Earvin Effay "Magic" Johnson, Jr., nado o14 de agosto de1959 enLansing,Míchigan, é un ex xogador e adestrador debaloncesto, considerado un dos mellores da historia. Militou enLos Angeles Lakers daNBA dende1979 até1991, regresando por un breve período en1996. Tras gañar en1979 aNCAA coaUniversidade de Michigan State, Johnson chegou aos Lakers cos que establecería unha das mellores carreiras na historia da liga, proclamándose campión da NBA en cinco ocasións despois de xogar nove finais, ademais dun gran número de premios individuais como oMVP da Tempada,MVP das Finais (en tres ocasións ambos) e MVP doAll-Star Game. Tamén disputou doceNBA All-Star Game, sendo incluído en dez tempadas nos mellores quintetos da liga e liderando a tempada regular en asistencias catro veces.
Magic Johnson formou parte ademais do inesquecible "Dream Team" dosXogos Olímpicos de Barcelona 1992, onde o combinadonorteamericano se fixo co ouro varrendo aos seus rivais. En1996 foi nomeado como un dos cincuenta mellores xogadores da historia da NBA e en 2002 consagrouse entrando noBasketball Hall of Fame. Johnson é tamén coñecido por contraer ovirusVIH, facéndoo público en1991 e retirándose da práctica do baloncesto inmediatamente. Co apoio dos seus colegas de profesión, converteuse no primeiro xogador abertamente seropositivo en xogar na NBA.
Johnson creceu enLansing, noestado deMíchigan, e xa dende moi novo gustáballe xogar a baloncesto. Levantábase cedo para ir xogar antes do colexio e ía frecuentemente aos sitios botando un balón,[1] e segundo a súa nai, mostraba moito entusiasmo en todo o que facía.[2] Cando por fin se uniu ao equipo de baloncesto do seu instituto, logrou con 15 anos unha tripla-dobre con 36 puntos, 16 rebotes e 16 asistencias, despois do cal un xornalista deportivo denominoulle "Magic" por primeira vez. Máis tarde, sufriu a perda dun compañeiro de equipo en accidente de coche, polo que se confabularon para gañar o campionato estatal como homenaxe a Reggie Chastaine, o xogador falecido, algo que lograron na prórroga da final.[2] No seu último ano de instituto o seu equipo logrou un balance de 27 vitorias e 1 única derrota, cunha media de 28,8 puntos e 16,8 rebotes, gañando de novo o título estatal.[1]
"Magic" desenvolveu a súa traxectoria universitaria naUniversidade Estatal de Míchigan, preto da súa cidade natal. Cando se uniu ao equipo, na tempada1977-78, conseguiu rapidamente o status de grande estrela. Despois de que a súa universidade acabase o ano anterior cun mediocre balance de 12 vitorias e 15 derrotas na Big Ten Conference, poucos pensaban no xiro que ía dar o equipo coa incorporación de Magic. Xunto co seu compañeiro, o tamén novato Jay Vincent, conseguiron unha racha de trece partidos gañados consecutivamente, e grazas ás súas estatísticas (17 puntos, 7,9 rebotes e 7,4 asistencias por partido) e conseguiron gañar o título de conferencia tras 11 tempadas de seca, ademais de presentarse por primeira vez en 19 anos no Torneo daNCAA, caendo na final do Medio Oeste ante aUniversidade de Kentucky. Johnson foi nomeado Novato do Ano.[3]
