Comezou a súa carreira como futbolista no equipo xuvenil doSC Varsseveld, da súa localidade natal. En 1967 fichou poloDe Graafschap, no que militou durante a maior parte da súa carreira. Tras un breve paso polo PSV regresou ao De Graafschap, co que en 1973 logrou o ascenso áEredivisie.[1] O adestrador do equipo era naquel momentoPiet de Visser, que tería unha grande influencia na súa posterior carreira como técnico.
En 1977 deixouDoetinchem, pasando aoNEC Nijmegen, e tras catro anos e un par de cesións ao fútbol estadounidense volveu de novo ao Graafschap, onde se retirou en 1982.
Tras varios anos como segundo adestrador, en 1987 converteuse no novo técnico principal doPSV Eindhoven. O equipo estaba a tres puntos doAjax, pero trala chegada de Hiddink ao banco, acabou proclamándose campión daEredivisie con seis puntos de vantaxe.
Na súa segunda tempada levou o PSV á conquista dunha segunda liga, daCopa dos Países Baixos e da primeiraCopa de Europa da súa historia, derrotando na final europea aoBenfica deToni naquenda de penaltis. Converteuse así no terceiro adestrador na historia en conquistar un triplete de títulos que incluíse a máxima competición continental, trasJock Stein (coCeltic) eȘtefan Kovács (coAjax). Adestrou o equipo durante dúas campañas máis, gañando unha nova liga e outras dúas Copas nacionais.
Deixou o Ajax en 1990, e tras un breve paso poloFenerbahçe turco, recalou enEspaña en 1991, como novo adestrador doValencia.[2]
Afrontou o seu maior desafío cando asumiu as rendas daselección neerlandesa o 1 de xaneiro de 1995,[3] facéndose cargo dun equipo con destacados talentos individuais pero con continuos problemas por discusións e disputas internas. A súa táctica habitual de 4–4–2, despregando aos extremos apoiados por mediocampistas centrais, deu como resultado numerosos goles de centrocampistas defensivos comoPhillip Cocu eEdgar Davids. De carácter firme, naEurocopa de 1996 enviou a Edgar Davids de volta á casa despois de teren unha discusión.[4] O equipo chegou aos cuartos de final, caendo eliminado naquenda de penaltis polaFrancia deAimé Jacquet.
Conseguiu evitar novos conflitos internos noMundial de 1998,[4] no que o seu equipo despregou un entretido fútbol. Derrotaron áArxentina nos cuartos de final por 2-1, antes de caer nas semifinais ante oBrasil, despois dunha quenda de penaltis. Pouco despois dimitiu como seleccionador neerlandés e converteuse no novo adestrador doReal Madrid.
Chegou ao banco do Real Madrid no verán de 1998, substituíndo aJupp Heynckes, pero a mala actuación do equipo naliga e os comentarios fóra do campo sobre a directiva e as finanzas do club provocaron o seu cesamento en febreiro de 1999.[5][6] En febreiro do ano 2000 colleu as rendas doBetis para o que restaba de tempada. Con todo, foi despedido en maio, despois de conseguir só unha vitoria en 13 xornadas.[7]
No seu primeiro ano á fronte do equipo asiático recibiu críticas negativas da prensa surcoreana,[8] que consideraba que non tomaba demasiado en serio o seu traballo,[8] sentimento que aumentou trala derrota por 2-1 ante osEstados Unidos naCopa Ouro da CONCACAF de 2000, torneo que Corea do Sur disputou como selección convidada.[8]
Uns meses despois, Corea do Sur foi anfitrioa, xunto aXapón, doMundial de 2002. Ata a chegada de Hiddink, o equipo nacional surcoreano tiña participado en cinco edicións daCopa do Mundo, pero nunca tiña gañado un partido no torneo. Co técnico neerlandés, os surcoreanos lograron a súa primeira vitoria (un 2-0 contraPolonia), e despois de empatar a un gol cos Estados Unidos e de vencer pola mínima aPortugal, conseguiron a clasificación para a segunda rolda.
O seu rival nos oitavos de final foi aItalia deTrapattoni e o partido acabou con vitoria surcoreana por 2-1, grazas a ungol de ouro deAhn Jung-Hwan e tras unha polémica actuación arbitral que o propio presidente da FIFA,Sepp Blatter, definiu como desastrosa. Nos cuartos de final, o equipo de Hiddink eliminou aEspaña na quenda de penaltis, de novo con gran polémica arbitral, despois de que o colexiadoGamal Al-Ghandour anulase os goles españois deBaraja eMorientes. Coa histórica clasificación ás semifinais, Corea do Sur superou a actuación dos seus veciñosnorcoreanos noMundial de 1966, cando estes chegaran ata cuartos tras eliminar a Italia.
