Durante séculos, foi unha vila administrativa, de pesca e de comercio. A súa importancia medrou noséculo XIX debido ó recoñecemento europeo do seu potencial económico e da localización estratéxica do seu porto. A cidade foi aberta en numerosas ocasións ó comercio cos estranxeiros após a vitoria británica naPrimeira Guerra do Opio e o subsecuenteTratado de Nanjing de 1842, que permitiu o establecemento da "Concesión Internacional de Shanghai". A cidade floreceu como centro do comercio entre oriente e occidente, e converteuse o indiscutible motor financeiro da Asia do pacífico durante os anos 1930.[17] Porén, coa chegada ó poder doPartido Comunista en 1949, o comercio foi reorientado cara aos países socialistas, e a influencia global da cidade minguou. Na década de 1990, as reformas económicas introducidas porDeng Xiaoping produciron un intenso crecemento da cidade, que permitiu o retorno de investimentos foráneos á cidade.[18]
Durante as dinastías Tang e Song, a cidade de Qinglong (青龙镇) no actualdistrito de Qingpu era un importante porto comercial. Fundada no ano 746 (quinto ano da era TangTianbao), desenvolveuse no que historicamente deu en chamarse a "cidade xigante do sueste", con trece templos e setepagodes.Mi Fu, erudito e artista da dinastía Song, foi o seuprefecto. O porto experimentou un próspero comercio coas provincias ao longo dorío Yangtzé e a costa chinesa, así como con países estranxeiros como o Xapón eSilla..[24]
Ó final da dinastía Song, o centro do comercio trasladouse río abaixo do río Wusong ata Shanghai.[25] En 1074 pasou de aldea a cidade de mercado, e en 1172 construíuse un segundo muro para estabilizar a costa do océano, complementando undique anterior.[26] Desde adinastía Yuan en 1292 ata que Shanghai converteuse oficialmente nun municipio en 1927, o centro da cidade foi administrado como un condado baixo a prefectura de Songjiang, que tiña a súa sede no actualdistrito de Songjiang.[27]
Dous acontecementos importantes axudaron a promover o desenvolvemento de Shanghai nadinastía Ming. Unmuro da cidade que foi construído por primeira vez en 1554 para protexer a cidade das incursións dospiratas xaponeses. Medía dez metros de altura e cinco quilómetros de circunferencia.[28] Otemplo da cidade de Deus foi construído en 1602 durante o reinado deWanli. Esta honra adoitaba reservarse para as capitais provinciais e normalmente non se daba a unha mera sede de condado como Shanghai. Os estudosos teorizaron que isto probablemente reflectía a importancia económica da cidade, en oposición ó seu baixo status político.[28]
A antiga cidade amurallada de Shanghai no século XVII
Durante adinastía Qing, Shanghai converteuse nun dos portos marítimos máis importantes da rexión dodelta do Yangtze como resultado de dous importantes cambios na política do goberno central: en 1684, o emperadorKangxi reverteu a prohibición da dinastía Ming sobre as embarcacións de alta mar, unha prohibición que estaba en vigor desde 1525; e en 1732, o emperadorQianlong trasladou a oficina de aduanas para a provincia deJiangsu.(江|海|关) desde a capital da prefectura de Songjiang ata Shanghai, e concedeu a Shanghai o control exclusivo sobre as coleccións aduaneiras para o comercio exterior de Jiangsu. Como resultado destas dúas decisións críticas, Shanghai converteuse no principal porto comercial de toda a rexión inferior do Yangtze en 1735, a pesar de estar aínda no nivel administrativo máis baixo da xerarquía política.[29]
Un mapa de Xangai de 1884; A área chinesa está en amarelo, a francesa en vermello, a británica en azul e a estadounidense en laranxa.