En1979 comezaron a tempada de forma titubeante, xa que no mes de xaneiro levaban un balance de 4 vitorias e 4 derrotas, mais lonxe de estar acabados, lograron gañar na prórroga ao até entón líder da conferencia,Ohio State, para encadear posteriormente unha racha de dez vitorias consecutivas, que lles afianzarían no primeiro posto da Big Ten. Unha vez na fase final, arrasaron nos seus catro primeiros enfrontamentos, logrando unha diferenza media de 23 puntos de vantaxe neles, levando ao seu equipo á final daNCAA, onde lle esperaba aUniversidade de Indiana State, invictos esa tempada e colocados no número 1 da clasificación. Nese equipo xogaba o que poucos anos máis tarde sería o seu gran rival e amigo,Larry Bird.[3] Con todo, os de Míchigan fixéronse finalmente co campionato cun resultado de 75-64, sendo o partido universitario máis visto da historia. Ademais Johnson foi elixido esa tempada como o mellor xogador do torneo.[4]
Magic Johnson foi elixido como número 1 noDraft da NBA de 1979 porLos Angeles Lakers,[5] os cales obtiveran esa elección tras negociar cosNew Orleans Jazz e ofrecerlles á entón estrelaGail Goodrich a cambio da primeira elección do draft.[1] Magic uniuse a unha franquía sometida a un profundo cambio, con novo adestrador, Jack McKinney, con novo propietario, Jerry Buss, e varios novos xogadores. Con todo, o que máis atraeu a Johnson foi a posibilidade de xogar xunto ao seu gran ídolo de mocidade, o pivoteKareem Abdul-Jabbar, líder histórico de anotación naNBA.[6] Enseguida transmitiu o seu entusiasmo na pista e impuxo un estilo de xogo de velocidade, de pases inverosímiles, de contraataques vibrantes, que pronto se coñeceu como o "Showtime" (tempo de espectáculo). Dada a súa facilidade e a súa altura para o rebote e a anotación, pronto liderou a liga en triplas dobres, soamente superado ao longo da historia por outro base,Oscar Robertson.[1] Ademais, o seu case infantil entusiasmo transmitiuse ás bancadas, sendo moi pronto un ídolo da afección.[2]
As porcentaxes da súa primeira tempada, 18 puntos, 7,7 rebotes e 7,3 asistencias, foron suficientes para ser elixido no Mellor quinteto de rookies da NBA e ser titular noNBA All-Star Game, aínda que o título deRookie do ano foi ao seu amigo e rivalLarry Bird, que ese ano se unira aosBoston Celtics.[7] Os Lakers acabaron cun balance de 60 vitorias e 22 derrotas, e con Paul Westhead substituíndo no banco a McKinney, despois dun grave accidente de bicicleta, acadaron as Finais da NBA de1980, onde se atoparon aosSixers do "Dr. J" (Julius Erving) e do potenteDarryl Dawkins. Os Lakers tomaron vantaxe nas series 3-2, até queKareem Abdul-Jabbar se lesionou no xeonllo. O seu adestrador decidiu entón pór no posto de pivote a Magic, o cal sorprendeu a todo o mundo con 42 puntos, 15 rebotes, 7 asistencias e 3 roubos de balón, gañando o sexto e definitivo partido 122-107 e sendo nomeadoMVP das Finais.[8] Con só vinte anos, Magic xa conseguira distincións individuais no instituto,universidade e como profesional, cheg a converterse nun dos únicos catro xogadores en toda a historia en gañar consecutivamente os títulos daNCAA e aNBA.
