En 2016, 3,4 billóns de dólares dos 16 billóns de dólares dotráfico marítimo mundial pasaron polo mar da China Meridional. Na zona atopáronse reservas de petróleo e gas natural. O Pacífico Central Occidental representou o 14 % da pesca comercial mundial en 2010.
Mar da China Meridional é o termo dominante utilizado en inglés para referirse ao mar, e o nome na maioría das linguas europeas é equivalente. Este nome débese ao interese dos primeiros europeos polo mar como rota desdeEuropa e o sur de Asia cara ás oportunidades comerciais da China. Noséculo XVI, os mariñeiros portugueses chamábano "Mar da China" ("Mare da China"); a necesidade posterior de diferencialo das masas de auga próximas levou a chamalo Mar da China Meridional.[1] AOrganización Hidrográfica Internacional refírese ao mar comoMar da China Meridional (Nan Hai).[2]
OYi Zhou Shu, que foi unha crónica dadinastía Zhou Occidental (1046-771 a. C.), da o primeiro nome chinés ao mar da China Meridional comoNanfang Hai (enchinés 南方海), afirmando que os bárbaros dese mar daban tributos detartarugas careis aos gobernantes Zhou.[3] Os clásicosShi Jing (Clásico da poesía),Zuo Zhuan (Crónica de Zuo), eGuo Yu (Discursos dos Estados) do períodoPrimaveras e outoños (771-476 a.C.) tamén se referían ao mar, pero co nome deNan Hai (en chinés 南海) referencia ás expedicións feitas alí poloEstado de Chu.[3] Nan Hai, o Mar do Sur, era un dosCatro Mares (chinês: 四海;pinyin: Sìhǎi) da literatura chinesa. Hai outros tres mares, un para cada un dos catro puntos cardinales.[4] Durante a dinastíaHan Oriental (23-220 EC), os gobernantes da China chamarono o marZhang Hai ({chinés 漲海 mar distante).[3]Fei Hai (chinés 沸海 mar fervendo) popularizouse durante o período dasdinastías meridionais e setentrionais (en chino, 南北朝; pinyin, Nánběicháo). O uso do nome chinés actual,Nan Hai (Mar do Sur), xeneralizouse gradualmente durante aDinastía Qing.[5]
No sueste asiático chamóuselle no seu díaMar de Champa ouMar de Cham, en honra ao reino marítimo deChampa (actualVietnam Central), que floreceu alí antes doséculo XVI.[6] A maior parte do mar quedou baixo control naval xaponés durante asegunda guerra mundial, tras a adquisición militar de moitos territorios circundantes do sueste asiático en 1941. Xapón chama ao marMinamiShina Kai "Mar da China Meridional". Escribíase南支那海 ata 2004, cando o Ministerio de Exteriores xaponés e outros departamentos cambiaron a grafía a南シナ海, que se converteu no uso estándar no Xapón.[Cómpre referencia]
"Mar de Filipinas Occidental" é a designación oficial do goberno filipino dás partes orientais do mar da China Meridional incluídas na zona económica exclusiva de Filipinas. O termo tamén utilízase ás veces incorrectamente para referirse ao mar da China Meridional non seu conxunto.
