 Традиционален камба танц | |
| Вкупен број | |
|---|---|
| 4,663,910 (2019 Попис)[1] | |
| Подрачја со значајно население | |
| Кенија | |
| Јазици | |
| Кикамба,Свахили,Англиски | |
| Вероисповед | |
| христијанство,Африканска традиционална религија | |
| Сродни народи | |
| Кикују,Ембу,Меру,Мбеере,Сонџо и другиСевероисточни Банту |
Акамба илиКамба сеБанту етничка група - односно племе - кои претежно живеат во областа наКенија, која се протега одНајроби до Цаво и на север до Ембу, во јужниот дел на поранешната источна провинција. Оваа земја се нарекуваУкамбани и е составена од округот Макуени, округот Китуи и округот Мачакос. Акамба живеат и во крајбрежниот округ Квале, Момбаса и округот Килифи, како и во делови од округот на Реката Тана.
Припадниците на племето Камба сочинуваат околу 11 проценти од популацијата на Кенија.[2] Тие го зборуваатбанту јазикоткикамба какомајчин јазик. Вкупното население на етничката група Камба е околу 4,1 милиони. Тие се нарекуваат иАкамба илиВакамба.[3]
Акамба имаатБанту потекло.[4] Тие со јазикот и со културата се тесно поврзани со Кикују, Ембу, Мбеер и Меру, и до одреден степен се блиски до етничките групи Диго и Гиријама на кенискиот брег. Акамба главно се населени во низините на југоисточниот дел наКенија од околината напланината Кенија до крајбрежјето.
Првата група биле населени во округот Мачакос во Кенија во втората половина на 17 век, а потоа се прошириле на поголемите области Мачакос, Макуени и Китуи.[5]
СпоредЕтнолог, има околу 3.960.000 говорители на камба јазикот, и бројот се зголемува.[6] Според националниот попис од 2019 година,[7] во Кенија имало 4.663.910 жители Акамба, што е петто најнаселено племе во земјата. Најмногу припадници живеат во Мачакос, со 1.421.932 жители.[8] По ова следат Китуи (1.136.177 жители), потоа Макуени (987.653 жители). Исто така, има и Акамба кои живеат во регионот Мбеер во округот Ембу, кој исто така бил дел од поранешнатаисточна провинција.[6] Акамба живеат и воНајроби иМомбаса. До крајот на 20 век, заедниците на Маасаи и Акамба постојано биле во конфликт за говеда и за пасишта, особено на рамнините Коза, богати со пасишта.
Денес, освен во Кенија, Акамба живеат и во Уганда, Танзанија и во Парагвај.[9] Населението на Акамба во Уганда е околу 8.280, 110.000 во Танзанија и околу 10 000 припадници живеат во Парагвај.[10]
Акамба војужноамериканската земјаПарагвај[11][12] формираат две групи:Камба Куа и Камба Кокуе.[13] Тие пристигнале во Парагвај како членови на полкот од 250 копјаници ('lanceros de artigas'), мажи и жени, кои го придружувале генералотХосе Хервасио Артигас, во неговиот егзил во Парагвај во 1820 година.[14] Камба Куа се познати по нивниот африкански традиционален танц опишан како „централен културен идентитет на афро-парагвајската заедница“.[15]
Акамба какомајчин јазик го зборуваат јазикот камба (познат и какокикамба). Тој припаѓа на гранкатаБанту однигер-конгоанското семејство јазици. Кикамба ги нема буквите c, f, j, r, x, q и p во својата азбука.[6] Јазикотсвахили открива поблиски врски со мајчиниот јазик на Акамба и ова се должи на разните интеракции на Акамба со арапските трговци во текот на вековите.
.jpg)
Како и многу другиБанту народи, Акамба првично биле ловци и собирачи, па станале трговци на големи далечини заради нивното знаење за експанзивната област во која живееле и добрите односи со соседните заедници, како и одличните комуникациски вештини. Подоцна го усвоиле земјоделството и сточарството заради достапноста на нова земја што ја заземале.[5]
Со тек на времето, Акамба ја прошириле својата трговска активност и оствариле економска контрола низ централниот дел на земјата што подоцна ќе биде позната како Кенија (од Кикамба, „Ки’наја“, што значи „земјата на ноевите“), од Индискиот Океан на исток доезерото Викторија на запад и сè доезерото Туркана на северната граница. Акамба тргувале со локално произведени стоки како што се вино одшеќерна трска,слонова коска, амајлии од месинг, алати и оружје, просо и говеда. Храната добиена од тргување помогнала во намалувањето на недостигот предизвикан од сушите и гладот во нивната земја Камба.
Тие исто така тргувале со медицински производи познати како „Мити“ (буквално: растенија), изработени од разни делови на бројни лековити растенија пронајдени на рамнините на Југоисточна Африка. Акамба се познати и по нивната резба,[16]кошничарство игрнчарски производи. Нивната уметничка склоност е докажана во вајарите изложени во многу занаетчиски продавници и галерии во поголемите градови во Кенија.
Во средината на осумнаесеттиот век, голем број групи Акамба се преселиле на исток од областа Цаво и Кибвези кон брегот. Оваа миграција била резултат на голема суша и недостаток на пасишта за нивните добиток. Тие се населиле во областите Маријакани, Кинанго,Квале, Момбаса Запад (Чангамве и Чани) и Мумбаса Север (Кисауни) на брегот на Кенија, создавајќи ги почетоците на градската населба. Тие сè уште се наоѓаат во голем број во овие градови и се претопиле во културниот, економскиот и политичкиот живот на денешнатакрајбрежна провинција.
На крајот на 19 век,Арапите ја презеле крајбрежната трговија од Акамба, која тогаш делувале како посредници меѓу арапските исвахилските трговци и племињата понатаму. Нивната трговија и патување ги направила идеални водичи за карваните што собирале слонова коска, скапоцени камења и робови за блискоисточниот,индискиот икинескиот пазар. Првите европски истражувачи, исто така, ги користеле како водачи во нивните експедиции за истражување на Југоисточна Африка заради нивното широко познавање на земјата и неутралната позиција со многу други општества со кои тргувале.
За време наколонијалната ера, британските колонијални службеници сметале дека Камба е првата борбена раса и најдобри стрелци на Африка. Се чини дека самите Акамба ја прифатиле оваа етикета со тоа што во голем број влегле во колонијалната армија. И други набљудувачи на колонијализмот во раните 50-ти години, сметале дека Камба е тврдо, храбро племе и „со механичко размислување“. Со оглед на тоа дека многу офицери ги сметале за „најдобар [воен] материјал во Африка, Камба го снабдувала КАР со аскари (војници) со стапка од три до четири пати повеќе од целокупното население во Кенија“.
Акамба биле храбри и кога успешно се спротивставиле на обидот на британските колонијалисти да им го земат добитокот преку законодавство за контрола на добитокот во 1938 година. Тие мирно се бореле противБританците сè додека законот не бил укинат. Отпорот на Акамба на колонијализмот бил претежно ненасилен по природа. Некои од најпознатите водачи на отпорот на Акамба против колонијализмот беа:Сиокимау, Сиотоне ва Катукије, Муинди Мбинг, а подоцна и Пол Нгеи, Ј.Д. Кали и Малу од Килунгу. Негеј и Кали биле затворени од колонијалната влада за нивните антиколонијални протести. Сиотуне ва Катукије водел мирен протест за враќање на добитокот конфискуван одбританската колонијална влада за време на една од нивните рации за експедиции врз месното население.
Муинди Мбинг бил уапсен затоа што водел протестен марш за враќање на украденото земјиште и добиток околу Муа Хилс во областа Масаку, што британските доселеници на крајот ги присвоиле за себе. Ј.Д Кали, заедно со Пол Нгеи, се приклучиле на движењетоМау Мау за да ја опорават Кенија за кенискиот народ. Ова движење се случило во периодот 1952-1960 година.[17] Тој бил затворен воКапенгурија за време на борбите меѓу тогашната влада и борците за слобода.
Акамба веруваат во монотеистички, невидлив и трансцендентален Бог,Нгаи илиМулунгу, кој живее на небото (јејајани илиитуни ). Друго преподобно име за Бог е Аса, или Отецот. Тој е исто така познат какоНгаи Мумби (Бог Творец)наМватанги (Бог прстоделител). Тој се смета како семоќен создавател на животот на земјата и како милостив, ако е далечен, ентитет. Традиционалните Акамба ги перцепираат духовите на нивните починати,Аиму илиМаиму, како посредници меѓу себе и Нгаи Мулунгу. Тие се запаметени во семејни обреди и им се принесува на поединечни олтари.
Како и сите други Банту и Акамба имаат приказна за потеклото која многу се разликува од онаа на Кикују. Еве ја нивната:
„На почетокот, Мулунгу создал маж и жена. Тие биле двојка од небото и тој ги поставил на карпа кај Нзауи, каде што можат да се видат отпечатоци од нивните стапала, вклучително и оние од нивниот добиток. Тогаш Мулунгу предизвикал големи врнежи од дожд. Од многуте мравјарници наоколу, излегле маж и жена. Тие биле зачетници на „духовниот клан“ - Аимо. Така, двојката од небото имала само синови, додека двојката од мравјарникот имала само ќерки. Тие од небото платиле мираз за ќерките на оние од мравјарникот. Семејството и нивните добиток значително се зголемиле во бројноста. Со ваквиот просперитет, тие заборавиле да му се заблагодарат на творецот. Мулунгу ги казнил со голема глад. Семејството се растурило во потрага по храна. Некои станале Кикују, други Меру, додека други останале како оригинални луѓе, Акамба “.