Johnson perdeuse gran parte da tempada1980-81 por mor dunha lesión no xeonllo, disputando tan só 37 partidos de liga regular,[9] sendo ademais eliminados nos playoffs en primeira rolda polosHouston Rockets. A pesar diso, ao terminar a mesma, Johnson asinou un espectacular contrato de 25 anos de duración por un valor de 25 millóns de dólares, cortesía do propietario do equipo, o Dr. Buss, que quedou impresionado polo seu xogo espectacular.[10] Con todo, os problemas continuaron a tempada seguinte, onde tivo un duro enfrontamento co seu adestrador, Westhead. Tras unha vitoria en casa dosUtah Jazz, Magic manifestou:non podo seguir xogando máis neste equipo. O propietario do equipo, no canto de facer caso ás demandas de Johnson, despediu ao adestrador, e por primeira vez na súa carreira Magic tivo que escoitar apupos do público, mesmo dos seus propios seareiros.[1] Porén, esa tempada logrou polo menos 700 puntos, asistencias e rebotes, uníndose aWilt Chamberlain eOscar Robertson no selecto club que alcanzara tales cifras.[2] Os Lakers arrasaron nos playoffs, chegando ás finais de novo ante osSixers, que contaban co "Dr. J" eAndrew Toney como principais estrelas. Johnson liderou ao seu equipo na vitoria por 4 a 2, levándose o seu segundo título deMVP das Finais.[11]
Na tempada1982-83, Magic volveu a destacadar, cunha media 16,8 puntos, 8,6 rebotes e 10,5 asistencias, gañándose o seu primeiro nomeamento ao Mellor quinteto da NBA,[9] e alcanzando o seu equipo de novo as Finais. Con todo, nesta ocasión os Lakers sufriron as baixas dos seus compañeiros Norm Nixon,James Worthy eBob McAdoo e foron arrasados na final polos Sixers, que contaban co seu novo pivote e finalmenteMVP das Finais,Moses Malone.[1]
Cando Magic chegou á NBA, ao mesmo tempo chegou un aleiro que terminaría converténdose nunha lenda, o xogador dosBoston Celtics e vello coñecido de Magic daNCAA,Larry Bird. O xornalista alemán Günter Bork definiunos como polos opostos: por unha banda, o xogador negro, riseiro e espectacular que era Johnson, e polo outro, o xogador branco, introvertido e traballador que era Bird. Ademais, a fortaleza de ambos fixo que a rivalidade se prolongase no tempo, sendo a loita doShowtime, un baloncesto rápido e espectacular, contra o xogo preciso e seguro dos Celtics.[1] Ambos eran estrelas nos seus equipos, pero os Celtics competían naConferencia Leste mentres que os Lakers facíano naConferencia Oeste, polo que a única forma de atoparse na post-tempada era nas Finais, o que non ocorreu até1984. Ese ano Magic volveu ter unha actuación destacada, con medias de 17,6 puntos, 7,3 rebotes e 13,1 asistencias, e xunto aKareem Abdul-Jabbar levou ao seu equipo ás finais, onde se atoparían por fin cos Celtics. Varios erros decisivos no segundo, cuarto e sétimo e definitivo partido fixeron que o título voase aMassachusetts, sendo nomeadoLarry BirdMVP das Finais. Por todo iso,Kevin McHale, un dos puntais de Boston, mofouse cualificando ao seu rival como "Tragic" Johnson.[1]
Na seguinte tempada, Johnson volveu destacar na fase regular, cunha media de 18,3 puntos, 6,2 rebotes e 12,6 asistencias,[9] levando aos Lakers de novo ás Finais, onde de novo se atoparían cos de Boston. Tras un mal comezo, que facía presaxiar unha rápida resolución da final ao perder 114-148, o equipo reaccionou dando a volta ás series e gañando finalmente 4-2, grazas sobre todo a Abdul-Jabbar xa con 38 anos e, por suposto, a Magic, que tivo unha media de 15,2 asistencias nos 6 partidos da final.[12] A tempada1985-86 resultou decepcionante para Magic e os súas Lakers. A pesar das boas cifras de novo na liga regular (18,8 puntos, 5,9 rebotes e 12,6 asistencias),[9] os Lakers caeron estrepitosamente nas Finais da Conferencia Oeste ante unsHouston Rockets liderados polas súasTorres Xemelgas,Hakeem Olajuwon eRalph Sampson, por 4 a 1. Con todo, ao ano seguinte Johnson fixo a súa mellor tempada, promediando 23,6 puntos (o tope da súa carreira), 6,3 rebotes e 12,2 asistencias,[9] gañando o seu primeiroMVP da NBA, o único premio que se lle resistía dende o inicio da súa carreira.[1] Os Lakers atopáronse de novo cos Celtics na final, onde foi transcendental a defensa que fixo Michael Cooper sobre a estrela de BostonLarry Bird. Johnson foi de novo providencial, especialmente no cuarto partido, cando anotou un gancho a dous segundos do final sobre dous homes máis altos que el,Kevin McHale eRobert Parish, dando a vitoria ao equipo californiano por 107-106.[13] Finalmente os Lakers gañaron a final 4-2.[14]
