O29 de novembro de2012 aAsemblea Xeral das Nacións Unidas adoptou a Resolución 67/19 (proxecto de resolución A/67/L.28) en virtude da cal concedeu a Palestina a condición de «Estado observador non membro» da organización, reafirmando ademais o dereito do pobo palestino a un territorio baixo as fronteiras definidas antes daGuerra de 1967.[14][15] Esta resolución non implica aínda a admisión de Palestina como membro pleno da organización, pois para iso necesitaríase da aprobación doConsello de Seguridade das Nacións Unidas no calEstados Unidos se opón.O 17 de decembro de2014 oParlamento Europeo apoiou publicamente o recoñecemento do Estado de Palestina, tras facelo os parlamentos de varios países membros comoReino Unido,España,Francia,Irlanda[16] eItalia.[17][18][19][20] O recoñecemento doParlamento Europeo e dos parlamentos nacionais é puramente simbólico, xa que o recoñecemento efectivo débeno realizar cada un dos gobernos dos estados membros. Na actualidade, o único país da UE que o recoñeceu sendo xa membro da Unión foiSuecia, en maio de 2015 tamén foi recoñecido oficialmente polaSanta Sé.[21][22]
O termo "Palestina" provén do antigo pobo dos filisteos, mencionados naBiblia e outros textos antigos, como ocupantes da franxa costeira ao sur de Siria eFenicia.Esta etnia, integrada por emigrantes vinculados aosPobos do Mar (quizais deprocedencia exea, aínda que non é seguro) asentouse no territorio coñecido comoCanaán durante a transición entre aIdade de Bronce e doHierro; aproximadamente no século XII a. C. Formaron unha confederación de cinco cidades (Pentápolis filistea) entreJope eGaza, adoptaron costumes cananeos e convertéronse na potencia dominante da rexión durante oséculo X a.[23][24] C., substituíndo a hexemonía exipcia na rexión.[25] Grazas ao seu uso do ferro, dominaron ás poboacións do interior, as tribos hebreas, coas cales libraron cruentas batallas. Esta inimizade quedou reflectida na Biblia e transformou o termo filisteo nunha designación pexorativa.
Os filisteos foron incorporados aos sucesivos imperios mesopotámicos da rexión;asirios, babilonios e persas, os cales os encadraron dentro dasatrapía de Eber Nari.Heródoto, noséculo V a.C., menciona "os sirios chamados palestinos", sendo este o primeiro uso do termo que non é senón a transcrición grega de "filisteos", aínda que o contexto (a circuncisión) fai dubidar se fala deste pobo ou dos xudeus.[26][27]TaménAristóteles na súa Meteoroloxía (Meteorologica) falaba domar Morto como un "lago de Palestina".[28]Baixo o dominio dos lágidas e os seleúcidas, o territorio foi chamado, en grego, Palestina, máis aló da súa división entre diversos pobos. O escritor xudeu de fala grega, Filón, sinalaba: "Por outra banda, Palestina e Siria tampouco son estériles en exemplos de sabedoría e virtude, países que habita unha parte non pequena da populosa nación dos xudeus".[29]O triunfo dos Macabeos noséculo II a. C., colocou case toda a rexión baixo o dominio dereis xudeus, aos cales sucedeu o idumeoHerodes o Grande, baixo o amparo deRoma.Tras a morte de Herodes o territorio quedou baixo control directo do imperio, con escasos períodos de gobernos máis ou menos autónomos.Despois das grandes rebelións xudías contra Roma (no 66 / 70 e o 132 / 135 de nosa era), o nome Palestina, ou Siria Palestina, utilizouse para designar oficialmente todo o territorio entre a provincia romana de Siria e a de Exipto. Adóitase dicir que esta medida se tomou como unha forma de reprimir o nacionalismo xudeu, do mesmo xeito queXerusalén tomou o nome de Elia Capitolina, pero non hai documentos que o aseguren.[30]En Palestina, cuxa capital era a cidade de Cesarea Marítima (fundada por Herodes), convivían a cultura grega, en especial na costa e as cidades, e aaramea ou siria, no interior, coa crecente presenza de árabes e importantes minorías xudías.No referente á relixión, predominou o paganismo (helénico, sirio ou árabe) até oséculo III, cando comezaron a incrementarse os cristiáns, de lingua grega ou aramea. A Igrexa palestina, vinculada aos sitios mencionados nos seus libros sacros, volveuse moi importante, produciu notables eruditos, comoOrixes, e adquiriu maior importancia tras otriunfo do cristianismo no Imperio romano.Entre os séculosIV eVII, baixo oImperio romano de Oriente, Palestina foi o nome dunha provincia (máis tarde dividida en tres)de fala grega, con arameos no interior, e relixión cristiá. Xerusalén recuperou o seu antigo nome, multiplicáronse as igrexas e radicáronse nos desertos numerosos eremitas e monxes. Tamén se viu envolvida nas disputas teolóxicas da época, que expresaban as particularidades étnicas das distintas provincias do imperio. En614 caeu baixo o poder dospersas sasánidas quen, en628, foron derrotados poloemperadorHeraclio e expulsados do país.
