Joseph Philippe Pierre Yves Elliott Trudeau, nado enMontreal o18 de outubro de1919 e finado na mesma cidade o28 de setembro de2000), foi un político canadense, 15.°primeiro ministro doCanadá. Exerceu o cargo entre 1968 e 1979, foi reelixido en 1980 e en 1984 renunciou ao cargo.
Trudeau liderou a idea dun estado unido por un Goberno central forte cofrancés e oinglés comolinguas oficiais. Está considerado como o fundador do Canadá moderno que asumiu ofederalismo, obilingüismo e omulticulturalismo como sinais de identidade.[1] Mesmo os seus adversarios políticos recoñeceron unha fonda admiración pola súa figura.[2] Comoescritor publicou o seu primeiro libro en 1956. Foi despedido nun multitudinario funeral ao que asistiron persoeiros de relevancia mundial. OAeropuerto Internacional de Montreal foi bautizado co seu nome o 1 de xaneiro de 2004.
Trudeau naceu en Montreal no seo dunha familia adiñeirada, de nai escocesa (Grace Elliott) e pai francés (Charles-Émile Trudeau). Educouse nalgunhas das escolas máis prestixiosas do mundo, incluíndo auniversidade Harvard.[2]
Ao rematar os seus estudos percorreuEuropa durante varios anos. Regresou ao Canadá en 1943 e comezou a traballar comoavogado. Tamén regresou áUniversidade do Quebec como profesor adxunto, mentres establecía os seus primeiros contactos políticos como funcionario na Secretaría do Gabinete deOttawa, converténdose no principal asesor en cuestións dedereito laboral eliberdades civís.
En 1961 foi nomeado catedrático adxunto da facultade de dereiro da universidade de Montreal en que estivo ata 1965. Ese mesmo ano presentouse ás eleccións parlamentarias polo Partido Liberal e foi elixido deputado por primeira vez. Un ano máis tarde foi nomeado secretario parlamentario do primeiro ministroLester Pearson, posto que desempeñou ata abril de 1967 cando foi nomeado ministro de Xustiza e procurador xeral do Canadá, cargos que desempeñou ata 1968. Na súa etapa como ministro de Xustiza practicou reformas liberais en asuntos como oaborto e ahomosexualidade.[2]
En 1968 gañou as eleccións e foi nomeado primeiro ministro sucedendo aLester Pearson. Durante este mandato destacaron entre outras medidas o decreto deestado de guerra ante diversos actos deterrorismo, entre os que se incluíu o asasinato do ministro de traballoPierre Laporte.
En 1972 estableceu un goberno minoritario que o reelixiu como primeiro ministro. Durante este período tivo o apoio dos socialdemócratas doNDP. Aínda que o 9 de maio de 1974 perdeu unha moción de censura, o 8 de xuño do mesmo ano foi reelixido con maioría absoluta nas eleccións lexislativas. En 1976 visitouCuba nunha visita en que levou a súa familia. Foi o primeiro xefe de estado dun país membro daOTAN que o fixo e estableceu unha forte amizade conFidel Castro, que acudiu ao funeral de Trudeau, onde saudou a toda a familia. Non obstante, en 1978 decretou o embargo a Cuba que se mantivo ata o verán de 1993, ao ter coñecemento da presenza militar enAngola.
En 1979 foi derrotado polos conservadores deJoe Clark, converténdose no líder da oposición. O novo goberno durou oito meses e Trudeau foi reelixido por cuarta vez o 18 de febreiro de 1980. Ese mesmo ano, cunha apaixonada campaña en contra do separatismo, conseguiu que nun referendo formulado no Quebec sobre a cuestión, a proposta fose derrotada por un 60 % dos votos.[2]
En 1982 promoveu a sinatura da nova constitución. Durante este mandato a súa popularidade tocou fondo, chegado ao 23 %, a máis baixa para un primeiro ministro canadense dende asegunda guerra mundial. Isto fíxoo dimitir do seu partido e despois, en 1984, do seu cargo.
Trudeau foi membro do Consello de Interacción, grupo de ex-gobernantes de diversos países formado co propósito de analizar os problemas económicos, estratéxicos e ecolóxicos mundiais. Así mesmo foi membro do Consello de xefes de Goberno Libremente Elixidos, entre os que tamén estaba o expresidente estadounidenseJimmy Carter.
Manifestouse ante distintos comicios canadenses e fixo unha campaña en contra do referendo sobre a secesión do Quebec en outubro de 1992, alegando que provocaría un caos que levaría á desintegración do país. En 1993 tamén se manifestou en contra do acabado de crearBloc québécois, sostendo que o seu ascenso ao poder sería unha ameaza para o Canadá.
Trudeau casou o 4 de marzo de 1971 conMargaret Sinclair nunha cerimonia secreta no norte de Vancouver. Coñecéranse enTahití cando ela tiña vinte anos, vinte e nove menos ca el. Formaron unha parella con grande impacto social ata a súa separación en 1977. Tiveron tres fillos e divorciáronse oficialmente en 1984.[3]
En 1998 faleceu o seu fillo máis novo, Michel, con vinte e tres anos nunhaavalancha mentres practicabaalpinismo. O seu fillo máis vello,Justin, seguiu os seus pasos na política, converténdose en primeiro ministro do Canadá en 2015.[1] O seu fillo mediano,Alexandre, é cineasta e xornalista.[4]
Despois do divorcio en 1984, Trudeau converteuse no primeiro xefe de goberno canadense pai solteiro. Mantivo unha relación romántica coa actriz canadenseMargot Kidder, nos últimos meses do seu exercicio[5] e despois de deixar o cargo.[6]
Probablemente pode ser cualificado como o primeiro ministro máis popular e polémico nahistoria do Canadá. Unha vez no cargo fíxose responsable do establecemento como oficiais das linguas francesa e inglesa, creou a lexislación daCarta Canadense dos Dereitos e as Liberdades, que establece aigualdade de dereitos e implica que todos os cidadáns teñen "dereito á protección e beneficio da lei sen discriminación ningunha por orixe, cor, raza, sexo, idade ou discapacidade mental ou física". Esta carta inclúe aliberdade de expresión e deprensa.
O documento establece na sección 27 que "esta Carta deberá interpretarse dunha maneira consistente coa preservación e mellora do patrimonio multicultural dos canadenses".
Tamén tivo que ver na repatriación dende Inglaterra da Constitución de 1867,British North America Act, terminando deste xeito cun dos últimos lazos coloniais. Estableceu ademais aconstitución do Canadá de 1982.
_(cropped).jpg)
