Movatterモバイル変換


[0]ホーム

URL:


Jump to content
VicipaediaLibera encyclopaedia
Quaerere

Philosophia continentalis

E Vicipaedia
Henricus Bergson anno1927, philosophus continentalis, quiPraemium Nobelianum litterarum eodem anno accepit.

Philosophia continentalis est copiatraditionumphilosophicarumsaeculorumundevicensimo etvicensimo inEuropa continentali promulgatarum.[1][2] Hicvocabuli sensus inter philosophosAnglice loquentes altero dimidio saeculi vicensimi ortus est, qui cogitatores et traditiones praetermotum analyticum olim attingebat. Inter motus quos philosophia continentalis amplectitur suntidealismus Germanus,phaenomenologia,exsistentialismus (et eius antecedentes, sicutcogitatioKierkegaardiana etNietzschiana),hermeneutica,structuralismus,poststructuralismus,feminismus Francicus,ratio psychoanalytica, etratio criticaScholae Francofurtensis et cognatorumMarxismiOccidentalis ramorum.[3]

Ioannes Paulus Sartre anno1950.

Difficile est agnoscere affirmationes magni momenti quae in omnibus motibus philosophicis prioribus saepe inveniuntur. Locutiophilosophia continentalis, sicutphilosophia analytica,definitione clara caret, et solumsimilitudinem familiarem in diversis opinionibus philosophicis indicare potest.Simon Glendinningvocabulum proponit primum plus detrectavisse quam descripsisse, pro pittacio generum philosophiae occidentalis reiectae vel in odio aphilosophis analyticis habitae.[4] Nihilominus,Michael E. Rosen quattuor propositiones communes ponit quae proprietates philosophiae continentalis haberi possunt.[5]

Immanuel Kant.

Primo, philosophia continentalis notionemscientias naturales esse solum vel accuratissimum modum rerum naturae intellegendarum plerumque reicit. Quae a multis philosophis analyticis dissentit qui putant eorum percontationes continuas aut subiectas illis scientiarum naturalium. Philosophi continentales saepe affirmant scientiam dependere ex "praerationaliexperientiae substrato" (translatione condicionumKantianarumexperientiae quae fieri potest velmundi vitalisphaenomenorum) et rationes scientificas esse impares talium intelligibilitatis condicionum funditus comprehendere.[6]

Secundo, philosophia continentalis has condiciones experientiae quae fieri potest variabiles esse, saltem partim a contextu,spatio ettempore,lingua,cultura,historia, aliisque rebus determinatas. Philosophia continentalis sic adhistoricismum inclinat. Ubi philosophia analytica philosophiam in quaestionibus certis tractare solet, quae praeter earum origines historicas explicari potest (multum utphysicihistoriam scientiae inquisitionibus scientificis non necessariam putant), philosophia continentalis usitate affirmat "argumentum philosophicum a textualibus et contextualibus eius ortushistorici statibus separari non potest."[7][8]

Carolus Marx anno1875.

Tertio, philosophia continentalis usitate affirmat actionemhumanam hos status experientiae quae fieri potest mutare potest: "si experientia humana est status contingens, tum aliter recreari potest."[9][10] Philosophi continentales sic studium inunitate rationis et usus vehementer habere solent, saepeque habent eorum percontationes philosophicas ad commutationem personalem,moralem, velpoliticam arte pertinere. Haec inclinatio clarissima est intraditione Marxista ("modis variis, philosophi mundum solum interpretati sunt; quem autem quaestio est commutare."[11]), sed etiam inexsistentialismo etpoststructuralismo maximi monenti est.

Claudius Lévi-Strauss,humanitatibus paradigma structurale adhibuit.Photographema Novembri2005 captum.

Quarto, philosophia continentalismetaphilosophiam vehementius dicit. Post progressum et successumscientiarum naturalium, philosophi continentales saepe rationem et naturam philiosophiae ipsius denuo definire conati sunt.[12] Quod in nonnullis modis (sicutidealismus Germanus velphaenomenologia), redintegratio apparet notionis usitate philosophiam a priori esse primam scientiam, fundamenta rei. In aliis modis (sicuthermeneutica,ratio critica, etstructuralismus), philosophis habetur investigare dominium quodculturale vel prorsus effectivum est. Et nonnulli philosophi continentales (sicut Kierkegaard, Nietzsche,Martinus Heidegger senex, etIacobus Derrida) dubitant an ulla notio philosophica eius fines dictos adipisci possit.