Na China, denomínaseMar do Sur, (chinés =南海 Nánhǎi), e enVietnam oMar do Leste, (Biển Đông).[7][8][9] EnMalaisia,Indonesia eFilipinas, durante moito tempo chamouseMar da China Meridional (tagalo:Dagat Timog Tsina,malaio:Laut China Selatan), e a parte situada dentro das augas territoriais filipinas a miúdo denominábase "Mar Luzón",Dagat Luzon, por Filipinas.[10]
En xullo de 2017, para afirmar a súa soberanía,Indonesia rebautizó os tramos setentrionais da súa zona económica exclusiva de Indonesia no mar da China Meridional comomar de Natuna do Norte, que se atopa ao norte dasillas Natuna indonesias, lindando coa zona económica exclusiva do sur de Vietnam, correspondente ao extremo sur do mar da China Meridional.[14] O "mar de Natuna" atópase ao sur da illa de Natuna, dentro das augas territoriais indonesias.[15] Por iso, Indonesia deu nome a dous mares que son porcións do mar da China Meridional; o mar de Natuna situado entre as Illas Natuna e osLingga eTambelan, e o mar de Natuna Norte situado entre as Illas Natuna e acabo Cà Mau no extremo sur dodelta do río Mekong en Vietnam. Non houbo acordo entre China e Indonesia sobre o que se denominou a disputa das augas de Natuna, sendo China ambigua en canto ao límite sur da súa área de interese.[16]
AOrganización Hidrográfica Internacional (OHI), na súa obraLimits of Oceans and Seas, 3ª edición (1953), define os límites do mar da China Meridional da seguinte maneira:[2]
No leste. Desde Tanjong Sambar, ao longo da costa occidental de Borneo, ata Tanjong Sampanmangio, o punto máis setentrional, desde alí unha liña cara aos puntos occidentais dos arrecifesBalabac e Secam, ata o punto occidental da illa de Bancalan e o cabo Buliluyan, o punto suroeste dePalawan, a través desta illa ata o punto Cabuli, o punto norte da mesma, desde alí ata o punto noroeste deBusuanga e o cabo Calavite na illa de Mindoro, ata o punto noroeste daIlla Lubang e ao punto Fuego (14°08'N) nailla de Luzón, a través desta illa ata ocabo Engano, o punto nordés de Luzón, ao longo dunha liña que une este cabo co punto leste da illa Balintang (20°N) e ao punto leste dailla Mavudis (21°05'N), desde alí ata Garan Bi, o punto sur deTaiwán (Formosa), pasando por esta illa ata Santyo (25°N), o seu punto nordés.
Con todo, nunha edición revisada do borrador deLimits of Oceans and Seas, 4ª edición (1986), a Organización Hidrográfica Internacional recoñeceu o mar de Natuna. Por tanto, o límite sur do mar da China Meridional revisaríase desde as illas Bangka Belitung ata asillas Natuna.[17]
Posta de sol no mar da China Meridional fronte á aldea deMũi Né, na costa sueste deVietnam.
O mar esténdese sobre unhaplataforma continental mergullada; durante asrecentes glaciacións, o nivel global do mar era centos de metros máis baixo eBorneo formaba parte do continente asiático.
O mar da China Meridional abriuse fai uns45 millóns de anos cando o «terreo perigoso» (Dangerous Ground) separouse do sur da China. A extensión culminou coaexpansión do fondo oceánico fai uns 30 millóns de anos, un proceso que se propagou cara ao suroeste e deu lugar á conca en forma de V que vemos hoxe en día. A extensión cesou fai uns 17 millóns de anos.[18]
Debateuse moito sobre o papel da extrusión tectónica na formación da conca.Paul Tapponnier e os seus colegas argumentaron que, ao chocar a India con Asia, empuxa aIndochina cara ao sueste. O cizallamiento relativo entre Indochina e China provocou a apertura do mar da Chinesa Meridional.[19] Esta opinión é rebatida por xeólogos que non consideran que Indochina desprazouse moito con respecto ao continente asiático. Os estudos xeofísicos mariños realizados no golfo de Tonkín porPeter Clift demostraron que afalla do río Vermello estaba activa e provocou a formación dunha conca polo menos fai 37 millóns de anos no noroeste do mar da China Meridional, o que concorda coa idea de que a extrusión desempeñou un papel na formación do mar.[Cómpre referencia] Desde a súa apertura, o mar da China Meridional foi o depósito de grandes volumes de sedimentos transportados polos ríos Mekong, Vermello e Pearl. Varios destes deltas son ricos en xacementos depetróleo egas.[Cómpre referencia]
O mar da China Meridional contén máis de 250 pequenasillas,atols,caios,bancos de area earrecifes, a maioría dos cales non teñen poboación indíxena, moitos dos cales quedan naturalmente mergullados durante a marea alta e algúns dos cales están permanentemente mergullados. As características son:
As illas Spratly esténdense sobre unha superficie de 810 por 900 km e abarcan unhas 175 formacións insulares identificadas, sendo a maior delas a illa Taiping (Itu Aba), con algo máis de 1,3 km de lonxitude e unha altitude máxima de 3,8 m.