Antes de comezar a tempada1987-88, o adestrador dos LakersPat Riley, conmocionou ao equipo prometendo repetir título, obviando a maldición que facía que un mesmo equipo non conseguise dous aneis consecutivos dende a tempada1968-69. Johnson volveu ter unha fase regular produtiva, con 19,6 puntos, 6,2 rebotes e 11,9 asistencias por partido.[9] Nos playoffs os Lakers sobreviviron a dúas trepidantes eliminatorias que chegaron ao sétimo partido, contraUtah Jazz e osDallas Mavericks, para atoparse na final cos temidosbad boys, osDetroit Pistons, con fama de xogar ao baloncesto ao límite da dureza permitida.[15] Tras seis intensos partidos, co marcador empatado a 3 vitorias, a figura deJames Worthy emerxeu no sétimo e definitivo encontro, conseguindo un triplo-dobre, 36 puntos, 16 rebotes e 10 asistencias, e levando ao seu equipo á consecución do campionato ao vencer 108-105, co que se levou oMVP das Finais.[16]
Na tempada1988-89, Johnson tivo unha media de 22,5 puntos, 7,9 rebotes e 12,8 asistencias por partido, gañando o seu segundoMVP da NBA.[9] Os Lakers alcanzaron de novo as Finais, pero unha lesión de ligamentos de Magic puxo en bandexa o título aosPistons, que arrasaron 4-0 dando unha triste despedida das finais ao granAbdul-Jabbar, que con 42 anos disputaría por última vez unha post-tempada.[17] Ao ano seguinte a historia repetiríase, xa que Johnson volve gañar oMVP, mais os Lakers caerían en segunda rolda de playoffs antePhoenix Suns. Na tempada1990-91 os Lakers repetirían aparición nas finais, esta vez ante unsChicago Bulls que contaban coa súa grande estrelaMichael Jordan. A súa achega, unido á excepcional defensa deScottie Pippen sobre Magic, que se lesionou no segundo partido da final, deulles o primeiro dunha longa serie de éxitos para o equipo daCidade do Vento.[18]
Ao comezar a tempada1991-92, Johnson perdeuse os seus tres primeiros partidos oficialmente por unha infección estomacal. Non tardou en convocar unha rolda de prensa e conmocionar ao mundo, o7 de novembro de1991 anunciou que estaba infectado polo virusVIH e a súa inmediata retirada do baloncesto. Descubriu a súa enfermidade ao tratar de facerse un seguro de vida, dando positivo nas análises daSIDA. Mais lonxe de mensaxes negativas, sorprendeu ao anunciar a súa felicidade de que a súa esposa Cookie e o fillo que ambos esperaban non estaban infectados, e que ía dedicar a súa vida a loitar contra esta enfermidade.[19] A contorna da NBA conmocionouse, e mesmo o presidenteGeorge H. W. Bush declarou: "Para min, Magic é un heroe, un heroe para calquera que ame o deporte". Automaticamente pasou á "lista de lesionados" do equipo, e debido á súa situación contractual, seguiu cobrando da franquía anxelina.
A pesar de todo iso, Magic foi votado polo público para xogar oNBA All-Star Game desa tempada. Foron varios os xogadores que se mostraron remisos a xogar con alguén que en teoría lles podería contaxiar un virus mortal, entre elesKarl Malone. Pero a maxia que proclama o seu alcume fixo que todo iso ficase nun segundo plano, xogando o partido e levando á vitoria áConferencia Oeste por 153-113, ofrecendo ao mundo dous minutos finais completamente inesquecibles, xogándose un "un contra un" primeiro ante o seu grande amigoIsiah Thomas, posteriormente contra outra lenda do baloncesto,Michael Jordan e acabando prematuramente o partido cunha tripla inverosímil dende case 8 metros, para darse unhas apertas con rivais e amigos nunha espontánea homenaxe.[20][21] Ademais, foi galardoado co MVP do partido.
