Este artigo contén variasligazóns externas e/ou bibliografía ao fin da páxina, mais poucas ou ningunha referencia no corpo do texto. Por favor,mellora o artigo introducindonotas ao pé,citando as fontes.
Lonxe da avidez, as manobras e a longa espera de anteriores aspirantes ao trono deSan Pedro no afán por acadalo, Hadrián mostrouse indiferente ao cargo, non fixo nada por acadalo e, mergullado como estaba nas intricadas tarefas da rexencia deEspaña, nin sequera asistiu aoconclave no que foi designado. De todos modos, a súa aparente desidia por erixirse na máxima autoridade da igrexa católica estaba plenamente compensada co interese do seu egrexio discípulo, o emperadorCarlos V, que premeu canto foi necesario para lograr a chegada ao solio pontificio do seu antigo preceptor.
Foi elixido porMaximiliano de Austria como mestre do seu netoCarlos de Gante. Exerceu o seu cometido durante dez anos (1505-1515), levando a cabo importantes misións en defensa dos intereses do seu pupilo.
Fernando fixo o seutestamento mentres presidía, xa enfermo, as Cortes deBurgos en xullo de 1515. Deixou como herdeiro aoinfante Fernando. Este documento foi levado axiña ao mestre, que recibiu plenos poderes, mesmo para tomar posesión daCoroa de Castela.
Xa convertido en rei de España, Carlos I agradeceu os servizos prestados polo fiel mentor impulsando o seu ascenso na carreira eclesiástica, primeiro como bispo deTortosa en 1516, máis tarde comoinquisidor xeneral daCoroa de Aragón e despois da deCastela, e xa por fin como membro do colexio cardenalicio.
Carlos V distinguiuno confiándolle a rexencia de España cando tivo que ausentarse do país en1520 por mor da designación como cabeza doSacro Imperio. Non foi unha encomenda fácil, pois nese momento os casteláns queixábanse dasoberbia ecobiza dosborgoñóns. Ausente o rei, orixinouse aGuerra das Comunidades de Castela, que terminou coabatalla de Villalar, e a revolta dasxermanías levantinas. Así, o 31 de outubro de 1520, contando con apoio suficiente inicia as hostilidades.
O9 de xaneiro de 1522 foi elixido Papa, sucedendo aLeón X. Nese momento estaba enGasteiz exercendo a rexencia de España, preparandoNavarra para a defensa fronte á invasión francesa. A noticia chegou áCasa do Cordón, onde se hospedaba, o 22 dese mes. Foi o último Papa non italiano até 1978, en que foi elixido o polaco Karol Wojtyła (Xoán Paulo II).
Nunha solemne declaración, aceptou a elección o 8 de marzo de 1522. Proclamou a súa confianza enCristo, «que lle dará forza, aínda sendo indigno, para defender a cristiandade contra os ataques do mal, e para reducir, ao exemplo do bo pastor, a unidade da Igrexa aos que erran e están enganados»[1]. Axiña emprendeu a viaxe, acompañado do seu secretario e biógrafo, o DoutorBlas Ortiz, seguindo o curso doEbro atéTarragona, onde embarcou cara a Roma. A cerimonia de coroación tivo lugar o31 de agosto.
Á chegada do Papa na cidade había unhapraga depeste. Ao día seguinte da coroación pediu axuda aos cardeais para o seu duplo proxecto: a unión dos príncipes cristiáns para combater oImperio Otomán e a reforma da curia. Tivo dificultades entre os cardeais, non habituados ao seu estilo de vida sobrio e austero. O seu costume de celebrar amisa a diario, algo insólito daquela, produciu rexeitamento. No consistorio do 26 de marzo de 1523 o cardeal de Santa Croce quixo pedir a confirmación dos indultos e privilexios concedidos por León X. Cando o cardeal lle lembrou a inaudita amabilidade coa que os cardeais o elixiran Sumo Pontífice, Hadrián retrucou que o chamaran ao martirio e o cárcere. Alí tiña unha Igrexa esgotada e pobre, polo que lles debía moi pouco; eles foran máis ben os seus verdugos.
Curtido nos avatares políticos antes da chegada aRoma, o seu breve paso poloVaticano non lle deu oportunidade de utilizar a experiencia adquirida nas tarefas de estado. E malia que debía a elección como Papa ao empeño de Carlos V, non por iso lle foi dócil e submiso de forma incondicional.
Hadrián fixo esforzos por obrar con imparcialidade na pugna continuada entre Carlos eFrancisco I de Francia. Malia todo, finalmente entrou en alianza secreta con Carlos V,Inglaterra eVenecia en contra deFrancia. A súa morte temperá (setembro de 1523) impediulle realizar calquera acción no seo de tal alianza, como tampouco lle permitiu pór remedio algún ao avance daReforma protestante deMartiño Lutero.
As profecías deSan Malaquías refírense a el comaLeo Florentius (O león de Florencia), cita que fai referencia ao apelido familiar (Florenz), cuxo escudo de armas contén un león.
Gan Giménez, P. "La política y los problemas interiores", enHistoria General de España y de América (tomo VI). Madrid,Ediciones Rialp (1986).ISBN 84-321-2101-0
.jpg)
.svg)
