სამება —ქრისტიანული ღვთისმეტყველების უმთავრესი დოგმატი, რომლის მიხედვით,ღმერთი ერთი თავისი არსებით, მაგრამ „სამგვამოვანია“ (სამპიროვანი, სამბუნებოვანია);მამა ღმერთი,ძე ღმერთი (ლოგოსი — „სიტყვა“ ) დასულიწმინდა; სამების წევრნი თანასწორნი და თანაარსებულნი არიან. ტერმინი „სამება“ ახალ აღთქმაში არ გვხვდება. იგი ჩნდება II საუკუნის მიწურულში (თეოფილე,ტერტულიანე), მოძღვრება სამების შესახებ განვითარდა III საუკუნეში (ორიგენე). კონცეფციამ ღვთაების „სამგვამოვნების“ შესახებ ქრისტიანულ ეკლესიაში მწვავე დისკუსია გამოიწვია (ე. წ.ტრინიტარული პაექრობანი). სამების დოგმატი შემუშავდანიკეის პირველ საეკლესიო (325) დაკონსტანტინოპოლის პირველ საეკლესიო (381) კრებებზე.