Os musulmáns, encabezados porUmar, apoderaríanse definitivamente do país en 636. En661 ocalifaMuawiya I foi coroado en Xerusalén, onde, en691, construiríase aCúpula da Roca, síntese de elementosbizantinos, persas eárabes.
Durante os primeiros séculos doCalifato, Palestina foi unha rexión próspera, na cal se toleraban as diferentes relixións "do Libro" e onde se mesturaban distintas influencias culturais. Oárabe converteuse na lingua predominante, desprazando tanto ao grego como ao arameo. O nome árabe do país foi tomado da administración bizantina:Falastin.
Desde878 o país foi gobernado desde Exipto e no século seguinte quedou baixo a influencia dos Fatimitas. En1073 foi capturada poloImperio Selxúcida e reconquistada polos exipcios en1098, un ano antes da chegada dosCruzados.
Palestina era aTerra Santa para os cruzados, quen estableceron diversos señoríos feudais na rexión baixo o mando doReino de Xerusalén. Menos dun século despois este reino desaparecería ante a ofensiva deSaladino (1187); o país pasou a depender dosaiúbidas, a pesar da existencia, durante outro século, dun enclave cruzado enAcre.
OSultanato Mameluco de Exipto foi o resultado indirecto destas guerras e pronto incorporou ao seu dominio o territorio de Palestina, afectado en1260, pola invasión mongol.
Noséculo XVI, osotománs arrebataron o país aos mamelucos exipcios. Salvo breves intervalos, o país permaneceu baixo dominio turco até a partición doImperio Otomán, despois daprimeira guerra mundial. Durante este período o termo Palestina fíxose popular en Occidente para designar ao territorio, tal como aparece nos textos e mapas da época.[31]
Palestina foi parte doImperio Otomán desde1517 até1918, fóra dun interludio de1832 a1840, cando foi conquistada por Mehmet Alí, o gobernador otomán deExipto, que se rebelou contra o sultán deConstantinopla. Administrativamente, Palestina era parte do País de Sham (nome pre-islámico deSiria).
En1887 o Sanjak de Xerusalén converteuse en sede dosSantos Lugares, creando unmutasarrif independente que se opón directamente ao goberno central en Constantinopla, os seus ministerios e departamentos do Estado.
En1888, cando se creou a vilaia de Beirut, outros dous territorios palestinos incluíronse no seu territorio.
O 9 de decembro de1917, Xerusalén foi ocupada polo exército británico, que ocupa a totalidade de Palestina. OMandato Británico de Palestina estivo baixo o control daSociedade de Nacións, que se iniciou formalmente en1920. O mandato terminaría formalmente en1947. Durante o seu mandato, houbo varios disturbios polos palestinos contra a política británica en relación coa autorización da inmigración xudía do Reino Unido (Declaración Balfour de 1917) e contra a venda de terras árabes aos inmigrantes xudeus: os movementos de abril de 1920 e maio de 1921, así como osdisturbios de agosto de 1929 desembocarían na Gran Revolta árabe de Palestina (1936-1939).
En consecuencia, o Libro Branco de 1939 sobre Palestina aprobado polo goberno británico limitou a inmigración xudía a Palestina e perfilou a creación dun Estado gobernado conxuntamente por xudeus e palestinos. En resposta, as organizacións sionistas paramilitares como oIrgún, e posteriormente Lehi, lanzaron campañas de atentados contra as autoridades británicas e os civís palestinos, mentres se organizaba a inmigración ilegal de xudeus europeos, fuxindo a maioría doholocausto.