No século XIX, a atención internacional a Shanghai creceu debido ao recoñecemento europeo do seu potencial económico e comercial no Yangtze. Durante aprimeira guerra do opio (1839-1842), as forzas británicas ocuparon a cidade[30] A guerra rematou en 1842 cotratado de Nanquín, que abriu a Shanghai como un dos cincoportos abertos para o comercio internacional.[31] Os tratados deBogue, deWanghia e deWhampoa (asinados en1843,1844 e 1844, respectivamente) obrigaron aos chineses a conceder os desexos europeos e americanos de visitas e comercio en chan chinés. OReino Unido,Francia e osEstados Unidos de América estableceron unha presenza fóra da cidade amurallada de Shanghai, que permaneceu baixo a administración directa dos chineses.[32]
A Cidade Vella de Shanghai, controlada polos chineses, caeu en mans dos rebeldes daSociedade das Espadas Pequenas en 1853, pero foi recuperada polo goberno Qing en febreiro de 1855.[33] En 1854, oConsello Municipal de Shanghai foi creado para xestionar os asentamentos estranxeiros. Entre 1860 e 1862, osrebeldes de Taiping atacaron dúas veces Shanghai e destruíron os suburbios do leste e do sur, pero non logrou tomar a cidade[34] En 1863, o asentamento británico ao sur de Suzhou Creek (ao norte doDistrito de Huangpu) e o asentamento americano ao norte (ao sur doDistrito de Hongkou) uníronse para formar oAsentamento Internacional de Shanghai. Os franceses optaron por non participar no Consello Municipal de Shanghai e mantiveron aa súa propia concesión no sur e no suroeste.[35]
O desmantelamento das murallas da Cidade Vella, 1911
Aprimeira guerra sino-xaponesa concluíu cotratado de Shimonoseki de 1895, que elevou oXapón a converterse nunha potencia estranxeira en Shanghai. Xapón construíu as primeirasfábricas en Shanghai, que pronto foron copiadas por outras potencias estranxeiras. Toda esta actividade internacional deulle a Shanghai o alcume de "a GranAtenas de China".[36] En 1914, as murallas da Cidade Vella foron desmanteladas porque bloqueaban a expansión da cidade. En xullo de 1921, oPartido Comunista Chinés foi fundado na Concesión Francesa.[32] O 30 de maio de 1925 estalou oMovemento 30 de Maio cando un obreiro dunhafábrica de algodón de propiedade xaponesa foi asasinado a tiros por un capataz xaponés.[37] Os traballadores da cidade fixeron entónfolgas xerais contra oimperialismo, que se converteron en protestas a nivel nacional que deron lugar aonacionalismo chinés.[38]
A idade de ouro de Shanghai comezou coa súa elevación ao status de municipio despois de que fose separada deJiangsu o 7 de xullo de 1927.[32][39] Este novo municipio chinés cubría unha superficie de 494.69 km2, incluíndo os modernos distritos deBaoshan,Yangpu,Zhabei,Nanshi ePudong , pero excluíu os territorios de concesións estranxeiras.[39] Dirixido por un alcalde e Consello municipal chinés , a primeira tarefa do novo goberno da cidade foi crear un novo centro na cidade de Jiangwan, no distrito de Yangpu, fóra dos límites das concesións estranxeiras. O plan incluía un museo público, unha biblioteca, un estadio deportivo e unha prefectura , que foron parcialmente construídos antes de ser interrompidos pola invasión xaponesa[40] Na década de 1920, a músicashidaiqu converteuse nunha nova forma de entretemento e popularizouse en Shanghai.[41]
A cidade floreceu, converténdose no principal centro comercial e financeiro da rexiónAsia-Pacífico na década de 1930.[17] Durante as décadas seguintes, cidadáns de moitos países e de todos os continentes chegaron a Shanghai para vivir e traballar; os que permaneceron por longos períodos, algúns durante xeracións, chamábanse "shanghailanders ".[42] Nas décadas de 1920 e 1930, case 20.000rusos brancos fuxiron da recentemente creada Unión Soviética para residir en Shanghai.[43] Estesrusos de Xangai constituían a segunda comunidade estranxeira máis grande. En 1932, Shanghai converteuse na quinta cidade máis grande do mundo e fogar de 70.000 estranxeiros.[44] Na década de 1930 chegaron á cidade uns 30.000 refuxiados xudeus procedentes de Europa.[45]
Panorama urbano de Shanghai Pudong pola noite, setembro de 2021
Odistricto Zhabei en chamas, 1937Estudantes xudeus refuxiados en Shanghai