A traxectoria do equipo surcoreano detívose finalmente nas semifinais, sendo eliminado polaAlemaña deRudi Völler. A continuación a selección de Corea do Sur perdeu contraTurquía, repetindo así Hiddink o cuarto lugar que obtivera cos Países Baixos catro anos antes.
O éxito da selección surcoreana converteu a Hiddink nunha estrela dos medios no país.[8] Foi a primeira persoa á que se lle concedeu a cidadanía honorífica de Corea do Sur.[9] Recibiu outras recompensas, como unha vila privada nailla Jeju,[9] voos gratuítos de por vida conKorean Air eAsiana Airlines ou viaxes gratuítos entaxi, entre outros.[9] Ademais, o estadio deGwangju no que Corea do Sur se clasificou para as semifinais, pasou a coñecerse internacionalmente comoEstadio Guus Hiddink. A súa vila natal,Varsseveld, e o museo que se fundou nesta, convertéronse nunha parada habitual dos turistas surcoreanos que visitan os Países Baixos.
Deixou o equipo en xuño de 2006, como o adestrador máis laureado da historia dos Países Baixos,[10] con seis títulos de liga e catro copas neerlandesas, superando o récord deRinus Michels.[11]
O 22 de xullo de 2005 converteuse en adestrador daselección de Australia, anunciándose que dirixiría ao mesmo tempo o conxunto oceánico e o PSV.[12] Tivo como axudantes na selección aJohan Neeskens eGraham Arnold.
Disputou os play-off para aCopa do Mundo de 2006, enfrontándose aoUruguai deJorge Fossati, ao que derrotou nunhaquenda de penaltis despois de que ambos encontros rematasen 1-0.[13] Conseguiu así unha histórica clasificación para o Mundial, a primeira para Australia nos últimos 32 anos e a primeira vez que un equipo se clasificaba a través dunha quenda de penaltis.
No primeiro partido doMundial, a Australia de Hiddink derrotou aoXapón por 3-1, anotando os tres goles nos últimos oito minutos de partido, obra deTim Cahill (84' e 89') eJohn Aloisi (92').[14] Foron os primeiros goles a e a primeira vitoria da selección australiana nunha Copa do Mundo. Tras perder na segunda xornada por 2-0 ante oBrasil, os australianos precisaban polo menos un empate anteCroacia para clasificarse para os oitavos de final por primeira vez na súa historia. Nun duro partido cheo de polémicas, e no que o árbitroGraham Poll incluso chegou a sacar tres cartóns amarelos ao mesmo xogador,Josip Šimunić, o partido rematou 2-2, grazas ao empate logrado porHarry Kewell.
O camiño australiano no Mundial acabou nos oitavos de final ante aItalia deLippi, nun partido que se decidiu grazas a un penalti convertido porTotti nos instantes finais (1-0).[15] Foi o derradeiro partido de Hiddink como seleccionador australiano.
