Osnómades (dogrego:νομάδε, "nómade", "o que deixa os rabaños nos pastos") son comunidades que se trasladan dun lugar a outro, no canto de establecerse permanentemente nun só lugar. Estímase que, no planeta, ao redor de 30 a 40 millóns de persoas pertencen a pobos nómades.[1]
Os primeiros seres humanos foron nómades, mais aínda é a forma de vida de moita poboación do mundo.
Durante aPrehistoria, ó non coñecer o home aagricultura nin agandaría, víase obrigado a seguir os rabaños dos animais dos que se alimentaba para cazalos e sustentarse, ó mesmo tempo que cazaba ou pescaba outros animais e recolectaba produtos vexetais.
O home descubriu a agricultura e a gandaría durante oNeolítico. Grazas a iso, moitas poboacións puideron asentarse nas terras que ocupaban e convertérense ensedentarios. Porén, nalgúns lugares do mundo era necesario desprazar constantemente o gando para que este puidese seguir pacendo unha vez que esgotaba o pasto dun lugar; ou era necesario buscar novas zonas onde cultivar plantas, coma nas selvas tropicais, onde se cultivaban (e séguese cultivando) sobre as cinsas dos terreos queimados, que unha vez cultivados, abandónanse e búscanse novos terreos.
Durante aantigüidade e aIdade Media houbo un gran número de pobos nómades. Moitos deles causaron estragos en grandes países sedentarios, como as invasións bárbaras noImperio Romano, ó cal fragmentaron; ou as invasiónsmongois sobre aChina e outras moitas rexiónsasiáticas e europeas, as cales devastaron e conquistaron.
Hoxe a maioría da poboación mundial ésedentaria, ou semisedentaria (coma enBangladesh, país situado no delta de grandes ríos, a maioría do terreo é tan cambiante que é necesario abandonar as casas para construílas en novos sitios varias veces durante a vida).
Algúns exemplos de conxuntos diferenciables de pobos nómades que hoxe existen son os seguintes:
