 | Este artigoprecisa de máisfontes ou referencias que aparezan nunhapublicación acreditada que poidan verificar o seu contido, como libros ou outras publicacións especializadas no tema. Por favor, axudemellorando este artigo.(Desde novembro de 2015.) |
Miguel Delibes Setién, nado enValladolid o17 de outubro de1920 e finado en Valladolid o12 de marzo de2010,[1] foi un escritor de novelas, xornalistaespañol e membro daReal Academia Española.
Nace en Valladolid en 1920. Estudou Dereito e Comercio, foi catedrático de Dereito Mercantil na Escola de Comercio, actual Facultade de Comercio da Universidade de Valladolid[2] e xornalista. Dirixiu o xornalEl Norte de Castilla desde1958 ata1963. A súa primeira incursión na novela foiA sombra do ciprés é alargada (La sombra del ciprés es alargada) (1947), que obtivo opremio Nadal.
EnO Camiño (El camino) (1950) narra o proceso que sofre un neno no descubrimento da vida e da experiencia ante a ameaza de deixar o campo e marchar á cidade.
En1953 publicouO meu idolatrado fillo Sisí (Mi idolatrado hijo Sisí),novela de tese na que aborda a vida da burguesía provinciana nunha cidade que se parece á súaValladolid natal, así como a novela curtaO Tolo (El loco).
Outras novelas sonA folla vermella (La hoja roja) (1959), obra de contido existencialista onde un fotógrafo rememora a súa vida ao bordo da xubilación;As ratas (Las ratas) (1962), construída a partir dunha sucesión de anécdotas autobiográficas nas que se evoca o ambiente rural dun poboo castelán desaparecido e, sobre todo,Cinco horas con Mario (1966), considerada a súa obra mestra, longo monólogo de Carmen, unha burguesa de dereitas e mentalidade moi estreita, ante o cadáver de Mario, profesor de instituto e de ideoloxía esquerdista. Fóra dos seus contidos existenciais, a novela é unha furiosa sátira da mediocridade das clases medias xurdidas ao amparo do desenvolvemento económico da posguerra española baixo o goberno franquista.
Por outra banda, existe un grupo de novelas que trata na súa obra sobre unha das grandes afeccións do autor, a caza, unidas polo personaxe dun bedel de instituto afeccionado ao deporte cinexético, personaxe que despois se transforma nun emigrante en terras deChile e nun xubilado. Estas novelas forman unha triloxía composta porDiario de un cazador (1955), co que obtivo oPremio Nacional de Literatura,Diario de un emigrante (1958) eDiario de un jubilado (1996), e están escritas na castiza e precisa linguaxe habitual do autor.
En1969 publica unha novela que se aparta da súa temática habitual:Parábola do náufrago (Parábola del náufrago) inspirada nos feitos daprimavera de Praga.
O 1 de febreiro de1973 foi elixido para formar parte daReal Academia Española da Lingua e ocupar a cadeira do e minúsculo[3].
En novembro de1974 morreu a súa esposa Ángeles, deixando ó escritor sumido nunha depresión durante case tres anos, aínda que pouco despois se publicou, en1975, a súa obra teatral xa terminadaAs guerras dos nosos antepasados (Las guerras de nuestros antepasados). Nestas circunstancias tomou posesión como académico o25 de maio de 1975 co discursoEl Sentido del Progreso desde mi Obra[4] que foi respondido, no nome da Academia, porJulián Marías. Neste discurso o filósofo fai un retrato dos múltiples intereses e actividades do novo académico[5] :
«No sé qué pone en su documento de identidad. Podría poner muchas cosas: licenciado en Derecho, profesor Mercantil, intendente mercantil, catedrático de la Escuela de Comercio de su ciudad natal; podría poner también: exdirector de El Norte de Castilla, o —si se lo permitieran— “Inspirador”; por supuesto, podría poner: escritor. Pero sospecho que lo que desearía, si se atreviera, es poner: cazador. Y todavía temo que después de escribirlo se arrepintiera, pensara que era una frivolidad, y rectificara: pescador».
A súa seguinte publicación foi a novelaO disputado voto do señor Cayo (El disputado voto del señor Cayo), (1978) e pouco despois publicouse o seu discurso de entrada naReal Academia Española baixo o títuloUn mundo que agoniza (1979).
Seguiu publicandoOs santos inocentes (Los santos inocentes) (1982), onde noveliza a degradación dunha familia rural explotada por uns burgueses que encarnan a España vencedora e sen principios da posguerra civil. Foi levada ao cine porMario Camus con grande éxito. Entre as súas últimas producións atópanseCartas de amor de un sexagenario voluptuoso (1983),377A, Madeira de heroe (377A, Madera de héroe) (1987),Señora de vermello sobre fondo gris (Señora de rojo sobre fondo gris) (1991), onde está clara a evocación da figura da súa esposa e máis recentementeO herexe (El hereje) (1998), unhanovela histórica sobre a persecución aos luteranos por parte daInquisición española en Valladolid durante oséculo XVI, que constitúe unha alegación en favor da liberdade relixiosa e o seu autor dedícaa aa súa cidade, Valladolid. Con esta obra volvería obter oPremio Nacional de Literatura en1999.
Por outra banda, Miguel Delibes é autor de magníficos relatos breves como os incluídos enSestas con vento sur (Siestas con viento sur) (1957), que obtivo oPremio Fastenrath ou enVellas historias de Castilla a Vella (Viejas historias de Castilla la Vieja).
No ano2000, aXunta de Castela e León propuxo a candidatura de Miguel Delibes aoPremio Nobel de Literatura, que obtivo apoio de numerosas entidades culturais e intelectuais españolas e internacionais.
 | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Miguel Delibes |
 | Por favor, axuda namellora deste artigo ou sección ampliando a información que achega. Se cadra, podes atopar máis información napáxina de conversa. |
