⟨C⟩ e ⟨G⟩ son derivæ da-a mæxima letiasemitica ciamâgimel, che fòscia a l'êa 'n adatamento de 'ngeroglifico egiçio ch'o raprezentâva 'n caciafrusto (che poieiva êse o scignificâto do nommegimel), ò fòscia a raprezentâva 'n camello, che i Semiti ciamâvangamal.
Intalengoa etrusca, econsonante ocluxîve no faxeivan contrasto con consonantesonöre, donca a ⟨Γ⟩grêga a l'êa stæta adotâ 'nte l'alfabêto etrusco pe raprezentâ/k/. Za inte l'alfabêto grêgo òcidentâle, a gamma a l'aveiva 'na forma ⟨
⟩ inte l'etrusco antîgo, pöi ⟨
⟩ inte l'etrusco clascico. Into latin clascico, a l'êa diventâ ⟨c⟩. Inte iscriçioin latinn-e antîghe, e letie ⟨c k q⟩ êan adêuviæ pe raprezentâ i soin/k/ e/ɡ/, che no êan distinti inta scrîtûa: ⟨q⟩ s'adêuviâva pe raprezentâ/k/ ò/ɡ/ primma de 'na vocâle ariondâ, ⟨k⟩ primma da ⟨a⟩, e ⟨c⟩ inte l'âtre poxiçioin.
Into III secolo a.C., o l'êa stæto introdûto 'n caratere modificòu pe/ɡ/, e a ⟨c⟩ s'adêuviâva pe/k/. L'ûzo da ⟨c⟩ (e da seu variante ⟨g⟩) o l'aveiva finîo pe rinpiasâ quæxi tutte e ⟨k⟩ e ⟨q⟩. Donca, a partî da-o perîodo clascico, ⟨g⟩ a s'adêuviâva comme pægia da gamma grêga, e a ⟨c⟩ comme pægia da kappa; questo o se peu vedde 'nta romanizaçion de paròlle grêghe, comme 'ΚΑΔΜΟΣ', 'ΚΥΡΟΣ', e 'ΦΩΚΙΣ': 'cadmvs', 'cyrvs' e 'phocis'.
Intolatin volgâre, a letia a s'êapalatalizâ inte/t͡ʃ/ ò/t͡s/ davanti e vocâle frontæ ⟨e i⟩.
