Xustiniano II (Ιουστινιανός Β'), nado en669 e finado o4 de novembro de711, tamén coñecido comoRhinotmetos ("co nariz cortado") foi un emperadorbizantino que reinou a finais doséculo VII e principios doséculo VIII.
Xustiniano era fillo do anterior emperadorConstantino IV, que mandara mutilar aos seus irmáns Heraclio e Tiberio, como forma de asegurar a ascensión ao trono de Xustiniano á súa morte. En685, con 16 anos de idade Xustiniano ascendeu ao trono sen aparente oposición.
Reinou durante dous períodos distintos, cun período intermedio no que poder recaeu en mans de xenerais usurpadores.
O seu primeiro reinado (685-695) comezou con boas perspectivas. Debido ás vitorias do seu paiConstantino IV, as fronteiras orientais do Imperio eran estábeis e oCalifa pagaba un tributo ao emperador. Xustiniano II logrou que os califas aumentasen o valor do tributo que lle pagaban, logrou recuperar parte do control deChipre. Doutra banda acordou coCalifato Omeia o repartimento dos ingresos procedentes das provincias deArmenia eIberia.
Aproveitando a paz cos árabes musulmáns na fronteira oriental, o novo emperador lanzou entre687 e688 varias expedicións contra osbúlgaros e oseslavos que se asentaron nosBalcáns. Xustiniano II transferiu a cabalaría bizantina de Anatolia a Tracia e tras unha gran campaña militar logrou recuperar o control da cidade deSalónica, perdida polos bizantinos uns anos antes. A importancia de Salónica radicaba en que era a segunda cidade grega en importancia logo de Constantinopla.
Os prisioneiros eslavos que se obtiveron nas devanditas campañas foron reasentados enAnatolia onde contribuíron a repoboar as zonas que quedaran devastadas nas guerras contra os árabes. Esta política tivo excelentes resultados ao contribuír á reactivación económica e demográfica de boa parte do Imperio. Ademais dotou ao Imperio dunha forza militar engadida de 30.000 homes na zona.
Entre692 e693 o emperador rompeu a tregua coCalifato Omeia e lanzou unha campaña contra os árabes musulmáns que resultou errada e que conduciu á conquista deArmenia por parte musulmá.
No ámbito relixioso, Xustiniano II convocou en692 o chamadoConcilio Quinisexto, que se celebrou enConstantinopla. Este concilio foi un complemento disciplinario dos concilios quinto e sexto. Entre as disposicións de devandito concilio atopáronse a de proclamar a igualdade entre os patriarcados de Roma e Constantinopla, así como a consagración de prácticas características da igrexa oriental. Debido a todo iso este concilio foi rexeitado poloPapado e actualmente aIgrexa católica non o considera como concilio ecuménico aínda que aIgrexa ortodoxa si. Xustiniano II caracterizouse por perseguir osmaniqueos.
O emperador Xustiniano II cavou a súa tumba política ao levar a cabo unha dura política fiscal para custear suntuosas construcións, cousa que o converteu nunha figura tremendamente impopular. En695, un golpe de estado elevou a emperador ao xeneralLeoncio. Xustiniano II foi castigado coa amputación do seu nariz (de onde provén o seu alcumo) e desterrado á colonia de Querson enCrimea.
Xustiniano II logrou fuxir do seu desterro case nove anos máis tarde. Refuxiouse en primeiro lugar na corte dosKházaros, onde casou con Teodora, irmá deBusir Glavan, okhagan (soberano) dos Kházaros. Busir tratou de asasinar ao seu cuñado tras realizar un trato co emperador usurpadorTiberio III que substituíra á súa vez no trono aLeoncio. Xustiniano, alertado pola súa muller do complot, logrou fuxir non sen matar antes aos dous soldados que ían asasinalo.
Entón Xustiniano buscou refuxio na corte do khan búlgaroTervel. Tervel deulle o seu apoio a cambio de diñeiro e da entrega dunha coroa de César. Cun exército de 15.000 xinetes búlgaros marcharon en704 contra Constantinopla, pero non puideron tomar a cidade. Entón Xustiniano II infiltrouse na cidade a través dun acueduto en desuso e cuns poucos compañeiros logrou reunir aos seus seguidores e deu un golpe de estado durante a madrugada. Xustiniano mandou executar aos seus rivais Leoncio e Tiberio, así como a miles de partidarios destes.
O seu segundo reinado (705-711) caracterizouse polo establecemento dun réxime de terror. Xustiniano II tratou de vingarse custe o que custe daqueles que o depuxeran e exiliaran. Comezou mandando executar, entre outros, aos seus sucesores no trono, os xeneraisLeoncio II eTiberio III, así como ao patriarca de Constantinopla. Lanzou devastadoras expedicións contra as súas propias cidades comoRávena en Italia e Querson, onde infrinxiu castigos horríbeis a aqueles nobres desafectos á súa persoa e aos refuxiados que fuxían da súa persecución.
Levou tamén a cabo unha guerra sen éxito contra os búlgaros de Terval, que o axudaran a recuperar o trono e sufriu numerosas derrotas a mans dos árabes enAsia Menor.
O reinado tiránico de Xustiniano provocou outro levantamento contra el. A cidade de Querson, onde Xustiniano estivera desterrado, rebelouse baixo o liderado dun oficial chamadoBardanes. As forzas enviadas a suprimir a rebelión uníronse a ela e os rebeldes ocuparon a capital e proclamaron a Bardanes emperador. Xustiniano atopábase naquel momento de camiño aArmenia e foi incapaz de regresar a tempo para defender a cidade. Foi arrestado e executado nos arredores da cidade en decembro de711. A súa cabeza foi enviada como trofeo a Bardanes.
Ao oír a noticia da morte de Xustiniano; a nai de Xustiniano tomou ao seu neto de seis anos e coemperador, chamado Tiberio e levouno á Igrexa de Santa María enBlachernae, tratando de evitar que fose asasinado. Con todo os homes de Bardanes arrincaron ao neno do altar, sacárono da igrexa e unha vez fóra asasinárono, poñendo fin ádinastía dos Heráclidas.
Bardanes que tomou o nome deFilípico sucedeu a Xustiniano II á fronte do imperio.
.png)
