O seu pai, Federico García Rodríguez (1859-1945), era un propietario granadino, e a súa nai, Vicenta Lorca Romero (1870-1959), era mestra de escola. Vicenta deixou o seutraballo para dedicarse áeducación do fillo, a quen lle transmitiu o amor polamúsica. Lorca foi un neno precoz quen lía aVictor Hugo eMiguel de Cervantes, malia non destacar na escola. En1909 a familia trasladouse á cidade deGranada. Alí Lorca entrou nos círculos culturais locais e coñeceu aFernando de los Ríos,Melchor Fernández Almagro eManuel de Falla.
Lorca caera nunha fondadepresión pola incomprensión por parte da súa familia da súa condición dehomosexual. Mesmo considerou ofilme feito polos seus amigos Dalí e BuñuelUn chien andalou (1929) como un ataque persoal. Ao mesmo tempo, estaba a deteriorarse a súa relación co escultor Emilio Aladrén, apaixonada pero non recíproca. Todo iso levouno de volta a Granada para rematar a carreira deDereito.
En1929, coa axuda dunhabolsa de estudos, emprendeu unha xira polosEUA. Unha estadía específica enNova York inspiroulle o poemarioPoeta en Nova York (escrito en1930 e publicado en1940), en que explora a súaalienación e illamento con novas técnicas poéticas. Máis adiante publicou dúas obras teatrais (Así que pasen cinco años eEl público), escritas entremarzo exuño de1930 durante a súa estadía enCuba.
O25 de outubro é considerado oDía de Federico García Lorca en Galicia.
Lorca marchou de Madrid cara a súa terra antes doGolpe de Estado do 18 de xullo de 1936. En Granada refuxiouse coa familia do poetaLuis Rosales, amigo seu.[5] Sentíase máis seguro alí, pois dous dos seus irmáns eran destacados membros daFalange de Granada.[6] Con todo, o16 de agosto de1936 Lorca foi detido polaGarda Civil. Cos gardas estaban Juan Luis Trescastro Medina, Luis García-Alix Fernández eRamón Ruiz Alonso, exdiputado daCEDA, quen denunciara a Lorca como espía ruso[7] no Goberno Civil de Granada. Segundo o historiadorIan Gibson, Lorca estaba acusado de «ser espía dos rusos, estar en contacto con estes por radio, ser secretario deFernando de los Ríos e ser homosexual».[8]
Semella definitivamente probado que Federico García Lorca foi fusilado ás 4:45 h da madrugada do18 de agosto[9][10][7][11]nun camiño entreVíznar eAlfacar. O seu corpo, nunca recuperado,[12] permanece enterrado nunha fosa común anónima nalgún lugar desas paraxes. Xunto ao seu, está o cadáver dun mestre nacional, Dióscoro Galindo, e os dosanarquistas Francisco Galadí eJoaquín Arcollas Cabezas, xunto a quen foi executado o poeta.[13]
O autor material dos feitos foi o terratenentefalanxista Juan Luis Trescastro Medina, quen diría máis tarde:
“
Acabamos de matar a Federico García Lorca. Yo le metí dos tiros en el culo por maricón.[14]
En maio de1932 realizou a súa segunda viaxe a Galicia para dar unha serie de conferencias. EnCompostela fixo amizade conCarlos Martínez-Barbeito, a cal se afianza ao marchar este a estudar aMadrid ese mesmo ano.
Enagosto de1932 visitou Galicia por terceira vez coa compañía teatral "La Barraca", e actuou en varias cidades e vilas galegas. Ennovembro ditou unha serie de conferencias xunto conXosé Filgueira Valverde. Estreou na revistaYunque de Lugo o primeiro dos seus poemas galegos:Madrigal â cibdá de Santiago, escrito co asesoramento deFrancisco Lamas López eLuís Manteiga.
En1933Eduardo Blanco Amor, entón correspondente doxornalarxentinoLa Nación, coñeceu a Lorca e presentouno na Arxentina. Así, cando Lorca viaxou á Arxentina, recibiu unha calorosa acollida, en especial pola comunidade galega. En agradecemento, Lorca escribiuCántiga do neno da tenda. De volta en España, desenvolveu unha intensa relación con Blanco Amor, quen mesmo pasou algunhas tempadas na casa familiar de Lorca en Fuente Vaqueros.
Animado polo ourensán, Lorca accedeu a publicar os seus poemas galegos no libroSeis poemas galegos en1935 coaEditorial Nós.[3] Eran composicións naturais e espontáneas que lembraban os poemas publicados enCanciones (1927), mais ó mesmo tempo insírense na tradición literaria galega. Eduardo Blanco Amor, autor do limiar (aínda que en castelán), sempre mantivo que os poemas eran esencialmente creacións de Lorca, tanto dende o punto de vista lingüístico como estilístico. Porén, Ernesto Guerra da Cal afirmaba que fora el quen os vertera en galego, visión apoiada porXosé Luís Franco Grande. Con todo, o resto das investigacións déronlle a razón a Blanco Amor.
Rey Hazas, A. (2012). "Introducción, notas y estudio de la obra".Bodas de Sangre(PDF)(encastelán). Vicens Vives.ISBN978-84-682-0686-8. Arquivado dendeo orixinal(PDF) o 24 de outubro de 2018. Consultado o 02 de febreiro de 2019.
![Lorca cun cartel de La Barraca, 1932.[29]](/mt/?noimg=&dark=on&url=https%3a%2f%2fgl.wikipedia.org%2fwiki%2fFicheiro%3aFotograf%25C3%25ADa_an%25C3%25B3nima_MNCARS_4.jpg)
![Cuns amigos en Betanzos, en 1932.[30]](/mt/?noimg=&dark=on&url=https%3a%2f%2fgl.wikipedia.org%2fwiki%2fFicheiro%3aGarc%25C3%25ADa_Lorca_en_Betanzos_con_Ram%25C3%25B3n_Fern%25C3%25A1ndez_Cid%2c_Jos%25C3%25A9_%25C3%2581lvarez_S%25C3%25A1nchez-Heredero%2c_Francisco_Esteve_Barb%25C3%25A1_e_Jos%25C3%25A9_Barbeito._Maio_1932.jpg)