En verde: os países que recoñeceron o Estado Palestino. En gris: os que non o recoñecen.
O Estado de Palestina carece de independenciade facto. A súa extensión xeográfica identifícase xeralmente cos Territorios Palestinos, cuxos límites son motivo de disputa con Israel, aínda que a Organización de Nacións Unidas recoñece as fronteiras de 1967 previas áGuerra do Seis Días.[32]
En1974 a Asemblea Xeral da ONU recoñeceu aOLP como representante do pobo palestino, outorgándolle a condición de observadora. Puido desde entón participar en todos os traballos da Asemblea e nas conferencias internacionais convocadas pola ONU, e desde 1976, foi convidada regularmente poloConsello de Seguridade a participar nas súas deliberacións sobre a situación no Oriente medio, a cuestión de Palestina e asuntos conexos.[33] Desde o15 de decembro de1988, a ONU utiliza o termo «Palestina» en lugar de «Organización para a Liberación de Palestina» (OLP) na súa organización, as súas axencias e os seus organismos afiliados.[34]
O Estado palestino foi recoñecido como tal por 94 países tras a súa proclamación en 1988, e para xaneiro de2012, 130 países membros daONU recoñecérano formalmente.[35][36] Existen con todo diversos status de recoñecemento que a nación palestina foi alcanzando ao longo dos anos.
Entre as principais potencias mundiais, osEstados Unidos non recoñecen aínda a Palestina como un Estado independente, pero si afirman que devandito recoñecemento deberá ser a consecuencia final das conversacións de paz que, baixo o seu patrocinio, veñen sosténdose desde hai moitos anos co Estado de Israel. Consideran aAutoridade Nacional Palestina como un interlocutor válido que representa os intereses da Nación Palestina, e outorgan aos seus representantes un status diplomático especial.
AUnión Europea manifestou, en 2010, que recoñecería o Estado Palestino cando chegase «o momento oportuno»,[37] adoptando nun primeiro tempo unha posición similar á estadounidense, pero en decembro de 2014 aprobou apoiar o seu recoñecemento e animou á xefa da diplomacia europea a promover devandito recoñecemento en todos os Estados da Unión.[17]
Á marxe destas posicións intermedias, a maior parte de nacións do orbe si recoñeceron oficialmente a Palestina como un Estado independente, como ocorre con gran parte dos países árabes e africanos, así como algúns deEuropa do leste e deAsia.[38]
Votación da Asemblea Xeral das Nacións Unidas para recoñecer a Palestina como estado observador non membro: A favor En contra Abstención Ausente
O31 de outubro de2011, a Asemblea Xeral daUnesco admitiu no seu seo a Palestina como Estado membro. 107 dos 194 Estados membros da organización da ONU votaron a favor, 14 en contra e 52 abstivéronse.[55] Votaron en contra, entre outros,Israel e osEstados Unidos, ademais doCanadá e aRepública Checa.[56] Os Estados Unidos, o maior contribuínte da Unesco, anunciaron que deixaban de contribuír ao orzamento da organización, dado que unha lei federal prohibe financiar as axencias da ONU que recoñezan a Palestina como Estado.[57] Este feito equivale á redución do orzamento da organización nun 22 %.[58] En xaneiro de 2015 o Secretario Xeral da ONU, Ban Ki-moon, confirmou que Palestina se unirá á Corte Penal Internacional (CPI) o 1 de abril de devandito ano como Estado membro pleno.[59]
O29 de novembro de2012 aAsemblea Xeral da ONU aprobou a Resolución 67/19 mediante a cal se acordaba o ingreso de Palestina como «Estado observador non membro» coas fronteiras definidas antes de 1967 con 138 votos a favor, 41 abstencións e 9 en contra.[60] Os 9 votantes en contra foron osEstados Unidos, oCanadá,Israel,República Checa,Panamá,Palau,Estados Federados de Micronesia,Nauru e asillas Marshall. Case a totalidade deAmérica Latina votou a favor, exceptoPanamá que votou en contra eColombia,Guatemala eParaguai que se abstiveron de votar,África,Asia, ademais da maioría dos países europeos comoEspaña,Francia,Italia eRusia votaron a favor.[61][62] OReino Unido,Australia eAlemaña abstivéronse na votación. O seu goberno afirmou apoiar a solución de dous estados.[63] O Parlamento británico aprobou o 13 de outubro de 2014 unha resolución non vinculante –apoiada por 274 deputados fronte a 12 votos en contra— que pedía por primeira vez ao Goberno que recoñeza o Estado palestino.[64] A resolución 67/19 da ONU, copatrocinada por 60 países, instou a renovar as negociacións pola paz e pronunciouse «a favor dos dereitos inalienables do pobo palestino e pugna polo fin da ocupación iniciada en 1967 e por un Estado palestino independente, soberano, democrático e contiguo coas fronteiras definidas antes de 1967». A resolución tamén expresou a súa esperanza por unha solución de dous Estados convivindo en condicións de paz e seguridade e a «esperanza de que o Consello de Seguridade considere favorable a solicitude presentada o 23 de setembro de 2011 por Palestina para a súa admisión á ONU como Estado de pleno dereito». O presidente, Ban Ki-moon, reclamou o dereito lexítimo dos palestinos a ter un Estado independente e o de Israel a vivir en paz e seguridade.[65]