A maior formación singular da zona das illas Spratly é unmonte submarino de 100 km de ancho chamadoReed Tablemount, tamén coñecido como Reed Bank, situado ao nordés do grupo, separado da illa de Palawan, en Filipinas, pola fosa de Palawan. Agora completamente mergullada, cunha profundidade de 20 m, foi unha illa ata que quedou cuberta fai uns 7000 anos polo aumento do nivel do mar tras aúltima glaciación. Cunha superficie de 8866 km2, é unha das estruturas atolónicas mergulladas máis grandes do mundo.
Cada día comercialízanse millóns de barrís de petróleo cru a través do mar da China Meridional.
O mar da China Meridional foi historicamente unha importante rotu comercial entre o nordés de Asia, China, o sueste asiático e cara á India e Occidente.[20][21][22][23] O número de naufraxios de barcos mercantes que xacen no fondo do océano dá testemuño dun comercio florecente que se remonta a séculos atrás. Nove barcos mercantes históricos que transportaban cerámica e que datan de entre os séculos X e XIX foron escavados baixo a dirección do enxeñeiro suecoSten Sjöstrand.[24]
En 2016, 3,4 billóns de dólares dos 16 billóns que move o transporte marítimo mundial pasaron polo mar da China Meridional.[25] Os datos de 2019 mostran que o transporte marítimo representa o 5 % do PIB mundial.[26]
En 2010, o Pacífico Central Occidental (excluíndo a zona máis setentrional do Mar da China Meridional, máis próxima á costa da República Popular da China) representou o 14 % do total das capturas mundiais da pesca comercial, que ascenderon a 11,7 millóns de toneladas. Esta cifra supón un aumento con respecto aos menos de 4 millóns de toneladas rexistrados en 1970.[27]
En 2012-2013, aAdministración de Información Enerxética dos Estados Unidos estima que hai moi pouco petróleo e gas natural en zonas disputadas como as illas Paracel e Spratly. A maior parte dos 11 000 millóns de barrís de petróleo e 190 billóns de pés cúbicos de gas natural probados ou probables no mar da China Meridional atópanse preto de costas non disputadas.[28][29]
China anunciou en maio de 2017 un gran avance na extracción declatratos de metano, ao extraer metano de hidratos no mar da China Meridional, pero a súa adopción comercial podería tardar unha década ou máis.[30][31]
Varios países presentaron reclamacións territoriais contrapostas sobre o mar da Chinesa Meridional. Estas disputas considéranse o punto de conflito máis perigoso de Asia.Tanto aRepública Popular da China (RPC) como aRepública da China (ROC, comunmente coñecida como Taiwán) reclaman case a totalidade do territorio como propio, delimitando as súas reivindicacións dentro do que se coñece como a "liña de nove trazos", que se superpon coas reivindicacións de practicamente todos os demais países da rexión. Entre as reivindicacións en conflito inclúense:
Indonesia, Vietnam,[32] China e Taiwán polas augas ao nordeste dasIllas Natuna
Vietnam, China e Taiwán polas augas ao oeste dasIllas Spratly. Algunhas ou todas as illas tamén están en disputa entre Vietnam, China, Taiwán, Brunei, Malaisia e Filipinas.
AsIllas Paracel están en disputa entre China, Taiwán e Vietnam.
Malaisia, Camboxa, Tailandia e Vietnam polas zonas doGolfo de Tailandia.
