah kematian semasa konflik bersenjata berjumlah ribuan. Mereka yang bersimpati kepada Chin Peng cenderung untuk menggambarkan keganasan yang dilakukan oleh PKM sebagai defensif, manakala penentang sayap kanan cenderung menggambarkannya sebagai agresif dan tidak beretika. Ada yang mendakwa sejumlah besar korban awam adalah berbeza dengan pendirian yang diterima pakai oleh Mao Zedong dan dasarLapan Perkara Perhatian.
Pada 2 Disember 1989, di bandar Hat Yai di Selatan Thailand, Chin,Rashid Maidin, danAbdullah CD bertemu dengan wakil-wakil kerajaan Malaysia dan Thailand. Perjanjian damai berasingan telah ditandatangani antara MCP dan kedua-dua kerajaan. Salah satu syarat perjanjian itu ialah ahli MCP yang berasal dari Tanah Melayu dibenarkan pulang ke Malaysia.
Apabila semua permusuhan berhenti, jumlah ahli PKM ialah 1,188; 694 adalah kelahiran Thai dan 494 mengaku berasal dari Semenanjung Malaysia. Mereka diberi geran sementara dan dijanjikan integrasi ke Malaysia.[66]
Pada pendapat Chin, keamanan boleh dicapai seawal tahun 1955 semasa Rundingan Baling, sekiranya British, Tunku Abdul Rahman dan David Marshall tidak menuntut pejuang komunis menyerah kalah, sebaliknya, membenarkan mereka menyerahkan atau memusnahkan senjata mereka dengan cara yang dipersetujui bersama dan kemudian meneruskan kehidupan normal dengan kebebasan politik penuh, yang merupakan hasil luas daripada perjanjian 1989.[70]
Chin tidak dibenarkan pulang ke Malaysia selepas Perjanjian Keamanan Hat Yai 1989 dan meneruskan pengasingannya di Thailand. Beliau telah melawat negara jiranSingapura, di mana beliau memberi syarahan diUniversiti Kebangsaan Singapura (NUS) pada tahun 2004, menggunakan tujuan penyelidikan akademik sebagai alasannya untuk mendapatkan kebenaran lawatan daripada kerajaan Singapura. Pada awal tahun 2000, beliau memohon kebenaran untuk kembali keMalaysia. Permohonannya telah ditolak olehmahkamah tinggi pada 25 Julai 2005.
Pada Jun 2008, Chin sekali lagi gagal untuk kembali ke Malaysia apabilaMahkamah Rayuan mengekalkan keputusan awal yang memaksanya menunjukkan kertas pengenalan untuk membuktikan kewarganegaraannya. Chin menegaskan bahawa sijil kelahirannya telah dirampas oleh polis semasa serbuan pada tahun 1948. Peguamnya,Raja Aziz Addruse telah mengemukakan di hadapan Mahkamah Rayuan bahawa adalah salah bagi kerajaan Malaysia untuk memaksa beliau mengemukakan dokumen itu kerana beliau berhak masuk dan tinggal di Malaysia di bawah perjanjian damai.
Pada April 2009, permohonan Chin untuk kembali ke Malaysia sekali lagi ditolak oleh Mahkamah Tinggi atas alasan yang sama seperti percubaannya sebelum ini. Kerajaan Malaysia menegaskan bahawa kemungkinan kepulangannya akan menyebabkan orang yang kehilangan orang tersayang semasa Darurat untuk menghidupkan semula kesakitan mereka.[71]
Pada November 2009, Chin mengeluarkan permohonan maaf kepada mangsa dan ahli keluarga mereka atas kekejaman yang dilakukan oleh PKM.[72] Bagaimanapun,Timbalan Perdana Menteri Malaysia,Muhyiddin Yassin, menjawab walaupun Chin memohon maaf, beliau masih tidak dibenarkan pulang ke Malaysia kerana pengkhianatannya.[73]
Chin meninggal dunia akibat kanser pada usia 88 tahun di sebuah hospital swasta di Bangkok, dengan hanya anak saudaranya yang berusia 50 tahun di sisinya, pada pagi 16 September 2013, penubuhan Malaysia ulang tahun ke-50.[74]
Walaupun Chin sebelum ini menyuarakan hasratnya untuk dikebumikan di Sitiawan, jenazahnya terus dinafikan kemasukan untuk dikebumikan di Malaysia oleh kerajaan Malaysia, kerana didakwa tempoh setahun selepas perjanjian untuk memohon semula kerakyatan telah lama luput dan Chin diandaikan telah melepaskan haknya untuk kembali.[75] Pada November 2019, jenazahnya diumumkan telah dikembalikan secara rahsia oleh jawatankuasa tindakan kecil pada 16 September 2019; abunya diangkut secara istiadat melalui Sitiawan sebelum bertaburan di lereng bukit berhampiranChemor dan di laut.[76]
Chin Peng mengarang bersama kisahnya dengan penulis dan penerbit yang berpangkalan di Singapura Ian Ward, yang dahulunya koresponden Asia Tenggara untuk akhbar konservatif London,The Daily Telegraph, dan isteri Ward Norma Miraflor. Buku bernamaAlias Chin Peng: My Side of History, diterbitkan pada tahun 2003.[77]
Satu lagi buku,Dialogs with Chin Peng: New Light on the Malayan Communist Party oleh editor C. C. Chin dan Karl Hack, telah diterbitkan oleh Akhbar Universiti Singapura pada 2004. Buku ini memperincikan siri mesyuarat yang diadakan di Australia yang pernah dihadiri oleh Chin Peng bersama ahli sejarah dan pakar ketenteraan.
Pada tahun 2006, sebuah filem dokumentari mengenai Chin Peng telah diterbitkan bertajukLelaki Komunis Terakhir. Ia telah diharamkan oleh Kementerian Dalam Negeri Malaysia.[78]
Satu lagi filem dokumentari mengenai beliau bertajukI Love Malaya telah dikeluarkan pada 25 November 2006.[79]
| Antarabangsa | |
|---|---|
| Kebangsaan | |
| Akademik | |
| Lain | |
