| Magister militum | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| |||||
| |||||
| |||||
| |||||
| Wikidata | |||||
Magister militum (termolatino que significabaMestre da milicia) foi o rango que se empregou no período tardío doImperio Romano, para designar o máis alto xefe militar. O cambio realizouse noséculo IV conConstantino I, quen mudou a estrutura defensiva do imperio despois da reforma do goberno (sistema da tetrarquía) e a administración levada a cabo porDiocleciano; a principal medida de Constantino foi a supresión das funcións militares doprefecto do pretorio.
Como título individual, o domagister militum, era o equivalente a unMariscal de Campo, unShogun ou unXeneralísimo. Xeralmente tiña un poder absoluto sobre o exército e ostentárono personaxes que actuaban como poder na sombra dosEmperadores romanos, comoEstilicón ouRicimer. A expresión latina, que significaba literalmente "mestre de soldados", foi traducida posteriormente ao grego (un idioma comunmente utilizado noImperio Romano de Oriente) polas palabrasstrategos oustratelates. Traduciuse como "mestre da milicia" ou "mestre das milicias" (a palabramilicia, deriva da palabra latinamiles, militis, "soldado").
Orixinalmente, distinguíase entre omagister peditum (comandante da infantería) e omagister equitum (comandante da cabalería). Cando se xuntan as dúas funcións, o seu titular recibe o título demagister utriusque miliciae (“mestre de ámbalas dúas milicias”). Máis tarde, xurdiu omagister militum praesentales, que era o comandante das unidades militares a disposición do emperador que se concentraba xeralmente enMilán (do 285 ao 402) e despois enRávena, até o final do Imperio Romano de Occidente en476.
NoImperio de Oriente, a función deixou de existir cando se crearon osthemas, nos que o gobernador (strategos) combinaba as funcións militares e civís.
Foi tamén un alto rango administrativo-militar do Imperio na división territorial enprefecturas, só por debaixo doprefecto do pretorio, ao modo dunCapitán Xeneral.
Primeiramente, creáronse dous postos, un como xefe dainfantaría oumagister peditum (lieralmente, "Mestre a pé"), e outro para acabalaría oumagister equitum (lieralmente, "Mestre a cabalo"). Este último título existira xa dende aépoca republicana, como o segundo baixo o mando doditador romano.
Os sucesores de Constantino, estableceron o título cunha delimitación, tamén, territorial e, polo tanto, nomeáronsemagistri peditum emagistri equitum para cada prefectura pretoriana(per Gallias,per Italiam,per Illyricum,per Orientem) e, en ocasións tamén, paraTracia e ás veces para África. En ocasións, os cargos, foron exercidos pola mesma persoa, pasando a sermagister equitum et peditum ou taménmagister utriusque militiae ("Mestre de ámbolos dous exércitos").
Como tal, estaban directamente ao mando do exército móbil doscomitatenses, composto principalmente por cabalaría, que actuaba como unha forza de reacción rápida. Outrosmagistri quedaron á disposición inmediata dos emperadores, e foron chamadosin praesenti ("en presenza" do emperador).
A finais doséculo IV, os comandantes rexionais eran chamados simplementemagister militum. NoImperio Romano de Occidente, o "comandante en xefe" evolucionou co título demagister utriusque militiae abreviado a miúdo MVM. Este poderoso cargo era a miúdo o poder detrás do trono e foi ocupado porEstilicón,Flavius Aecio,Ricimer e outros. EnOriente había dous xenerais maiores, que foron nomeados cada un para o cargo demagister militum praesentalis.
Durante o reinado do emperadorXustiniano I, con crecentes ameazas militares e a expansión do Imperio de Oriente, creáronse tres novos postos: omagister militum per Armeniam nas provinciasarmenia e caucásica, antiga territorio da xurisdición domagister militum per Orientem; omagister militum per Africam nas provincias africanas reconquistadas (534), cunmagister peditum subordinado e omagister militum Spaniae (c. 562).
No curso doséculo VI, as crises internas e externas nas provincias a miúdo requirían a unión temporal da autoridade civil rexional suprema co cargo demagister militum. No establecemento dosexarcados de Rávena eCartago en 584, esta práctica atopou a súa primeira expresión permanente. De feito, despois da perda das provincias orientais pola conquista musulmá na década de 640, os exércitos de campo sobreviventes e os seus comandantes formaron o primeirotemata. Os comandantes militares supremos ás veces tamén tomaron este título na Italia altomedieval, por exemplo nosEstados Pontificios e enVenecia, cuxo Dogo afirmaba se-lo sucesor do exarca de Rávena.
| Exército |  | |
|---|---|---|
| Guerras |
| |
| Batallas | ||
| Defensas | ||
| Reformas | ||
| Outros | ||
