Gregorio XIV (enlatínGregorius XIV, enitalianoGregorio XIV), nado co nome deNiccolò Sfondrati en Somma (Lombardía) o11 de febreiro de1535 e finado enRoma o16 de outubro de1591, foi un relixioso italiano, elixidopapa o5 de decembro de1590.
En1591, confirma a excomunicación deHenrique IV, rei deFrancia e deNavarra.
NadoNiccolò Sfondrati na comuna de Somma Lombardo (actualmente naprovincia de Varese rexión daLombardía, cando formaba parte doDucado de Milán),[1] na clase alta da sociedade milanesa, pero foi coñecido polo seu modesto estilo de vida e rigurosa devoción. O seu pai eraFrancesco Sfondrati, un senador da antiga comuna deMilán nomeado cardeal polo papaPaulo III e a súa nai era Anna Visconti, membro daCasa de Visconti e quen faleceu durante o parto.
Realizou os seus estudos enPerugia ePadua.
Foi ordenado sacerdote en1551[1] e en1560 foi consagradobispo deCremona polo cardealCarlos Borromeo, participando noConcilio de Trento entre1561 e1563 e sendo membro da comisiónpro índice librorum en1562.
O12 de decembro de1583 foi nomeado porGregorio XIIIcardeal presbítero deSanta Icía. Durante este tempo foi amigo próximo de sanFilipe Neri, quen predixo a súa elección comoSumo Pontífice.
Á morte deUrbano VII foi elixido o seu sucesor nunconclave que se prolongou durante máis de dous meses debido á inxerencia no mesmo do que pretendía que o elixido fose un dos sete cardeais que o rei españolFilipe II consideraba adecuados para ocupar o solio pontificio.
O papa Gregorio XIV non contaba con experiencia política, razón pola cal cedeu a administración diplomática ao seu sobriño, o cardealPaolo Emilio Sfondrati.[2] Presidiu dousconsistorios nos cales nomeou a cinco novos cardeais.
O seu mandato non estivo marcado por grandes acontecementos ou problemas. O único feito relevante do mesmo foi que, instigado polo rei deEspaña e oduque de Mayenne, excomulgou aHenrique IV de Francia, que se puxera de acordo cos reformistas,[3] declarándoo herexe para despois privalo dos seus dominios. Tras isto, ofreceu aFilipe II o trono deFrancia como sucesor deHenrique III de Valois, o cal obrigou á conversión aocatolicismo do sucesor lexítimoHenrique IV para acceder ao trono francés.[2]
Se se aplicasen as profecíassan Malaquías, a este Papa lle correspondería o lemaEx antiquitate urbis (Da antigüidade da cidade). Con todo, o lema aplícase mellor ao cardeal que, no conclave de 1590, disputáballe o solio papal, Girolamo Simoncelli. Simoncelli era orixinario de Orvieto (Urbs Vetus en latín, é dicir, cidade-antiga); pola contra, para facer que a Sfrondati lle encaixe o lema Ex antiquitate urbis, hai que dicir xeneralidades. A raíz deste dato o xesuíta Claude-François Menestrier demostrou en 1689 que a lista atribuída a san Malaquías de Armagh é unha falsificación orixinada no mesmo Simoncelli ou algún do seu partido para favorecer a súa candidatura á morte de Urbano VII.[4]
- ↑1,01,1The Cardinals of the Holy Roman ChurchArquivado 18 de xuño de 2009 enWayback Machine. (inglés), URL último acceso o 01/05/2007.
- ↑2,02,1Vidal Manzanares, César (1997), pp. 67.
- ↑Gregorio XIV,Historia de la Iglesia, Conoze, URL último acceso o 01/05/2007.
- ↑Ménestrier, Claude-Franóis (1689lugar-publicación=París).Réfutation des prétendues prophéties de St Malachie.
.jpg)
.svg)