Ad ultimum, propositiones supra dictae a proposito late Kantiano deducuntur: quod scientia, experientia, etrealitas ligantur et formantur a condicionibus percogitationem philosophicam optime intellectis, potius quam quaestio solumempirica.[13]

Nexus interni

Notae

[recensere |fontem recensere]
  1. Leiter 2007: "As a first approximation, we might say that philosophy in Continental Europe in the nineteenth and twentieth centuries is best understood as a connected weave of traditions, some of which overlap, but no one of which dominates all the others."
  2. Critchley et Schroder 1998:4.
  3. Hic index solum motus in ambobus indicibus a Critchley 2001:13 et Glendinning 2006:58–65 compositis comprehendit.
  4. Glendinning 2006:12.
  5. Hic index proprietatum quattuor ex Rosen (p. 665) capitur.
  6. Critchley 2001:.
  7. Anglice: "philosophical argument cannot be divorced from the textual and contextual conditions of its historical emergence."
  8. Critchley 2001:57.
  9. Anglice: "if human experience is a contingent creation, then it can be recreated in other ways."
  10. Critchley 2001:64.
  11. Thesis undecima (Anglice): "philosophers have only interpreted the world, in various ways; the point, however, is to change it."
  12. Leiter 2007:4: "While forms of philosophical naturalism have been dominant in Anglophone philosophy, the vast majority of authors within the Continental traditions insist on the distinctiveness of philosophical methods and their priority to those of the natural sciences."
  13. Philosophi continentales tales status usitate conectunt cum re vel setranscendentali: "It is with Kant that philosophical claims about the self attain new and remarkable proportions. The self becomes not just the focus of attention but the entire subject-matter of philosophy. The self is not just another entity in the world, but in an important sense it creates the world, and the reflecting self does not just know itself, but in knowing itself knows all selves, and the structure of any and every possible self" (Solomon 1988:6).

Bibliographia

[recensere |fontem recensere]
  • Babich, Babette.2003. On the Analytic-Continental Divide in Philosophy: Nietzsche’s Lying Truth, Heidegger’s Speaking Language, and Philosophy. InA House Divided: Comparing Analytic and Continental Philosophy, ed. C. G. Prado, 63–103. Amherst Novi Eboraci: Prometheus / Humanity Books.
  • Critchley, Simon.2001.Continental Philosophy: A Very Short Introduction. Oxoniae et Novi Eboraci: Oxford University Press.ISBN 0-19-285359-7.
  • Critchley, Simon, et William Schroder, eds.1998. Introduction: what is continental philosophy? InA Companion to Continental Philosophy. Blackwell Companions to Philosophy. Malden Massachusettae: Blackwell Publishing Ltd.
  • Cutrofello, Andrew.2005.Continental Philosophy: A Contemporary Introduction. Routledge Contemporary Introductions to Philosophy. Novi Eboraci: Abingdon, Routledge Taylor & Francis Group.
  • Glendinning, Simon.2006.The idea of continental philosophy: a philosophical chronicle. Edimburgi: Edinburgh University Press Ltd.
  • Leiter, Brian, et Michael Rosen, eds.2007.The Oxford Handbook of Continental Philosophy. Oxoniae et Novi Eboraci: Oxford University Press.
  • Rosen, Michael E. Continental Philosophy from Hegel. InPhilosophy 2: Further through the Subject, ed. A. C. Grayling.
  • Schrift, Alan D.2010.The History of Continental Philosophy. Sicagi: University of Chicago Press Press.
  • Solomon, Robert C.1988.Continental philosophy since 1750: the rise and fall of the self. Oconiae et Novi Eboraci: Oxford University Press.
  • Kenny, Anthony.2007.Philosophy in the Modern World. A New History of Western Philosophy, 4. Novi Eboraci: Oxford University Press.
Receptum de "https://la.wikipedia.org/w/index.php?title=Philosophia_continentalis&oldid=3906947"
Categoriae:
Categoriae celatae:

[8]ページ先頭

©2009-2026 Movatter.jp