Bavê wî jî fîzîknas bûye. Piştî bidawîkirina dibistana amadeyî liToulouse, ji sala 1957 heya 1962î perwerdeya Matematîk û fîzîkê liÉcole normale supérieure ya li Parîsê dibîne. Ji sala 1962 heya 1964 li zanîngehaGrenoble asîstaniyê dike û bi angaştnameya xwe ya bi navêRésonance magnétique nucléaire de l'hydrogène absorbé par le palladium (Berevaniya dendikî ya oksîjenê ya palladîûm mijandiye) dibe doktorê fîzîkê. Bi hin komên lêkolînê tevlî xebatên zanistî dibe. Gelek xelatan werdigire. Li ser nîkel û hesinê lêkolînên zanistî dike. Sala2007î bi tevîPeter Grünberg, Xelata Nobel werdigire.
Ew ji zêdetirî 300 daxûyaniyên zanistî diweşîne. Hin ji wan ev in.
Propriétés de transport électrique dans le nickel et le fer. Dissertation, Paris 1970
mit I. A. Campbell:Transport properties of ferromagnets. in: Erich Peter Wohlfarth (Hrsg.):Ferromagnetic Materials. Band 3, North Holland, Amsterdam [u.a.] 1982,ISBN 0-444-86378-8
mit P. Bruno:Interlayer coupling and magnetoresistances in multilayers. In: J. Anthony C. Bland (Hrsg.):Ultrathin Magnetic Structures. Band 2, Springer, Berlin 1994,ISBN 3-540-57687-8
mit A. Barthélémy und F. Petroff:Giant Magnetoresistance of Magnetic Multilayers. In: Kurt Heinz Jürgen Buschow (Hrsg.):Handbook of Magnetic Materials. Band 12, North-Holland, Amsterdam [u.a.] 1999,ISBN 0-444-50249-1