Ao mes seguinte, en decembro de 2012, a ONU substituíu o nome de «Palestina» polo de «Estado de Palestina», recoñecendo implicitamente aMahmud Abbas como presidente do novo Estado.[66][67] En consonancia coa terminoloxía adoptada polas Nacións Unidas, un decreto promulgado o 5 de xaneiro de 2013 polo presidente palestino substituíu oficialmente o nome de «Autoridade Nacional Palestina» por «Estado de Palestina».[68][69]
O 29 de outubro de 2014,Suecia recoñeceu a Palestina como Estado, pouco despois de que oParlamento británico e o Senado irlandés pedisen aos seus Executivos que a recoñecesen oficialmente.[70] Suecia foi o terceiro país da UE en recoñecer oficialmente o Estado de Palestina, despois deMalta eChipre.[71]O 18 de novembro de 2014, asCortes Xerais deEspaña aprobaron con 319 a favor, unha abstención e dúas en contra, unha proposición non de lei pola que se instaba ao Goberno a recoñecer a Palestina como Estado independente e soberano.[72] O 2 de decembro de 2014 aAsemblea Nacional Francesa aprobou, con 339 votos a favor, 131 en contra e 16 abstencións, unha resolución que convida ao seu goberno a recoñecer o Estado Palestino.[73] O 13 de maio de 2015, aSanta Sé recoñeceu o Estado de Palestina e expresou o seu apoio á política dos dous Estados, Israel e Palestina, convivindo en paz e seguridade.en decembro de 2015 o Parlamento grego aprobou unha resolución que insta o Goberno ao recoñecemento de Palestina como Estado.[74][75]
A Lei Básica palestina de 2003, emendada en 2005, define o marco legal e constitucional do sistema gobernativo palestino á espera de que se constitúa o Estado de Palestina. Foi elaborada a partir dun borrador redactado polo Consello Lexislativo Palestino en 1997 e promulgado en 2002 tras a súa aprobación porIasir Arafat, entón Presidente da ANP. Define o goberno de Palestina como unha democracia parlamentaria baseada no pluralismo político, a primacía do dereito e aseparación de poderes.[76]
Desde a súa creación en 1964, aOrganización para a Liberación de Palestina (OLP) foi o organismo representativo do pobo palestino dos Territorios Ocupados, dos campos de refuxiados nos países árabes e da diáspora. É unha ampla fronte nacional composto de numerosas organizacións políticas, de organizacións cíviles e de personalidades independentes de todos os sectores da sociedade palestina. Os grupos islámicos non participan na OLP que sempre mantivo as actividades políticas separadas das relixiosas. Desde 1974, a OLP desempeña un papel diplomático fundamental: é o representante lexítimo de Palestina ante as Nacións Unidas, oMovemento de Países Non Aliñados, aOrganización da Conferencia Islámica e moitos outros foros internacionais.[77]
A OLP actuou de goberno no exilio dos palestinos até a constitución da Autoridade Nacional Palestina en 1994, o primeiro órgano gobernativo de Palestina. Tras as primeiras eleccións xerais celebradas en xaneiro de 1996 nos territorios palestinos, Xerusalén incluída, a OLP obrou a favor do establecemento e reforzamento da ANP, e por tanto vai cedéndolle paulatinamente responsabilidades. Estas estruturas gobernativas atópanse en remodelación para adaptarse á creación dun verdadeiro Estado.[77]
A creación da Autoridade Nacional Palestina (ANP) no marco dos Acordos de Oslo en 1993 marcou o inicio do desenvolvemento institucional de Palestina. A ANP foi establecida entón como o representante executivo da OLP, e as súas normas de funcionamento e o ámbito da súa autoridade foron definidos na Declaración de Principios sobre o Autogoberno Interino (Declaration of Principles on Interim Self-Government, ou DOP), asinada en Washington en setembro de 1993, ata que o seu status final definísese nun acordo de paz definitivo con Israel. Esta declaración define o dominio xeográfico da ANP e a súa organización administrativa, estruturada en dous corpos: o Consello Lexislativo Palestino (Palestinian Legislative Council, ou PLC) e o Consello de Ministros.[78] A ANP adoptou por decreto o nome de Estado de Palestina a principios de xaneiro de 2013.