O28 de xaneiro de 1932, as forzas xaponesas invadiron Shanghai mentres os chineses resistían. Máis de 10.000 tendas e centos de fábricas e edificios públicos[46] foron destruídos, deixando o distrito de Zhabei arruinado. Uns 18.000 civís morreron, resultaron feridos ou foron declarados desaparecidos.[32] O 5 de maio acordouse un alto o fogo.[47] En 1937, abatalla de Shanghai deu como resultado a ocupación de partes de Shanghai administradas polos chineses fóra do Acordo Internacional e da Concesión francesa. As persoas que se quedaron na cidade ocupada sufrían a diario, pasaban fame, opresión ou morte.[48] As concesións estranxeiras foron finalmente ocupadas polos xaponeses o 8 de decembro de 1941 e permaneceron ocupadas ata a rendición do Xapón en 1945; durante ese tempo varios foron cometidos numerososcrimes de guerra.[49]
Un efecto secundario da invasión xaponesa de Shanghai foi ogueto deShanghai. O cónsul xaponés enKaunas,Lituania,Chiune Sugihara emitiu miles de visados aos refuxiados xudeus que escapaban dasolución final á cuestión xudía dos nazis. Viaxaron desdeKėdainiai, Lituania, atravesando Rusia en ferrocarril ata oVladivostok desde onde viaxaron en barco ataKōbe,Xapón. A súa estadía en Kōbe foi curta xa que o goberno xaponés trasladounos a Shanghai en novembro de 1941. Outros refuxiados xudeus atoparon refuxio en Shanghai, non a través de Sugihara, senón que viñeron en barcos desde Italia. Os refuxiados de Europa foron internados nun gueto reducido no distrito de Hongkou,[50] e despois doataque xaponés a Pearl Harbor, ata os xudeus iraquís que vivían en Shanghai desde antes do estalido da segunda guerra mundial foron internados. Entre os refuxiados no gueto de Shanghai estaban os estudantes e profesores doYeshivá Mir. O 3 de setembro de 1945, o exército chinés liberou o gueto e a maioría dos xudeus marcharon nos próximos anos. En 1957, só quedaban cen xudeus en Shanghai.
Despois da guerra, a economía de Shanghai restableceuse; de 1949 a 1952, a produción agrícola e industrial da cidade aumentou un 51,5% e un 94,2%, respectivamente.[32] Había 20 distritos urbanos e 10 suburbios naquel momento.[53] O 17 de xaneiro de 1958, os distritos deJiading eBaoshan xunto coCondado de Shanghai en Jiangsu pasaron a formar parte do municipio de Shanghai, que se expandiu ata os 863 km2. En decembro do ano seguinte, a superficie de Shanghai ampliouse a 5910 km2 despois de que se engadisen máis zonas suburbanas circundantes en Jiangsu:Chongming,Jinshan, Qingpu,Fengxian,Chuansha eNanhui.[54] En 1964, as divisións administrativas da cidade reorganizáronse en 10 distritos urbanos e 10 condados.[53]
Como centro industrial da China cos traballadores industriais máis cualificados, Xangai converteuse en centro da política radical de esquerdas durante as décadas de 1950 e 1960. A esquerdista radicalJiang Qing e os seus tres aliados, aBanda dos Catro, tiñan a súa base na cidade.[55] Durante aRevolución Cultural (1966–1976), a sociedade de Shanghai sufriu un grave dano, con 310.000 condenas ilícitas que involucraron a máis de 1 millón de persoas. Unhas 11.500 persoas foron inxustamente perseguidas ata a morte. A pesar diso, Shanghai mantivo a produción económica cunha taxa de crecemento anual positiva.[32] AComuna Popular de Xangai foi establecida na cidade durante a tormenta de xaneiro de 1967. A pesar das perturbacións das revolucións culturais, Shanghai mantivo a produción económica cunha taxa de crecemento anual positiva.[32]
Durante a campaña daTerceira Fronte para desenvolver a industria básica e a industria pesada no interior da China en caso de invasión da Unión Soviética ou os Estados Unidos, 354.900 shanghaineses foron enviados a traballar en proxectos da Terceira Fronte.[56](pxvi) A peza central do proxecto da Pequena Terceiro Fronte de Xangai era a "base traseira" deAnhui, que servía como "base de fabricación multifuncional de armamento antiaéreo e antitanque".[56](pxvi)
Desde 1949, Xangai foi un contribuínte comparativamente importante de ingresos fiscais ao goberno central; en 1983, a contribución da cidade en ingresos fiscais foi maior que o investimento recibido nos últimos 33 anos xuntos.[57] A súa importancia para o benestar fiscal do goberno central tamén lle privou dasliberalizacións económicas iniciadas en 1978.