Johnson estivo coxeando todo o torneo, por mor dunha pequena lesión no xeonllo, participando menos do que lle gustaría no torneo. A pesar diso, as Olimpíadas deBarcelona lembraranse, entre outras cousas, por ser o lugar onde un dos máis grandes xogadores da historia deu as súas últimas leccións.[22]
Johnson anunciou o seu regreso ás canchas na tempada1992-93,[23] mais tras participar en partidos de pretempada, decidiu non facelo alegando motivos persoais. Embarcouse noutros compromisos, entre os que estaban o escribir un libro sobre sexo seguro e o realizar unha xira porAsia eAustralia xunto a antigos xogadores da NBA.[1]
Na tempada1993-94 aceptou facerse cargo do equipo dos Lakers como adestrador principal, pero tras disputar dezaseis partidos renunciou ao seu cargo.[24] A cambio, pasou a ser accionista do equipo en xuño de1994. A sorpresa chegou xa comezada a tempada1995-96, cando volveu a calzarse unhas zapatillas de baloncesto para xogar os seus últimos 32 partidos como profesional á idade de 36 anos. A pesar do tempo retirado, tivo unha media de 14,6 puntos, 6,9 asistencias e 5,7 rebotes. Chegou a xogar os playoffs, sendo eliminados porHouston Rockets na primeira rolda, retirándose definitivamente. Johnson explicou o seu regreso con estas palabras: "Vou terminar o meu mandato, algo que non puiden facer cando se frustrou o meu regreso en1992".[2]
Johnson desenvolveu toda a súa etapa profesional nos Lakers (dende1979 a1991 e1996), onde grazas á súa velocidade, manexo do balón e visión de xogo, desempeñou de maneira maxistral o posto de base (con 2,06 metros de altura), e levou ao equipo a conquistar cinco campionatos da NBA (1980,1982,1985,1987 e1988). Johnson é un do catro únicos xogadores en gañar os títulos daNCAA e NBA en anos consecutivos, e é o únicorookie da NBA que gañou no mesmo ano oMVP das Finais (1980); galardón que volveu conquistar noutras dúas ocasións (1982 e1987). Foi elixidoMVP da Tempada en tres ocasións (1987,1989 e1990) eMVP do All-Star Game en1990 e1992; esta última ocasión, un ano despois da súa retirada.
O sobrenome de "Magic" provén do instituto e é debido á súa grande habilidade para o pase, que lle permitía repartir gran cantidade de asistencias (11,2 por partido durante toda a súa etapa profesional para un total de 10.141) aos seus compañeiros de xogo aos que, co seu carisma, contaxiaba o seu entusiasmo polo xogo e o seu carácter gañador. Foi tamén un bo anotador e tivo unha media durante toda a súa carreira 19,5 puntos por partido, mais "Magic" sobresaía en todas as facetas do xogo. Durante diferentes períodos da súa carreira foi o mellor do campionato en asistencias (liderou esta clasificación dende1982 a1987) e roubos de balón. Guiou aos Lakers para ser o equipo máis anotador tres veces (1987,1989 e1990) e o máis reboteador dúas veces (1982 e1983). A súa espectacular forma de xogar, os seus pases sen mirar e a súa rapidez contribúen a que o estilo de xogo dos Lakers daquela época fose coñecido como o "Showtime". O seu dorsalfoi retirado por Los Angeles Lakers en1992, é dicir, que ningún outro xogador da franquía poderá utilizar o seu 32. Está honra compartea con outros grandes da historia da franquía comoWilt Chamberlain,Elgin Baylor,Gail Goodrich,Kareem Abdul-Jabbar eJerry West.