O 10 de abril de 2006, Hiddink anunciou na televisión neerlandesa que asumiría o cargo de adestrador daselección de Rusia tralo Mundial.[16] En abril de 2006 asinou un contrato de dous anos por un valor de 2 millóns de euros ao ano.[16]
Hiddink clasificou a Rusia para aEurocopa de 2008 e na fase final do torneo conseguiu acadar as semifinais, despois de acabar segunda do seu grupo e de eliminar en cuartos de final aosPaíses Baixos. Os rusos caeron finalmente eliminados a mans daEspaña deLuis Aragonés por 3-0, no partido que se disputou noErnst Happel Stadion deViena.[17]
A selección rusa fracasou no seu intento de estar presente noMundial de 2010, ao quedar na segunda posición do seu grupo de clasificación (por detrás deAlemaña) e de empatar nos play-offs anteEslovenia,quedando eliminada polaregra do gol en campo contrario.[18] Hiddink deixou o equipo ao remate do seu contrato, en xuño de 2010.[19]
O 11 de febreiro de 2009, tralo despedimento deLuiz Felipe Scolari, oChelsea anunciou que Hiddink dirixiría o equipo no que restaba datempada 2008/09 daPremier League, traballo que compaxinaría coa selección rusa.[20] Debutou no fútbol inglés cunha vitoria por 0-1 contra oAston Villa noVilla Park,[21] e no seu primeiro partido enStamford Bridge derrotou por 1-0 áJuventus, nun encontro correspondente aos oitavos de final daLiga de Campións.[22] Despois de eliminar ao equipo italiano, fixo o propio coLiverpool, ao que venceu por un global de 5-7, acadando así as semifinais da máxima competición europea.[23] Finalmente foi eliminado poloBarcelona deGuardiola, despois de empatar sen goles no Camp Nou e 1-1 enLondres.[24]
Durante a súa estadía no Chelsea, Hiddink perdeu só un partido, unha derrota pola mínima diante doTottenham Hotspur en White Hart Lane, ondeLuka Modrić marcou o único gol do partido. Aínda que non conseguiu o título de liga, no último partido na casa da tempada, no que o Chelsea venceu por 2-0 aoBlackburn Rovers, os afeccionados do Chelsea corearon o seu nome durante todo o partido e pediron ao propietario do Chelsea, Roman Abramovich, que o contratase de forma permanente.[25]
No seu último partido como adestrador do Chelsea, gañou aFA Cup, derrotando na final deWembley aoEverton deDavid Moyes por 2-1, con goles deDrogba eLampard.[26] Aínda que varios xogadores lle pediron que continuase no club, entre eles o capitánJohn Terry,Michael Ballack ePetr Čech, Hiddink sempre mantivo o seu propósito de centrarse na selección rusa.[27]
Debutou á fronte do combinado turco o 11 de agosto de 2010, derrotando aRomanía por 2-0 nun amigable enIstanbul, con goles deEmre Belözoğlu eArda Turan. Exerceu o cargo de seleccionador de Turquía durante un ano e tres meses, ata que dimitiu en novembro de 2016 despois de que unha derrota anteCroacia por 3-0 deixase ao seu equipo sen clasificación para aEurocopa de 2012.[29]
En febreiro de 2012 asinou un contrato de 18 meses como novo adestrador doAnzhi Makhachkala.[30] Na súa segunda tempada na capital doDaguestán, levou ao equipo á terceira praza daLiga Premier de Rusia e acadou os oitavos de final daUEFA Europa League por primeira vez na historia do club. Caeu eliminado nos cuartos de final diante doNewcastle United.
En xuño de 2013 renovou o seu contrato por un ano máis, pero deixou o cargo por sorpresa un mes despois, trala segunda xornada de liga.[31]
No seu primeiro partido de 2015, o equipo neerlandés empatou 1-1 contra Turquía.[37] O 29 de xuño Hiddink foi despedido.[38] Dous días despois, foi sucedido polo seu asistente, Danny Blind.[39]
En decembro de 2015 volveu ser nomeado adestrador doChelsea inglés, onde asinou ata o final da tempada 2015/16, tras a destitución deJosé Mourinho.[40] Colleu o equipo na 16ª posición da liga e despois de manterse invicto nas súas 15 primeiras xornadas, establecendo un novo récord para un adestrador novo, subiu ata o 10º lugar, no que acabou finalmente a campaña.
En setembro de 2018 colleu as rendas da selección sub-21 da China, cargo que ocupou durante un ano ata que foi destituído en setembro de 2019, despois dunha serie de malos resultados que culminaron cunha derrota por 2–0 contra a selección sub-22 de Vietnam, dirixida polo seu antigo axudante na selección surcoreana noMundial de 2002,Park Hang-seo.[41]
O 21 de agosto de 2020 foi nomeado novo adestrador daselección de Curaçao.[42] Despois de non conseguir a clasificación para oMundial de 2022, en setembro de 2021 deixou oficialmente o cargo de seleccionador de Curaçao e anunciou a súa retirada como adestrador, aos 74 anos.[43]
Con todo, en 2022 aínda volveu sentarse no banco da selección australiana como axudante deGraham Arnold para un par de partidos amigables que formaban parte das celebracións do centenario daselección de Australia.[44]
En febreiro de 2007 foi condenado a seis meses de prisión e a unha multa de 45.000 euros tras ser declarado culpable de evasión fiscal por un tribunal neerlandés. A Fiscalía pedía unha condena de dez meses de prisión para Hiddink, acusado de eludir 1,4 millóns de euros en impostos neerlandeses ao afirmar que residía en Bélxica entre 2002 e 2003. As autoridades neerlandesas demostraron que non pasara suficientes noites na súa casa belga que declarara como o seu enderezo principal.[45]
.svg)
.svg)
.svg)