Tanto a China como Vietnam estiveron moi enérxicos na defensa das súas reivindicacións. A China (varios gobernos) e Vietnam do Surcontrolaban parte das illas Paracel antes de 1974. Unbreve conflito en 1974 saldouse con 18 mortos chineses e 53 vietnamitas, e desde entón China controla a totalidade das illas Paracel. Asillas Spratly foron escenario dun enfrontamento naval no que morreron máis de 70 mariñeiros vietnamitas ao sur do arrecife de Chigua en marzo de 1988. As partes en disputa informan regularmente de enfrontamentos entre buques de guerra.[33] e estes agora tamén inclúen incidentes no espazo aéreo.[34]
AASEAN en xeral, e Malaisia en particular, mostráronse moi interesadas en garantir que as disputas territoriais no mar da China Meridional non se convertan nun conflito armado. Por iso, creáronse autoridades conxuntas de desenvolvemento nas zonas de reclamacións superpostas para desenvolver conxuntamente a zona e repartir os beneficios de forma equitativa sen resolver a cuestión da soberanía sobre a zona. Isto é especialmente certo no golfo de Tailandia. En xeral, China preferiu resolver as reclamacións concorrentes de forma bilateral,[35] Mentres que algúns países da ASEAN prefiren as conversacións multilaterais,[36] crendo que se atopan en desvantaxe nas negociacións bilaterais coa China, moito máis grande, e que, dado que moitos países reclaman o mesmo territorio, só as conversacións multilaterais poderían resolver eficazmente as reclamacións en conflito.[37]
O 22 de xullo de 2011, un dos buques de asalto anfibio da India, o INS Airavat , que estaba de visita amigable a Vietnam, foi contactado a unha distancia de 45 millas náuticas (83 km) da costa vietnamita no disputado Mar da China Meridional por unha canle de radio aberta por un buque que se identificou como a Armada chinesa e afirmou que o barco estaba entrando en augas chinesas. [ 42 ] [ 43 ] O portavoz da Armada india aclarou que, como non se vía ningún barco nin avión desde o INS Airavat , este continuou a súa viaxe segundo o previsto. A Armada india aclarou ademais que «non houbo ningún enfrontamento no que participase o INS Airavat. A India apoia a liberdade de navegación en augas internacionais, incluído o Mar da China Meridional, e o dereito de paso de acordo cos principios aceptados do dereito internacional. Estes principios deben ser respectados por todos». [ 42 ]
As reclamacións superpostas sobrePedra Branca ouPulau Batu Putih, incluíndo as veciñasBatuan Tengah, por parte de Singapur e Malaisia resolvéronse en 2008 polaCorte Internacional de Xustiza, que adxudicou Pedra Branca/Pulau Batu Puteh a Singapur e Batuan Tengah a Malaisia.[38] En xullo de 2010, a secretaria de Estado dos Estados UnidosHillary Clinton instou a China a resolver a disputa territorial. China respondeu esixindo a Estados Unidos que se mantivese á marxe do asunto. Isto ocorreu nun momento en que ambos os países estiveran realizando manobras navais para demostrar a súa forza ao bando contrario, o que aumentou as tensións na rexión.[33] ODepartamento de Defensa dos Estados Unidos emitiu un comunicado o 18 de agosto no que se opoñía ao uso da forza para resolver a disputa e acusaba a China de comportamento agresivo.[39] O 22 de xullo de 2011, un dos buques de asalto anfibio da India, oINS “Airavat", que se atopaba nunha visita amigable a Vietnam, foi contactado a unha distancia de 45 millas náuticas (83 km) da costa vietnamita no disputado mar da China Meridional a través dunha canle de radio aberto por un buque que se identificou como pertencente á Armada chinesa e afirmou que o buque estaba a entrar en augas chinesas.[40][41] O portavoz da Armada india aclarou que, dado que desde o INS "Airavat" non se divisaba ningún barco nin aeronave, este continuou a súa travesía segundo o previsto. A Armada india aclarou ademais que "non houbo ningún enfrontamento no que estivese involucrado o INS Airavat. A India apoia a liberdade de navegación en augas internacionais, incluído o mar da China Meridional, e o dereito de paso de conformidade cos principios aceptados do dereito internacional. Todos deben respectar estes principios".[40]