Na tempada1979-80, Los Angeles Lakers chegaron ás Finais da NBA fronte aPhiladelphia 76ers. As estrelas das Finais eranKareem Abdul Jabbar por parte dos Lakers eJulius Erving (Dr. J.) por parte dos Sixers. No quinto partido da final, disputado noForum dos Ánxeles, coa serie igualada 2 a 2, Kareem lesionouse un nocello cando o seusky-hook (gancho do ceo) decantaba o partido para os Lakers. Kareem aguantou o resto de partido coa escordadura e mesmo conseguiu a canastra que selou a vitoria nese encontro, pero o seu esforzo (40 puntos) pasaríalle factura e xa non podería xogar o resto do que quedase de final. No avión cara aFiladelfia para disputar o sexto encontro, "Magic" pediulle ao seu adestrador xogar de pivote. De feito, realizou o salto de inicio e a partir de entón despregou un xogo extremadamente versátil que lle levou a xogar cunha tremenda eficacia nas cinco posicións0 do xogo. Os 76ers nunca puideron pararlle e "Magic" terminou o partido con 42 puntos, 15 rebotes e 7 asistencias. Os Lakers gañaron o partido e o anel de campión, e "Magic" foi elixidoMVP das Finais. O rookie de 20 anos, converteuse nun mestre e gañou un campionato para os Lakers (sen Abdul-Jabbar) para probalo.
Na tempada1984-85 repetiuse a final da tempada anterior: Los Angeles Lakers vs. Boston Celtics. O ano anterior Boston levou o campionato no que se viu como o desquite de Larry Bird pola final universitaria que perdera cinco anos atrás, cando xogaba con Indiana St., contra Michigan St. liderados por "Magic". Así, mantívose a tradición: os Lakers xamais gañaran unha serie final aos Celtics. E nesta ocasión, as cousas tampouco empezaron moi ben para eles. No que os seareiros de Boston lembran como o "memorial do día do masacre" (xa que o partido se celebrou nesa festividade norteamericana), os Celtics inflixíronlles un severo correctivo (148-114) polo que parecía que a maldición se ía a manter outro ano máis. Mais só foi un espellismo, conducidos por "Magic", que mellorara notablemente o seu tiro exterior, e Kareem (que foi nomeadoMVP desas finais con 38 anos), os Lakers sobrepuxéronse á malleira do primeiro partido e ao peso da adversa historia, gañando a final en seis encontros e celebrando o título sobre o mítico parqué doBoston Garden.
Nas Finais de1987, "Magic" Johnson eLarry Bird volvéronse a ver as caras no que foi a súa terceira e última final como rivais. O partido decisivo foi o cuarto, que se xogou enBoston. Ademais das súas asistencias habituais, "Magic" estivo "a coser" a canastra dos Celtics dende media distancia durante todo o encontro. Xa no último minuto de partido, cando quedaban escasos segundos para o final, Larry Bird meteu unha tripla que deixou o marcador 106-105 para Boston. A 5 segundos do asubío final, "Magic" tomou o balón á esquerda da lámpada das persoais, de fronte á canastra, marcado porKevin McHale. Previo engano á esquerda, foise cara á dereita e saíronlle ao paso,Robert Parish, Larry Bird e o propio McHale. Magic parecía encerrado, pero nese momento lanzou un "junior sky-hook", como el mesmo o chamou, coa man dereita para gañar o partido. O balón entrou limpo e os Lakers levaron a serie en seis encontros, conseguindo Magic o seu terceiroMVP das Finais. Ao final do partido, Larry Bird declarou: "Sempre esperas perder cos Lakers por un gancho, pero nunca o esperas de Magic".
En1988,Detroit Pistons, autonomeados "Bad Boys" (mozos malos), liderados porIsiah Thomas, conseguiron ao fin derrotar aos Celtics nas Finais da Conferencia Leste. Parecía que ese ía ser o seu ano, pero os Lakers esperábanlles na final, e aínda tiñan unha lección máis que ensinarlles no seu camiño cara ao campionato. A serie foi moi dura, entre o baloncesto de control dos Pistons e a faísca dos Lakers, chegouse a un agónico sétimo encontro. Nos segundos finaisBill Laimbeer meteu unha tripla para Detroit que se puxo a dous puntos; pero nada máis sacar de fondo, o balón chegou ás mans de "Magic" que deu un pase que cruzou toda a cancha para caer en mans deA.C. Green, quen anotou unha bandexa. Detroit sacou rapidamente buscando a Thomas, a quen "Magic" roubou o balón conforme levantaba os brazos en sinal de vitoria, e o público do Forum invadía a cancha para a celebración.