Во културата Акамба, семејството игра централна улога во заедницата. Проширеното семејство или кланот се нарекувамбаи. Човекот, кој е глава на семејството, обично се занимава со економска активност која е популарна меѓу заедницата како трговија, лов, сточарство или земјоделство. Тој е познат какоНау,Тата илиАса.
Жената, без оглед на занимањето на нејзиниот сопруг, работи и придонесува за домаќинството. Таа обезбедува најголем дел од храната што ја троши семејството. Таа одгледува пченка, просо, сладок компир, тиква, грав, грашок од гулаб, зеленчук, стрелка корен, касава и јахти во поладните региони како Кангундо, Килунгу и Мбоони. Улогата на мајката е да ги воспитува децата. Дури и децата што пораснале во возрасни, никогаш не се во спротивност со желбите на мајката. Мајката е позната какоМваиту („нашата“).
Именувањето на децата е важен аспект кај Акамба. Во повеќето, но не во сите случаи, првите четири деца, две момчиња и две девојчиња, се именувани по бабите и дедовците од двете страни на семејството. Првото момче го носи името на таткото на татковците, а второто по дедото на мајката. Девојките се исто така именувани. Од почит, Камба на некои во семејството не им се обраќаат „на име“.
На пример, свекорот и свекрвата никогаш не можат да се обратат на својата снаа на име ниту пак таа може да им се обрати. Сепак, таа мора да ги именува своите деца по нив. За да се реши овој проблем, се донел систем на описно именување. Кога жена ќе се венча во некое семејство, и се дава тоа семејно име, на пример "Syomunyithya/ng'a Mutunga", што значи, "таа што ќе биде мајка на Munyithya/Mutunga".
Љубовта кон музиката и танцот на Акамба е докажана во нивните спектакуларни настапи на многу настани во нивните секојдневни животи или во прилики од регионално и национално значење. Во нивните танци тие покажуваат агилност и атлетски вештини додека вршат акробатика и движења на телото. Техниките и стилот натанцот „Акамба“ потсетуваат на оние наБатути наРуанда-Бурунди иАмбу во Кенија. Најраниот, најпознат и почитуван традиционален солист Камба кој може да се документира бил Мајлу Мбоо.
Танците обично се придружени со песни составени за оваа пригода (брак, раѓање, национално значајна пригода) и ја отсликуваат традиционалната структура на песната Кикамба, испеана во пентатонска скала. Пеењето е живо и пријатно. Песните се компонирани сатиризирачки девијантно однесување, антисоцијална активност итн. Акамба има познати работнички песни, какоНгулу Мвелела, испеана додека работата продолжува.
Кај Акамба, недостатокот на дожд се сметал за настан за кој е потребна ритуална интервенција. Како резултат, тие изведуваат ритуален танц за правење дожд нареченКилуми. Тоа е исцелителен обред за враќање на рамнотежата во животната средина преку духовни благослови, движење, принесување и молитви. Според Акамба,Килуми постои откако постојат и Камба. Овој ритуал ги потенцира симболичните танцови движења како клучна сила за постигнување на целта на церемонијата. Срцето на танцовиот ритуал е неговата духовна суштина; всушност, тоа е духовниот аспект што ги разликува танците на Африканците и нивните потомци ширум светот. Поради оваа причина, важно е да се разбере природата на ритуалите. Танцските ритуали ги носат учесниците на патување; тие се дизајнирани да ја поттикнат трансформацијата, придвижувајќи ги во различни состојби, со крајна цел да се повика на духовна интервенција за решавање на проблемот за кој се работи.
Акамба во денешно време, како и повеќето луѓе во Кенија, се облекуваат прилично конвенционално во западна / европска облека. Мажите носат панталони и кошули. Младите момчиња, како по правило, носат шорцеви и кошули со кратки ракави, обично во памук, или маички. Традиционално, мажите Акамба носеле кожни кратки килтови направени од кожи од животни или кора од дрвја. Тие носеле огромен накит, главно од бакар и месинг. Ланци на вратот, на раката на глуждот.
Жените во современото општество Акамба, исто така, се облекуваат во европска мода, земајќи го својот избор од фустани, здолништа, панталони, фармерки и шорцеви, изработени од широк спектар на ткаенини достапни во Кенија. Сепак, првенствено, здолништата се вообичаен и респектабилен начин на облекување. Во минатото, жените биле облечени во кожни здолништа или здолништа од кора, украсени со монистра. Тие носеле ѓердани изработени од монистра, овие добиени од свахили и арапски трговците. Тие уредно ги бричеле главите и носеле појас интензивно украсен со монистра. Различните килуми или танцови групи носеле слични бои и обрасци на нивната работа со мушка за да се разликуваат од другите групи.
Традиционално, и мажите и жените носеле кожени сандали, особено кога излегувале надвор од нивните населби, да излезат на пазарот или на посети. Додека биле дома или работеле на своите полиња, тие оделе боси.
Учениците, машки и жени, ги бричат главите за да го одржат духот на униформност и еднаквост.