En 1990,Deng Xiaoping permitiu a Shanghai iniciar reformas económicas, que reintroduciron o capital estranxeiro na cidade e desenvolveron o distrito de Pudong, o que deu lugar ao nacemento deLujiazui.[58] Ese ano, o goberno central chinés designou a Xangai "Cabeza de Dragón" dareforma económica.[59] A partir de 2020, Shanghai está clasificada como cidade Alpha+ polaGlobalization and World Cities Research Network, o que a converte nunha das 10 principais cidades do mundo.[60]
A principios de 2022, Xangai experimentou un gran brote de casos deCOVID-19. Despois de que os bloqueos localizados non conseguisen frear o aumento de casos, ogoberno chino bloqueou toda a cidade o 5 de abril. Isto provocou unha escaseza xeneralizada de alimentos en toda a cidade, xa que as cadeas de subministración de alimentos víronse gravemente afectadas polas medidas de bloqueo do goberno, que non se levantaron ata o 1 de xuño.[61]
Shanghai está situada nunhachaira aluvial. Como tal, a gran maioría da súa superficie terrestre de 6.340,5 km2 é plana, cunha elevación media de 4 m.[65] Ao redor do estuario existen ecosistemas de chaira mareal, pero hai tempo que se recuperaron para fins agrícolas.[66] Os poucos outeiros da cidade, comoShe Shan, atópanse ao suroeste, e o seu punto máis alto é o pico dailla Dajinshan (103 m) na baía de Hangzhou.[65] Shanghai ten moitos ríos, canles, arroios e lagos, e é coñecida polos seus ricos recursos hídricos como parte daconca dolago Taihu.[67]
O centro de Shanghai está dividido en dous polo río Huangpu, unafluente artificial do Yangtsé creado por orde do señor Chunshen durante operíodo dos Estados Combatentes.[22] O centro histórico da cidade estaba situado na beira oeste do Huangpu (Puxi), preto da desembocadura do arroio Suzhou, que o conectaba co lago Tai e oGran Canal. Na beira oriental do Huangpu (Pudong) estableceuse o distrito financeiro central, Lujiazui. Ao longo da beira oriental de Shanghai, a destrución daszonas húmidas locais debida á construción doAeroporto Internacional de Pudong compensouse parcialmente coa protección e ampliación dun banco de area próximo como reserva natural, oJiuduansha.[68]
Shanghai ten unclima subtropical húmido (Köppen:Cfa), cunha temperatura media anual de 17 °C (63 °F) para as zonas do centro e de 16–17 °C (61–63 °F) para ossuburbios.[62] A cidade experimenta catro estacións distintas. Os invernos son de tépedos a fríos e húmidos: os ventos do noroeste procedentes deSiberia poden provocar temperaturas nocturnas baixo cero. Cada ano, hai unha media de 4,7 días con nevadas e 1,6 días con cuberta de neve.[62] Os veráns son calorosos e húmidos, e poden esperarse chuvieiros outormentas eléctricas ocasionais. De media, 14,5 días ao ano superan os 35 °C. No verán e a principios do outono, a cidade é propensa aostifóns.[69]
As estacións máis agradables adoitan ser a primavera, aínda que cambiante e a miúdo chuviosa, e o outono, que adoita ser sollío e seco. Cunha porcentaxe mensual de sol que oscila entre o 28% en xuño e o 46% en agosto, a cidade recibe anualmente 1.754 horas de sol brillante. (Todos os valores medios mencionados neste parágrafo son datos observados no distrito de Baoshan）. Segundo a norma de división estacional da China, de 2001 a 2024, Shanghai entrou na primavera o 9 de marzo, no verán o 16 de maio, no outono o 5 de outubro e no inverno o 4 de decembro. Os extremos desde 1951 oscilaron entre -10,1 °C o 31 de xaneiro de 1977 (a marca non oficial de −12,1 °C estableceuse o 19 de xaneiro de 1893) e 40,9 °C o 21 de xullo de 2017.[70] e o 13 de xullo de 2022[71] nunhaestación meteorolóxica deXujiahui e o 2 de agosto de 2024 no distrito de Minhang tras unha noite de calor estableceu a marca en 32,1 °C como a temperatura mínima diaria máis alta da historia en Xujiahui.[72][73] O 8 de agosto de 2013, a estación meteorolóxica doaeroporto internacional de Shanghai Pudong tamén observou unha temperatura máxima de 41,0 °C.