Ademais, os Lakers romperon nese encontro outro maleficio, pois desde que os Celtics de finais dos60 ninguén conseguira gañar dous campionatos consecutivos. "Magic" foi o home decisivo para os Lakers en toda a final (e no camiño á final). Na súa plena madurez como xogador, pasou cando tiña que pasar, repartiu xogo como nunca e meteu canastras fundamentais cando nos momentos decisivos o balón "queimaba" nas mans dos demais. Quizais nunca como entón se mereceu oMVP das Finais, aínda que un impresionante tripla dobre do seu compañeiroJames Worthy no último partido, fixo que o xurado se decantase por este para ese galardón.
Dezaseis anos despois de que lle fose detectado ovirus da SIDA, Magic adícase a dar charlas e conferencias en colexios e institucións estadounidenses mostrando á xente a forma de previr a súaenfermidade e a de loitar contra a mesma. Conta a súa experiencia coa esperanza de que, sobre todo a xente nova, capte a súa mensaxe, como explicaba nun colexio deWashington en2006:As únicas cousas que salvaron a miña vida foron a detección precoz e os antirretrovirais. Trata de demostrar ao mundo que a súa enfermidade é, en primeiro lugar, evitable, e que, no caso de caer nela, pódese aprender a convivir coa mesma.[19]
Os seus negocios despois da súa retirada inclúen teatros que agora son parte de Loews Cineplex Theatres, Inc. Tamén fixo xiras xogando partidos amigables con outros equipos por todo o mundo e mesmo volveu á NBA, pero esta vez para adestrar ao seu equipo de toda a vida cando só quedaban 16 partidos da tempada regular 1993-94. Na tempada 1995-96 retornou para xogar 32 partidos (sempre cos Lakers) e logo retirouse definitivamente. Os seus números ao momento do retiro foron impresionantes: nunha vida deportiva relativamente curta de 906 xogos de tempada regular (John Stockton, o coñecido base de Utah Jazz xogou uns 1.504 encontros de tempada regular) Magic tivo unha media de 19,5 puntos (para un total de 17.707, con porcentaxes de 52% en tiros de campo, 30,3% en triplas e 84,4% en libres), 7,2 rebotes (cun total de 6.559) e 11,2 asistencias (totalizando 10.141).
O10 de outubro de2008, unha emisora deMinneapolis anunciou que transmitiría anuncios para crear conciencia sobre oVIH/SIDA despois de que un par de comentaristas acusasen a Magic Johnson de finxir o seu diagnóstico e tralas duras críticas do ex xogador de baloncesto. Chris Baker e Langdon Perry, da emisora de radio KTLK, fixeron os comentarios dous días antes nun programa de Baker de corte conservador. O contexto dos comentarios non quedou de todo claro, mais xurdiron cando un ouvinte chamou para laiar sobor das esixencias aos traballadores. Perry respondeu cunha pregunta sobre enfermidades coas que unha persoa pode vivir moito tempo "se recibe medicamentos".
Baker respondeu "como Magic Johnson?", ao que Perry agregou "como Magic Johnson coa súa SIDA falsa. Magic finxiu a SIDA". Baker dixo "ti crees que Magic finxiu a SIDA por mágoa?", e Perry respondeulle "estou convencido que Magic finxiu a SIDA". "Eu tamén", afirmou Baker. Johnson emitiu un comunicado o xoves dicindo que está "indignado porque Chris Baker e Langdon Perry lle restasen importancia a un asunto tan serio e mortal. "Millóns de persoas están a morrer de VIH/SIDA, e o feito de que chanceen sobre a miña condición é incrible", dixo o ex xogador.
_(cropped).jpg)