O Consello Lexislativo Palestino é o órgano lexislativo de Palestina. É un parlamento unicameral de 132 representantes elixidos para catro anos. A metade son elixidos a nivel nacional por listas e por votación proporcional, e a outra metade a nivel rexional por votación maioritaria uninominal. Para a elección dos deputados rexionais, o territorio palestino está dividido en 16 circunscricións electorais, 5 na Franxa de Gaza e 11 en Cisxordania. O Consello Lexislativo ten que aprobar por maioría o orzamento do Estado e vixía as accións do poder executivo.[79] Desde 2006, o presidente do parlamento palestino éMahmoud Abbas, que asume tamén os cargos de Presidente do Estado de Palestina (até xaneiro de 2013 Presidente da Autoridade Nacional Palestina), e Presidente do Comité Executivo da OLP. Pertence ao partido socialista e nacionalistaAl Fatah.
O poder executivo componse do Presidente de Palestina e do seu goberno, o Consello de Ministros. O presidente é elixido por sufraxio universal directo para un mandato de catro anos. Preside o Consello de Ministros, promulga as leis e nomea ao Primeiro Ministro a proposta do partido que obtivo o maior número de escanos no Parlamento.[79] De 2007 a abril de 2013, o Primeiro Ministro palestino foiSalam Fayyad, líder do partido Terceira Vía. Tras a súa dimisión, Mahmoud Abbas elixiu en xuño de 2013 a Rami Hamdallah, un académico independente, para sucederlle no cargo.[80]
Tras o cesamento do fogo daIntifada de Al-Aqsa logrado no cume de Sharm Al-Sheij de 2005, organizáronse en xaneiro de 2006 as primeiraseleccións xerais palestinas desde 1996.Hamás, que boicoteara as eleccións anteriores, conseguiu a maioría absoluta con 74 escanos fronte aos 45 deFatah. Ante a derrota, o primeiro ministro Ahmed Qurei dimitiu e Hamas escolleu aIsmail Haniya para sucederlle. Fatah rexeitou participar no goberno que se constituíu no mes de marzo, pero tras meses de bloqueo político anunciouse en setembro a formación dun goberno de unión nacional entre os dous partidos. As negociacións fracasaron e empezaron violentos enfrontamentos entre os militantes de Hamas e Fatah. Hamas acabou tomando o control militar e político da Franxa de Gaza en xuño de 2007, e Mahmud Abbas nomeou, co apoio da comunidade internacional, un novo goberno cuxa autoridade real se estende só a Cisxordania. Desde 2007 o partido islámico Hamás, vinculado aosIrmáns Musulmáns, goberna o territorio da Franxa de Gaza.
O 4 de maio de 2011 alcanzouse un acordo político de reconciliación nacional entre Fatah e Hamas, que implicaba a formación dun goberno conxunto e a preparación de eleccións parlamentarias e presidenciais en oito meses, pero non se puido levar a cabo por desacordos sobre o forte liderado de Abbas.Un novo intento de reconciliación formalizouse en Doha en2012, sen que chegase a aplicarse.[81][82]
Finalmente, tras anos de negociacións e rupturas sucesivas entre ambas as partes, logrouse un acordo de reconciliación o23 de abril de 2014 que deu paso, o2 de xuño de2014, á formación dun goberno de unidade presidido por Mahmud Abbas e composto por 17 ministros designados por ambos os grupos. O tres ministros residentes na Franxa de Gaza non puideron asistir á toma de posesión enRamala porque Israel non lles autorizou a saír. Abbas declarou que o novo goberno recoñecía o Estado de Israel e mantiña o seu compromiso de buscar un acordo de paz ao conflito con Israel. Deuse tamén seis meses de prazo para convocar novas eleccións presidenciais e lexislativas.
