Sobre Galicia

O demo na cultura popular galega: EnGalicia, o demo recibe numerosas denominacións populares:abelurio, cachán, cachano, cachizo,demachiño (máis propiamente, aplícase a demos pequenos como odiaño burleiro),démaro, demiño, demócharo, democho, demóncaro, demonche, demoncre, demontre, demóñaro, demoño, demoro, déncaro, dencho, déngaro, denllo, dentre, deño, diabo, diabro, diantre, diaño, mafarrico, rabeno, rabudo, resalgario, sucio (e zucio), tardo, trasgo etrasno. Tamén se lle denomina mediante nomes propios, comoDonai (que pode proceder deAdonai, un dos nomes que recibeDeus naBiblia,Leonardo,Pedro, Perecho, Perello, Perete, Xan ou Xan Moxico, ouXuncras (posible contaminación conXudas). Tamén existen denominacións eufemísticas coas que se pretende evitar pronunciar o seu nome, por se o demo o puidese interpretar como que se lle invoca:o Cornudo, o Escuro, o das botas, o das zapatillas, o dos dentes longos, o Nemigo, o Pecado, o Rabudo, Papá Xarriña. Resulta común referirse a el comoArrenegado sexa! E, finalmente, tamén se utilizan as denominacións literarias máis clásicas, comoBelcebú,Luzbel eLucifer (que resplandece),Satán ouSatanás.

O demo pretende levar ós homes ó pecado e, como consecuencia, óinferno, e para iso recorre a calquera tentación que poida serlle útil e en calquera momento, porque, lémbrese, "O demo nunca ten sono". Por isto tamén se di que está detrás de calquera desgraza que aconteza á xente, ó gando ou ás leiras (enfermidades, incendios, andazos no gando, treboadas etc.) e incluso detrás de pequenos contratempos como perder algunha cousa ou que se rompa unha peza davaixela. Nestes casos, pode suceder que quen os sufra perda a paciencia e renegue ou maldiza, pecando. Finalmente, outro momento no que xente maior adoita amentalo pode ser ó observarnovas tecnoloxías ("Sonche cousas do demo").

Sobre Galicia

Xesús Rodríguez López, nado enLugo o28 de xullo de1859 e finado o24 de marzo de1917, foi un médico e escritor engalego ecastelán. Escritor de temas variados, pois ademais de obra literaria estrita —novela,teatro epoesía—, acometeu tamén oensaio, foi un dos corenta membros numerarios fundadores daReal Academia Galega. De entre as súas obras destacan:A cruz de salgueiro (Lugo, 1899) novela;O Chufón (Lugo, 1915) comedia en dous actos eLigeros apuntes sobre las supersticiones de Galicia (Lugo, 1895), esta última corrixida e aumentada nunha segunda edición de títuloSupersticiones de Galicia y preocupaciones vulgares (Madrid, 1910), moi reeditada posteriormente.

Sobre Galicia