En setembro de 2011, pouco despois de que China e Vietnam asinasen un acordo para conter unha disputa sobre o Mar da China Meridional, a empresa estatal india de exploraciónOil and Natural Gas Corporation (ONGC) anunciou que a súa división de investimentos no estranxeiro, ONGC Videsh Limited, asinara un acordo de tres anos conPetroVietnam para desenvolver unha cooperación a longo prazo no sector petroleiro[42] e que aceptara a oferta de Vietnam de explorar determinados bloques específicos no mar da China Meridional.[43] En resposta, a portavoz do Ministerio de Asuntos Exteriores chinés, Jiang Yu, emitiu unha protesta.[44][45] O portavoz do Ministerio de Asuntos Exteriores do Goberno da India respondeu dicindo que "os chineses tiñan inquietudes, pero nós baseámonos no que nos dixeron as autoridades vietnamitas e así llo comunicamos aos chineses".[44] O acordo entre a India e o Vietnam tamén foi denunciado polo xornal estatal chinés "Global Times".[43][45]
En 1999, Taiwan reclamou a totalidade das illas do mar da Chinesa Meridional baixo a administración deLee Teng-hui.[46] Taiwan reclama a totalidade do subsolo, o leito mariño e as augas das illas Paracel e Spratly.[47]
↑Tønnesson, Stein (2005). "Locating the South China Sea". En Kratoska, Paul H.; Raben, Remco; Nordholt, Henk Schulte.Locating Southeast Asia: Geografías del conocimiento y políticas del espacio. Singapore University Press. p. 204.ISBN9971-69-288-0.A denominación europea "Mar da China Meridional" ... é unha reliquia da época en que os navegantes e cartógrafos europeos vían este mar principalmente como unha rota de acceso a China ... Os barcos europeos chegaron, a principios do século XVI, desde o Indostán (India) ... Os capitáns portugueses vían o mar como a aproximación a esta terra da China e chamábanoMare da China. Logo, presumiblemente, cando máis tarde necesitaron distinguir entre varios mares da China, diferenciaron entre oMar da China Meridional, ...
↑3,03,13,2Shen, Jianming (2002). "China's Sovereignty over the South China Sea Islands: A Historical Perspective".Chinese Journal of International Law1 (1). pp. 94–157.doi:10.1093/oxfordjournals.cjilaw.a000432.
↑"Mapa do Vietnam"(PDF). Portal do Goberno da República Socialista do Vietnam.Arquivado dende o orixinal o 6 de outubro de 2006. Consultado o 5 de maio do 2025.
↑Trần Tất Thắng; Tống Duy Thanh; Vũ Khúc; Trịnh Dánh; Đào Đình Thục; Trần Văn Trị; Lê Duy Bách (2000).Lexicon of Geological Units of Viet Nam. Department of Geology and Mineral of Việt Nam.
↑33,033,1Scobellfirst =A. (2018). "The South China Sea and US-China Rivalry".Political Science Quarterly133 (2). pp. 199–224.doi:10.1080/23311983.2024.2383107.:{{{1}}}
↑Nguyễn, A.C.; Phạm, M.T.; Nguyễn, V.H.; Trần, B.H. (2024). "Explaining the increase of China's power in the South China Sea through international relation theories".Cogent Arts & Humanities11 (1). 2383107.doi:10.1080/23311983.2024.2383107.
↑Sinaga, Lidya Christin (2015). "China's Assertive Foreign Policy in South China Sea Under XI Jinping: Its Impact on United States and Australian Foreign Policy".Journal of ASEAN Studies(eninglés)3 (2). pp. 133–149.ISSN2338-1361.doi:10.21512/jas.v3i2.770.
Beckman, Robert; et al., eds. (2013).Beyond Territorial Disputes in the South China Sea: Legal Frameworks for the Joint Development of Hydrocarbon Resources. Edward Elgar.ISBN978-1-78195-593-2.
South China Sea Virtual Library – Recurso en liña para estudantes, académicos e responsables políticos interesados no desenvolvemento rexional, o medio ambiente e as cuestións de seguridade no Mar da China Meridional.
_(43582519014).png)