O Departamento de Estado dos Estados Unidos asegurou que estaba «disposto a traballar co novo Goberno, sempre que respecte os principios reiterados por Abbas». En resposta ao acordo con Hamás e antes de que acabase o prazo de nove meses que as partes fixaran para redactar un borrador de acordo de paz, o xefe do executivo israelí,Benjamin Netanyahu, interrompeu as negociacións de paz que se mantiñan cos palestinos baixo os auspicios dos Estados Unidos.
A organización territorial actual do Estado de Palestina foi implantada debido aos acordos de Oslo de 1994. Naquel ano a ANP creou o Ministerio de Goberno Local (Ministry of Local Government), que en 1995 estruturou o primeiro nivel da administración territorial do país en 16 gobernacións, 9 en Cisxordania e 5 na Franxa de Gaza.[83]
Posteriormente, a Lei sobre o Goberno Local (Law on Local Government) de 1997 reorganizou as administracións municipais que aínda funcionaban segundo antigas leis inspiradas nas administracións otomás, exipcias, británicas e xordanas. En función do seu peso demográfico, creáronse dous tipos de administracións locais, os municipios (municipalities) e as aldeas (village councils), que contan menos de 1000 habitantes. Os municipios clasifícanse á súa vez en municipios de tipo A, B, C ou D segundo a súa poboación. No século XXI, a Oficina Central de Estatísticas de Palestina (PCBS) contabiliza 121 municipios (96 en Cisxordania e 25 na Franxa de Gaza) e 335 aldeas. Case todas as aldeas están situados en Cisxordania, onde a poboación é atomizada en localidades relativamente pequenas, e case ningún na Franxa de Gaza debido á súa alta densidade de poboación.
A lei de 1997 sobre administración local exclúe os campos de refuxiados da xurisdición do Ministerio de Goberno Local. Dependen directamente da Axencia de Nacións Unidas para os Refuxiados de Palestina en Oriente Próximo (UNRWA), aínda que esta só se encarga de fornecer servizos en materia de sanidade e educación. Para outros tipos de servizos, como a subministración en auga ou electricidade, as responsabilidades son confusas e xestiónanse conxuntamente cos municipios, o que dá lugar a diversas situacións segundo o lugar.
Mapa de Palestina. Arriba, Cisxordania; abaixo, a franxa de Gaza.
O Estado de Palestina divídese en dúas grandes rexións:Cisxordania e aFranxa de Gaza. En xeral, ambas as rexións atópanse nunha zona desértica entre Asia, África e o mar Mediterráneo, esa situación favorece a variedade de climas en tan reducido espazo. As zonas costeiras teñen un típicoclima mediterráneo con invernos tépedos e húmidos e veráns moi calorosos e secos. En boa parte de Cisxordania o clima mediterráneo está máis continentalizado, con escasas precipitacións e moita diferenza térmica entre as estacións.[84]
É a parte do país de maior tamaño e nela atópase a capital e o goberno. Os seus límites serían polo leste orío Jordán e oMar Morto e polo oeste a chamada Liña Verde que a separaba doestado de Israel. A capital da rexión éRamala. A súa maior fronteira é con Israel con 307 quilómetros terrestres.
O seu punto máis baixo é o Mar Morto con -408 metros, constitúe unha das áreas máis deprimidas de Oriente Próximo. Pola contra, o seu punto máis alto é o monte Tall Asur, con 1.022 metros de altitude sobre o nivel do mar.En canto ao aproveitamento do medio en Cisxordania a maioría é terreo desértico improdutivo, despois séguelle un 18,97% de terreo de campos e, aproximadamente ten a mesma proporción de campo arable e cultivable (16,9%).[85]
É unha estreita franxa de terra situada no Oriente Próximo, ao suroeste de Israel e ao nordés dapenínsula do Sinaí de Exipto. Ten 11 km de fronteira con Exipto, na cidade deRafah, e 51 km de fronteira con Israel; tamén ten 40 km de costa noMediterráneo. A Franxa de Gaza está formada por cinco provincias: do Norte, Gaza, Deir Al-Balah, Khan Younes e Rafah.
