Ла Вета, 1905 година, симболистичко дело на италијанскиот сликар Чезаре Сакаџи.
Симболизам — уметнички и книжевен правец кој настанал во Франција кон крајот на 19 век како отфрлање нанатурализмот иреализмот. Симболизмот имал свои почетоци уште од периодот на романтизмот, и траел и после 1900 година, кога се смета дека како правец изумрел.
Во литературата главен претставник на симболизмот еШарл Бодлер. Покрај него, тука се и германскиот поет и романописецНовалис, американскиот раскажувач и лиричарЕдгар Алан По, француските романтичариВиктор Иго иАлфред Вињи.
Непосредни претходници на симболизмот се сметаат:Артур Рембо,Стефан Маларме,Верлен, кои се сметаат и за негови најдобри претставници, а Маларме и за најзначаен теоретичар.
Во основата на својата поетика симболистите ги ставиле теоретските ставови и поетската пракса наШарл Бодлер: современ поет, син на големиот град, кој во својата сензибилност слегува до дното на човечкиот физички и морален пад, наоѓајќи го во темните длабочини на човечкото битие најголемото патење но и најголемата восхитеност, спој на несреќа и убавина („Ужасот на животот - екстазата на животот“).
Природата во своите појавни облици е само привидност (сон), а под тоа се крие вистинската суштина на нештата. Поетот е видовит пророк, кој во моменти на поетска интуиција ги открива тие суштини. Со „симбол“ се означува поетска слика која се прелева многу над своето основно значење, и дифузно сугерира многу идеи и емоции. Наспроти романтичарските барања за субјективност на поетскиот израз, симболизмот ја прогласува имперсоналноста (безличноста) како основна поетска инспирација.
Според српскиот поетЈован Дучиќ, симболизмот не бил ново духовно движење, туку само нов манир, само нов начин на говорење, но не и ново чувство. Оттука, многу брзо, тој бил целосно исцрпен и опаднал. Во симболизмот има многу големи грешки, неговатапсихологија е ненормална, неговитеидеи иасоцијации се бизарни, неговите сензации се болни, неговото негирање на непосредното доживување е сосема погрешно, а неговатамузика е само бесцелно преценување на споредните случаи. Затоа, тоа движење завршило во здодевност.[1]
