Aprimeira guerra balcánica, tamén coñecida comoprimeira guerra dos Balcáns, foi unconflito militar que durou deoutubro de1912 amaio de1913 e colocou aLiga Balcánica (Serbia,Montenegro,Grecia eBulgaria) contra oImperio Otomán. As forzas combinadas dos Estados balcánicos conseguiron superar as forzas otomás, numericamente inferiores e en desvantaxe estratéxica, conseguindo unha rápida vitoria. Como resultado da guerra, case todos os territorios europeos do Imperio Otomán foron conquistados e divididos entre os aliados, e creouse un estado independentealbanés, por presión deAustria-Hungría e deItalia. A pesar deste logro, as nacións balcánicas quedaron insatisfeitas co resultado da guerra, e as tensións internas que xurdiran coa retirada da ameaza otomá, que ata entón os unira, levounos ásegunda guerra balcánica.
As tensións entre os estados balcánicos sobre as súas aspiracións ás provincias daRumelia ocupadas polos otománs, como aRumelia Oriental,Tracia eMacedonia, foron interrompidas pola intervención dasgrandes potencias nos Balcáns a mediados doséculo XIX, que querían garantir a protección das maiorías cristiás da rexión e o mantemento dostatu quo. En1867,Grecia,Serbia eMontenegro xa aseguraran as súas independencias, confirmadas poloTratado de Berlín unha década máis tarde. Mais a cuestión da viabilidade do dominio otomán reaparecería coaRevolución dos Mozos Turcos enxullo de1908, que obrigou aosultánAbd-ul-Hamid II a restaurar a suspensa Constitución otomá.
As aspiracións serbias sobre o territorio daBosnia-Hercegovina foron derrubadas porAustria-Hungría, que anexionou formalmente a provincia enoutubro de1908, polo que os serbios volveron a súa atención cara aKosovo, que consideraban un territorio histórico serbio, e para unha posíbel expansión cara ao sur.
Oficiais gregos, que se levantaran contra o goberno enagosto de1909, aseguraran un goberno progresista liderado porEleftherios Venizelos que, segundo esperaban, conseguiría resolver a cuestión da illa deCreta ao seu favor e vingar a derrota naguerra greco-turca de 1897.
Bulgaria, que gañou a súa independencia do Imperio Otomán en abril de1909 e tiña a amizade doImperio Ruso, tamén cobizaba territorios otománs naTracia e naMacedonia, para garantir s súa expansión.
En marzo de1910, estalou unha insurrección albanesa noKosovo, e en agosto do mesmo ano Montenegro seguiu o precedente de Bulgaria e tornouse monarquía.
En1911,Italia iniciou ainvasión daTripolitania, nonorte da África, á cal seguiu a ocupación das illas doDodecaneso. As decisivas vitorias militares italianas sobre o Imperio Otomán influenciaron aos Estados balcánicos a preparar unha guerra contra os otománs. Con ese fin, ocorreran diversos encontros entre os representantes das nacións balcánicas durante a primavera de1912, que acadaron unha rede de alianzas militares que se converterían na coñecida como aLiga Balcánica.
As grandes potencias, sobre todoFrancia eAustria-Hungría, reaccionaron a estas reunións diplomáticas tentando disuadir á Liga de provocar a guerra, mais fracasaron. Cara ao final desetembro, tanto os Estados da Liga coma o Imperio Otomán mobilizaron os seus exércitos. Montenegro foi o primeiro país en declarar a guerra ao Imperio, o25 de setembro. Os outros tres membros da alianza enviaron un ultimato ao Imperio Otomán o13 de outubro, e declaráronlle a guerra o día17 do mesmo mes.
Os catro aliados non planearan un plano xeral de batalla, e non fixeron ningún esforzo para coordinar as súas forzas. Polo contrario, a guerra acabaría por ser conducida por cada estado individualmente, e sendo así, pode separarse en catro frontes de batalla xeograficamente definidas. Os Búlgaros enfrontáronse á maior parte das forzas otomás, que protexían as rutas caraConstantinopla, especialmente naTracia e na Macedonia. Serbios e montenegrinos actuaron enKosovo, enSandjak, no norte da Macedonia e na rexión que viría a formarAlbania. Os gregos concentraron os seus esforzos de guerra no sur da Macedonia e na zona deSalónica.
.svg)