Datos climáticos para Shanghai (Xujiahui), Normais 1991-2020, extremas 1951-presente
OBund, situado a beiras do río Huangpu, alberga unha fileira de edificios de principios do século XX, que van desde aarquitectura neoclásica doEdificio HSBC ata a Casa Sassoon deArt Déco (agora parte doHotel Peace). Moitas zonas das antigas concesións estranxeiras tamén están ben conservadas, sendo a máis notable a Concesión Francesa.[81] Shanghai tamén alberga moitos edificios arquitectónicamente distintivos e mesmo excéntricos, como oMuseo de Shanghai, oGran Teatro de Shanghai, oCentro de Arte Oriental e aTorre da Perla Oriental. A pesar da desenfreada remodelación, a Cidade Vella aínda conserva algúns deseños e arquitectura tradicionais, como oXardín Yu, un elaborado xardín de estiloJiangnan.[82]
Como resultado do seu auxe da construción durante os anos vinte e trinta, Shanghai ten algúns dos edificios Art Déco máis importantes do mundo.[81] Un dos arquitectos máis famosos que traballou en Shanghai foiLászló Hudec, unhúngaro-eslovaco que viviu na cidade entre 1918 e 1947.[83] Entre os seus edificios Art Déco máis notables atópanse oHotel Park, oGrand Cinema, e oParamount.[84] Outros arquitectos destacados que contribuíron ao estilo Art Déco sonClement Palmer e Arthur Turner, que xuntos deseñaron o Hotel Peace, oHotel Metropole, e oBroadway Mansions;[85] e o arquitecto austríacoC. H. Gonda, que deseñou oTeatro Capitol. O Bund revitalizouse varias veces. A primeira foi en 1986, cun novopaseo marítimo do arquitecto holandés Paulus Snoeren.[86] O segundo foi antes daExpo 2010, que inclúe a restauración do centenarioPonte Waibaidu e a reconfiguración do fluxo de tráfico.[87]
Un elemento cultural distintivo é a residenciashikumen (石库门, «porta de almacenamento de pedra»), tipicamente casas de ladrillo gris de dous ou tres pisos co patio dianteiro protexido por unha pesada porta de madeira nun arco de pedra estilístico.[88] Cada residencia está conectada e disposta enrúas rectas, coñecidas comolongtang.[a] (弄堂). A casa é semellante ás casas de terraza oucasas acaroadas de estilo occidental, pero distínguese polo alto e pesado muro de ladrillo e o arco que hai diante de cada casa.[90]
O shikumen é unha mestura cultural de elementos da arquitectura occidental coa arquitectura tradicional e o comportamento social chino da área xeográfica doJiangnan. Do mesmo xeito que case todas as vivendas tradicionais chinesas, ten un patio, que reduce o ruído exterior. No patio pódese cultivar vexetación e tamén permite a entrada de luz solar e a ventilación das habitacións.[91]
Algúns edificios de Shanghai presentan unha arquitectura neoclásicasoviética ouarquitectura estalinista, aínda que a cidade ten menos estruturas deste tipo que Pequín. Estes edificios construíronse na súa maioría entre a fundación daRepública Popular en 1949 e aruptura sino-soviética a finais da década de 1960. Durante este período, un gran número de expertos soviéticos, entre eles arquitectos, chegaron a China para axudar ao país na construción dun estado comunista. Un exemplo de arquitectura neoclásica soviética en Shanghai é o actualCentro de Exposicións de Shanghai.[92]