Este pequeno territorio goza dun clima tépedo debido á influencia marítima domar Mediterráneo, que lle confire oclima mediterráneo como único do territorio. Presenta un terreo plano con dunas preto da costa, sendo o seu punto máis altoAbu 'Awdah (Joz Abu 'Auda), con 105 metros sobre o nivel do mar.[86]
O PIB per cápita nos territorios palestinos aumentou un 7 % ao ano en media de1968 a 1980, pero reduciuse durante a década de1980.As condicións económicas en Cisxordania e Gaza, na que a actividade económica réxese polo "Protocolo Económico de París" deabril de1994 entreIsrael e a Autoridade Palestina, deterioráronse a principios de1990.Despois daseleccións lexislativas de xaneiro de 2006, gañadas por Hamas, o Cuarteto (exceptuando Rusia) cortou todos os fondos á Autoridade Palestina dirixida polo primeiro ministro Ismail Haniyah (de Hamas).Segundo o Banco Mundial, no primeiro semestre do ano 2010, a economía palestina creceu un 7 % pero dependendo aínda moito da axuda estranxeira. O desemprego descendeu en Gaza do 45 % en 2008 ao 39 % en 2009, e en Cisxordania descendeu do 20 % en 2008 a 18 % en 2009.[87]
Segundo estimacións doCIA World Factbook de xullo de 2013, a poboación de Palestina é de 4.440.000 habitantes dos que 2.676.740 viven en Cisxordania (incluíndo Xerusalén Leste), e 1.763.387 na Franxa de Gaza. En Cisxordania, uns 325.500 colonos israelís viven en asentamentos, aos que hai que sumar os aproximadamente 186.929 establecidos en Xerusalén Leste.[88][89]
De acordo aThe Guardian (2008) Palestina ten unha das poboacións de maior crecemento demográfico no mundo, cunha cifra maior ao 30% na década de 2000. Hai 3,76 millóns de palestinos no Estado de Palestina, en comparación aos 2,89 millóns que había en 1998.[90]
De acordo áOficina do Censo dos Estados Unidos, o crecemento demográfico entre 1995 e 2008 en Gaza e Cisxordania foi de 106%, é dicir, a poboación pasou de 1,9 millóns (1990) a 3,9 millóns de habitantes.[91]
Segundo a Oficina Central de Estatísticas de Palestina (PCBS) a densidade de poboación en 2009 era de 654 h/km²; para Cisxordania eran 433 h/km² e para a franxa de Gaza 4073 h/km².[92] A mediados de 2009 a porcentaxe da poboación menor de 15 anos era de 41,9%, e para os maiores de 65 anos foi de só 3%.[92]
Aínda que a maior comunidade de palestinos atópase en territorios que formaron parte do Mandato Británico de Palestina, máis da metade dos palestinos vive noutros lugares como refuxiados ou emigrantes. A ausencia de censos fai moi difícil establecer datos de poboación. Porén, segundo as estimacións da Sociedade Académica Palestina para o Estudo de Asuntos Internacionais, a distribución mundial dos palestinos en 2001 era a seguinte:
É posible que a poboación palestina de Xerusalén Leste, estimada en 200.000, sexa contada tanto como parte de "Cisxordania e a Franxa de Gaza" como de "Israel", creando (por tanto) unha duplicación. En Xordania, actualmente non hai datos de censos oficiais sobre cantos dos seus habitantes son palestinos. As estimacións varían entre o 50 % e o 80 %. Algúns investigadores políticos atribúen isto á política xordana de non aumentar a brecha entre os dous grupos principais de poboación do país: os beduínos orixinais (que ostentan a maioría dos cargos da administración) e os palestinos (que son predominantes na economía). A Oficina Central de Estatísticas de Palestina anunciou o 20 de outubro de 2004 que o número de palestinos en todo o mundo a fins de 2003 era de 9,6 millóns, o que representa un incremento de 800.000 desde 2001.[93]
Para as cidades de Gaza, Jan Yunis, Jabalya, Rafah, Dayr al-Balah, Nuseirat e Tulkarem, inclúense os habitantes dos campos de refuxiados. As cifras corresponden a estimacións realizadas pola Oficina Central de Estatísticas de Palestina (PCBS) en 2011.[94]
