Tónlist sem hljóð: Algengasta skilgreining tónlistar, sem runahljóða ogþagna sem raðað er upp á listrænan máta, hefur verið notuð síðan seint á19. öld þegar fyrst var farið að rannsaka tengslin milli hljóða ogskynjana.
Tónlist sem upplifun: Önnur algeng skilgreining tónlistar heldur því fram að tónlist verði að verafalleg eðamelódísk. Þessi skilgreining hefur verið notuð til þess að halda því fram að sumar tegundir raðaðra hljóðrunaséu ekki tónlist, en að aðrar séu það. Vegna þess hversu misjafn smekkur fólks á tónlist er milli menningarsvæða og tímabilia er þessi skoðun neydd til þess að taka upp ögn breiðari sjónarmið, þar sem að sagt er að tónlist þróist meðtíma ogþjóðfélagi. Þessi skilgreining var öllum öðrum algengari á18. öld, en á því tímabili héltMozart því meðal annars fram að „Tónlist má aldrei gleyma sér, og má aldrei hætta að vera tónlist.“
Tónlist sem flokkur skynjunar: Sjaldgæfari þykir hinskynjunarlega skilgreining tónlistar, þar sem því er haldið fram að tónlist sé ekki eingöngu hljóð, eða skynjun hljóða, heldur aðferð sem að skynjanir, aðgerðir ogminningar raðast eftir. Þessi skilgreining hefur haft töluverð áhrif ásálarfræði, sem leitast við að finna þau svæðiheilans sem að sjá um að vinna úr og muna mismunandi þætti tónlistarupplifunar. Þessi skilgreining myndi fela í sérdans.
Tónlist sem félagslegt fyrirbæri:Póstmódernískarkenningar halda því fram að tónlist, eins og aðrarlistgreinar, sé skilgreint fyrst og fremst út frá félagslegu samhengi. Samkvæmt þessu telst til tónlistar hvað það sem fólk vill telja til tónlistar – hvort sem það er stundarþögn, skilgreind hljóð eða mikilfengleg hljóðræn framsetning. Frægt þykir tónverk samið afJohn Cage,4' 33" í þessu samhengi – en sú tónsmíð samanstóð af 4 mínútum og 33 sekúndum af þögn.
Vegna þess hversu misjafnar þessar skilgreiningar eru falla til mjög mörg form af tónlist. Rannsóknir átitringi oghljómburði, sálfræðilegar rannsóknir á tónlist, rannsóknir átónfræði,sögu tónlistar, meðtöku tónlistar,tónlistarstefnur eftir þjóðfélögum og svo framvegis.