Shanghai, e en particular Lujiazui, tennumerosos rañaceos, o que a converte na quintacidade do mundo con máis rañaceos.[93] Entre os exemplos máis destacados atópanse aTorre Jin Mao, de 421 m de altura, oXangai World Financial Center, de 492 m de altura, e aTorre Shanghái, de 632 m de altura, que é o edificio máis alto da China e oterceiro máis alto do mundo.[94] Terminada en 2015, a torre ten forma de nove seccións retortas apiladas unhas sobre outras, cun total de 128 plantas..[95] Destaca polo seu deseño defachada ventilada, que elimina a necesidade de opacar ningunha das capas para conseguir reflectividade, xa que a estrutura de dobre capa xa reduce a absorción de calor.[96] A Oriental Pearl Tower, de aspecto futurista, cunha altura de 468 m, atópase preto, no extremo norte de Lujiazui.[97]
O poder político en Shanghái foi un trampolín cara a postos máis altos no goberno central. Desde queJiang Zemin converteuse enSecretario Xeral do Partido Comunista da China en xuño de 1989, varios ex secretarios e vicesecretarios do partido de Shanghái foron ascendidos aoComité Permanente do Politburó, o órgano de toma de decisións máis alto da China.[102] Os funcionarios vinculados á administración de Shanghái forman colectivamente unha poderosa facción no goberno central coñecida como aClique de Shanghái, que a miúdo se considerou rival daFacción da liga Xuvenil no que respecta aos nomeamentos de persoal e as decisións políticas.[106]
↑Romanizaciónsanghainese: longdhang (longa caída); Pronunciación do chinéswuu[89]
Referencías
↑Fernández Salgado, Benigno (1990).Os xentilicios e os topónimos do mundo. Consellería de Educación e Ordenación Universitaria. Xunta de Galicia.ISBN84-453-0184-5.
↑Casal Salgado, Manuel (1996). "Shanghai".Atlas básico universal. En galego.Edicións Sálvora. p. 13.ISBN84-88724-40-3.Esta obra foi subvencionada pola Xunta de Galicia, Consellería de Educación e Ordenación Universitaria, Dirección Xeral de Política Lingüística.
↑Fernández y Fernández, José Armando (dir. e coord.) (1996). "Shangai".Atlas de Galicia e de España.Grupo Anaya. p. 26-27 F31, 28-29 F31.ISBN84-207-6594-5.A Real Academia Galega acordou informar favorablemente e respaldar como correctas as solucións lingüísticas ofrecidas no Atlas de Galicia e de España do Grupo Anaya, tanto no que se refiere ó tratamento da toponimia galega, como no que se refiere á adaptación dos topónimos foráneos á lingua galega [sic].
↑Santa María, I.; Massó, N. (2009). "Shangai".Atlas xeográfico e histórico de Galicia e do Mundo.Do Cumio. p. 189 C3.ISBN978-84-8289-328-0.
↑Shanghai Municipal Government (ed.)."Geographic Location".Basic Facts. Arquivado dendeo orixinal o 29 de maio de 2012. Consultado o 14 de setembro de 2011.
↑Shanghai.gov.cn, ed. (27 de maio de 1949)."Historic Transformation". Arquivado dendeo orixinal o 02 de xuño de 2012. Consultado o 11 de decembro de 2011.
↑The Hindu Business Line, ed. (27 de xaneiro de 2003)."Of Shanghai... and Suzhou". Arquivado dendeo orixinal o 19 de agosto de 2005. Consultado o 20 de marzo de 2008.
↑Gordon Cumming, C. F. (Constance Frederica), "The inventor of the numeral-type for China by the use of which illiterate Chinese both blind and sighted can very quickly be taught to read and write fluently", Londres: Downey, 1899,archive.orgArquivado 2014-07-29 enWayback Machine.
