Este artigo contén variasligazóns externas e/ou bibliografía ao fin da páxina, mais poucas ou ningunha referencia no corpo do texto. Por favor,mellora o artigo introducindonotas ao pé,citando as fontes.
Opacifismo é a oposición águerra e a outras formas deviolencia expresadas a través dun movemento político, relixioso, ou como unha ideoloxía específica.
Opacifismo absoluto ou radical: rexeita a violencia en calquera das súas formas, considerando que todo acto violento xera máis violencia, sendo contraproducente o seu uso.
Opacifismo relativo ou moderado: rexeita en principio ouso da forza, pero a admite para defenderse de ameazas estremas.
A aparición do pacifismo remóntase a cando os primeiroscristiáns se negaron a tomar armas e exercer a violencia, para o que utilizaron unha frase doSermón da montaña: "Non resistades ó mal coa forza".
O pacifismo comezou a ser definido a partir doséculo XVIII por numerosas personalidades:
Leibniz, ademais de filósofo foi matemático, historiador, teólogo e diplomático. Percorreu todaEuropa establecendo contactos con moita xente distinta. Isto fíxoo para intentar conseguir o entendemento e a comprensión, xa que o seu propósito era crear unha lingua exacta e universal.
Bentham (1748-1832), xurista e economista inglés, ideou que o ben era pracer e o mal era dor. Intentou crear un sistema moral no que cada persoa escollese o pracer que máis felicidade lle dese, segundo o seu interese, conseguindo así o beneficio dos demais.
Saint-Simon (1760-1825) era un sociólogo francés que creou un sistema industrial no que os cristiáns intentaban mellorar a situación dos pobres a través de métodos non violentos.
Pero os impulsos ó pacifismo máis fortes e importantes foron os dalgúns os seus defensores, comoMahatma Gandhi,Martin Luther King eÓscar Romero. Estas persoas, ademais de escribir sobre o pacifismo, levárono á práctica:
Gandhi (1869-1948) foi un avogado e político indio que loitou polaindependencia da India polos seus propios métodos, como o xaxún limitado e a intercepción de trens por unha multitude sen armas que se tendía ó longo das vías. Como adaíl do nacionalismo indio, predicou a paz de diversos xeitos, e foi encarcerado por iso varias veces. Unha vez posto en liberdade, sufriu varios atentados e asasinouno un fanático hindú enDelhi (India). As súas cinzas foron lanzadas ó ríoGanxes.
Óscar Romero (1917-1980) foi un arcebispo doSalvador inimigo da violencia que exercían a estrema dereita nacionalista e o exército. Defendeu ós oprimidos e foi asasinado durante unha misa.
Aguerra de Iraq serviu como detonante para revitalizar un movemento que levaba tempo fóra das portadas. Asmanifestacións mundiais contra a guerra foron convocadas simultaneamente en todo o mundo, sendo as primeiras convocatorias de carácter realmenteglobal da historia. As manifestacións foron especialmente relevantes nos países comprometidos coa invasión (Australia,Estados Unidos,España,Gran Bretaña,Portugal,Polonia,Italia). Estas foron as primeiras manifestacións convocadas porInternet eSMS, e mostrouse a efectividade dos novos medios, xa que a protesta mundial (ou marcha pola paz) comezouse a organizar só un mes antes da súa realización. As circunstancias locais permitiron a súa permanencia no tempo, sobre todo enGran Bretaña,Estados Unidos,España eItalia, onde puideron servir de bandeira de enganche contra os Gobernos no poder, contribuíndo así ó envorco electoral enEspaña eItalia.
O lema universalmente adoptado foiNon á guerra.
O15 de febreiro de2003 tivo lugar a maior das manifestacións, conseguíndose a maior mobilización mundial na Historia. Millóns de persoas saíron ás rúas en moitas cidades, encabezadas porRoma con 2 millóns de manifestantes (ver táboa). Cabe destacar o baile de cifras, en canto ao número de manifestantes nas principais cidades dos países cuxos gobernos apoiaron a invasión. Foi moi grande a diferenza entre os datos oficiais dados polas administracións e as dadas polos convocadores; cada un defendendo os seus intereses. Un claro exemplo éMadrid, onde parece claro que o número de manifestantes foi moi superior ós 660.000 oficiais, aínda que tamén é moi posible que non chegasen ós 2 millóns de persoas segundo os convocadores, sendo unha cifra intermedia o dato real. A táboa adxunta mostra os datos oficiais das cidades que reuniron a un maior número de persoas, entre as que se atopaVigo como única representante galega na lista.
De forma concomitante ó gran movemento creado á calor daguerra global contra o terrorismo, no movemento pacifista actual existen dúas grandes correntes.
Grupos de pacifismo reformista que tratan de ignorar as contradicións sociais e predican a paz entre todos por sobre todas as cousas de xeito moi pouco crítica. Aquí sitúanse grupos chamados pacifismo conservacionista, pacifistas cidadáns, mobilizacións polo civismo etc.
Doutra banda están os grupos que cren na acción non violenta para o realizar cambios radicais (ata revolucións) e para enfrontar os conflitos tomaron os termos activista non violento, pacifista militante etc, para recalcar a necesidade da acción, a realidade dos conflitos sociais e a postura de enfrontamento contra estruturas autoritarias dun xeito radical, levando a cabo acciones que poden incluír o boicot e a sabotaxe pero non a agresión a persoas, menos aínda de xeito mortal. Entre estes sitúanse osantimilitaristas e osanarcopacifistas por exemplo.
.svg%26amp%3blang%3dgl)
