Aponte de Londres (London Bridge en inglés) é unhaponte enLondres (Inglaterra) que cruza orío Támese, entre acidade de Londres eSouthwark. Sitúase entre as pontes de "Cannon Street Railway" e "Tower Bridge" (é comunmente confundido con este último aínda que son pontes distintas).
No lugar actual leva existindo unha ponte durante preto de 2000 anos. A primeira ponte sobre oTámese na zona de Londres foi construído polosromanos como parte do seu programa de construción de estradas para axudar a consolidar a súa conquista no lugar actual ao redor do ano50 d. C. e estaba feito de madeira.[2] A localización foi probablemente elixida por ser unha zona óptima para construír unha ponte e á vez ter augas profundas con acceso ao mar. O asentamento e a ponte foron destruídos nunha rebelión encabezada pola raíñaBoadicea no ano60 d. C. A súa vitoria foi efémera, e pouco despois os romanos derrotaron aos rebeldes e dedicáronse á construción dunha nova cidade amurallada. Parte da muralla sobreviviu ata os nosos días. A nova cidade e a ponte construíronse ao redor da posición da ponte actual, e deulle acceso aos portos da costa sur a través de Stane Street e a rúa Watling (A2).
A ponte caeu en desusodespois de que os romanos marcharan. Como Londinium tamén foi abandonado, había pouca necesidade dunha ponte neste punto, e noperíodo saxón o río era a fronteira entre os reinos hostís deMercia eWessex. Moito máis tarde, unha tradición escandinava afirma que a ponte foi derrubada polo príncipe norueguésOlavo en 1014, para axudar aorei anglosaxónEtelredo para dividir ás forzas invasoras do danésSvein Haraldsson quen posuía acidade amurallada de Londres eSouthwark, a ambos os dous lados do río, recuperando así Londres. Pénsase que este episodio inspirou a famosa canción de berce británico "London Bridge Is Falling Down" (a ponte de Londres está a caerse).
A reconstruída Ponte de Londres foi destruída por unha tormenta en1091, e de novo (esta vez debido ao lume) en1136.
Antiga Ponte de Londres en 1616.Antiga Ponte de Londres en 1745.
Despois da destrución da ponte en 1136, o seu mantedorPeter de Colechurch propuxo substituír a ponte de madeira por unha construción permanente de pedra. Impuxéronse novos impostos para financiar a ponte de pedra, e a construción da nova ponte comezou no reinado deHenrique II de Inglaterra en1176. Tardáronse trinta e tres anos en completar a ponte e non estivo finalizado ata1209, durante o reinado deXoán I de Inglaterra.
Segundo o costume medieval construíronse casas sobre a ponte, a cal pronto estivo chea de tendas, vivendas e mesmo unha capela na súa parte central. Gravados da época mostran que se alzaron construcións de ata sete pisos. Preto de douscentos comercios aliñábanse a ambos os dous lados da estreita rúa; este feito fixo que o tráfico que cruza o río se freara. As casas e as tendas tomaron o espazo e atraían multitudes, xa que cando oscarros rompían cruzar a ponte podería levar ata unha hora. Por esta razón, a xente do montón a miúdo optou por utilizar transbordadores para cruzar dunha a outra beira.
A parte sur da ponte converteuse nunha das vistas máis tristemente coñecidas de Londres, xa que alí exhibíanse as cabezas dos traidores empaladas e cubertas dealcatrán para protexelas dos elementos. A cabeza deWilliam Wallace foi a primeira en colocarse, en1305, comezando unha tradición que se perpetuou durante 355 anos. Outras cabezas colocadas na ponte foron as deThomas More eXoán Fisher en1535 e asJack Cade eThomas Cromwell en1540. Un visitante alemán en1598 relatou ver máis de 30 cabezas sobre a ponte. A práctica foi finalmente abolida en1660 tras a restauración do reinado deCarlos II de Inglaterra.
As construcións sobre a ponte supuxeron un perigo de incendio constante, á vez que aumentaron a presión sobre os seus arcos, polo que non sorprende que acontecesen numerosos desastres no mesmo. En1212 ou1213 iniciouse quizais o maior dos primeiros incendios de Londres, ardendo á mesma vez os dous extremos da ponte atrapando no medio a moitos habitantes e matando ao redor de 3000 persoas. Outro grande incendio ocorreu en1633 danando unha terceira parte do mesmo, aínda que isto preveu que a ponte fose afectada durante ogrande Incendio de Londres en1666. En1722 a conxestión era tal sobre a ponte, que o alcalde decretou que "todas as carruaxes e coches de cabalos entrando desde fóra en dirección a cidade circularan no lado oeste da ponte, e todas as carruaxes e coches de cabalos saíndo desde a cidade cara a fóra circularan no lado leste da ponte". Isto posiblemente foi a orixe de que en Gran Bretaña condúzase pola esquerda. Finalmente, en1758-62 derrubáronse todas as casas sobre a ponte xunto aos dous arcos centrais, o que mellorou a navegación sobre o río.
↑O sitio da nova ponte determinou a situación do propio Londres. O aliñamento de Watling Street co vado en Westminster (cruzado polailla de Thorney) é a base dun "Londres" romano anticuado, situado nas inmediacións doPark Lane. Véxase Margary, Ivan D.,Roman Roads in Britain, Vol. 1, South of the Foss Way – Bristol Channel, Phoenix House Lts, London, 1955, pp. 46 – 47.
_by_Claes_Van_Visscher.jpg)