↑Ku, Hung-Ting [1979] (1979). Urban Mass Movement: The May Thirtieth Movement in Shanghai. Modern Asian Studies, Vol.13, No.2. pp.197–216
↑39,039,1第一卷 建置沿革(en chinés). Office of Shanghai Chronicles. 2 de xullo de 2008. Arquivado dendeo orixinal o 25 de outubro de 2018. Consultado o 2 de xaneiro do 2023.
↑Danielson, Eric N., Shanghai and the Yangzi Delta, 2004, p. 34.
↑53,053,1上海地名志 总述(en chinés). Office of Shanghai Chronicles. 3 de agosto de 2004. Arquivado dendeo orixinal o 24 de marzo de 2020. Consultado o 9 de xaneiro do 2023.
↑Pacione, Michael (4 de decembro de 2014).Problems and Planning in Third World Cities. Routledge Revivals.ISBN9780415705936.
↑56,056,1Xu, Youwei; Wang, Y. Yvon (2022).Everyday Lives in China's Cold War Military Industrial Complex: Voices from the Shanghai Small Third Front, 1964–1988.Palgrave MacMillan.ISBN9783030996871.
↑浦东，改革开放尽显"上海风度".Xinhua News(en chinés). 17 de setembro de 2018. Arquivado dendeo orixinal o 29 de setembro de 2019. Consultado o 13 de decembro do 2023.
↑"Geography".english.shanghai.gov.cn. Shanghai Municipal People's Government. Arquivado dendeo orixinal o 25 de abril de 2024. Consultado o 25 de xuño do 2024.
↑"Water Resources".Basic Facts. Shanghai Municipal People's Government. Arquivado dendeo orixinal o 3 de outubro de 2011. Consultado o 21 de novembro do 2024.
↑Spencer, Richard (19 de setembro de 2008)."1.6m flee Shanghai typhoon".The Daily Telegraph (UK). Arquivado dendeo orixinal o 13 de outubro 2007. Consultado o 30 de novembro do 2024.
↑Jin, Zhihao (12 July 2011).一个外国建筑设计师的上海传奇----邬达克和他设计的经典老房子(en chinés). Shanghai Archives Bureau. Arquivado dendeo orixinal o 7 de outubro de 2019. Consultado o 6 de marzo do 2025.
↑"Shikumen Residence".travelchinaguide.com. Arquivado dendeo orixinal o 7 de outubro de 2019. Consultado o 16 de marzo do 2025.
↑Mo, Yan (18 de xaneiro de 2010).文汇报:从石库门走入上海城市文化.Wenhui Bao(en chinés). Arquivado dendeo orixinal o 27 de xullo de 2014. Consultado o 18 de abril do 2025.
↑102,0102,1Lawrence, Susan; Martin, Michael (20 de marzo de 2013)."Understanding China's Political System"(PDF).Federation of American Scientists. Congressional Research Service. Arquivado dendeo orixinal(PDF) o 8 de xaneiro de 2012. Consultado o 18 de agosto do 2025.
↑中国共产党上海市委员会.shtong.gov.cn(en chinés). Shanghai Municipal Government. Arquivado dendeo orixinal o 25 de abrilde 2024. Consultado o 18 de agosto do 2025.
↑上海市委常委名单+简历(en chinés). 经济日报-中国经济网. 4 de setembro de 2019. Arquivado dendeo orixinal o 1 de maio de 2019. Consultado o 18 de agosto do 2025.
Elvin, Mark (1977).Stanford University Press, ed."Market Towns and Waterways: The County of Shanghai from 1480 to 1910," in The City in Late Imperial China, ed. by G. William Skinner. Stanford.
Johnson, Linda Cooke (1995). Stanford University Press, ed.Shanghai: From Market Town to Treaty Port. Stanford.
Johnson, Linda Cooke (1993). State University of New York (SUNY), ed.Cities of Jiangnan in Late Imperial China. Albany.ISBN0-7914-1424-8.
.jpg)
.svg%26amp%3blang%3dgl)
.jpg)
.jpg)
.svg)
_logo.svg){kind=logo}