Oárabe é o idioma oficial establecido pola Lei Básica Palestina.[95] O árabe palestino é a lingua vernácula. Ohebreo e oinglés tamén son falados amplamente. Os colonos establecidos nos asentamentos israelís, 16,1% da poboación de Palestina, teñen o hebreo como a súa lingua materna, ademais de que é o segundo ou terceiro idioma para moitos palestinos.[96][97]
A relixión maioritaria é oislamsunnita, seguida polo 93% dos palestinos; os cristiáns son o segundo maior grupo, representando preto do 6%, maiormentecatólicos eortodoxos.[98] A diferenza doutros países doMedio Oriente, cristiáns e musulmáns teñen moi boas relacións de respecto e fraternidade baseadas no seu orgullo nacional e cultura. A situación de conflito con Israel fomentou a unidade nacional neste sentido. Ademais, hai unha pequena porcentaxe de practicantes doxudaísmo, particularmente ossamaritanos deNaplusa[99] e algunhas pequenas comunidades de xudeus árabes ultraortodoxos vinculados ao movemento Neturei Karta que aínda prefiren identificarse como palestinos.[100] Outras comunidades relixiosas máis pequenas existentes entre os palestinos son osdrusos, os ahmadíes, osbahá'is e algúnsateos ouagnósticos.[101]
Existen outros grupos relixiosos que teñen delegacións relixiosas en Palestina por ser un lugar con tantos sitios sacros para diferentes relixións. Algúns destes grupos son:cristiáns ortodoxos,maronitas ecristiáns armenios, entre outros. O conxunto dos cristiáns suman uns 150.000 cidadáns, aínda que se dá unha forte emigración nesta comunidade.
↑Nótese que o nome Palestina é comunmente interpretado como o territorio do antigoMandato británico de Palestina. A historia contada porMahmoud Abbas no seu discurso de 2011 ante asNaciones Unidas «... aceptamos establecer o Estado de Palestina en só o 22% da Palestina histórica -en todo o territorio palestino ocupado en Israel en 1967-».[1]
↑Adeclaración de independencia de Palestina proclamou o «establecemento do Estado de Palestina no noso territorio palestino coa súa capital Xerusalén (Al-Quds Ash-Sharif).»[6] A mesma decisión tomouse tamén poloConsello Lexislativo Palestino en maio de2002 cando aprobou a lei básica daAutoridade Nacional Palestina, que sostén sen ambigüidade que «Xerusalén é acapital de Palestina».[9]Ramala é a capital administrativa onde están situadas as institucións gobernamentais e oficinas representativas estranxeiras. A condición final de Xerusalén está en espera de futuras negociacións entre Israel e a Autoridade Nacional Palestina. As Nacións Unidas e a maioría de países non acepta a anexión de Israel deXerusalén Leste por medio daLei de Xerusalén de1980[10] e mantén as súas embaixadas ante Israel enTel Aviv.[11]
↑"Palestinians 'May Declare State'".BBC News.But another negotiator and senior official, Saeb Erekat, disagreed arguing that the Palestine Liberation Organisation had already declared independence in 1988. 'Now we need real independence, not a declaration. We need real independence by ending the occupation. We are not Kosovo. We are under Israeli occupation and for independence we need to acquire independence', Mr Erekat said.
↑"Palestinian Authority applies for full UN membership".United Nations Radio. Arquivado dendeo orixinal o 12 de outubro de 2017. Consultado o 01 de febreiro de 2017.I would like to inform you that, before delivering this statement, I, in my capacity as President of the State of Palestine and Chairman of the Executive Committee of the Palestine Liberation Organization, submitted toH.E.Ban Ki-moon, Secretary-General of the United Nations an application for the admission of Palestine on the basis of the4 June 1967 borders, withAl-Kuds Al-Sharif as its capital, as a full member of the United Nations.
↑Susan M. Akram, Michael Dumper, Michael Lynk, Iain Scobbie (ed.). "Building the Rule of Law in Palestine - Constitutional framework of the nascent Palestinian State".International Law and the Israeli-Palestinian Conflict(en inglés). Routledge.ISBN978-0-415-57323-8.
↑77,077,1"PLO - Introduction"(en inglés). Permanent Observer Mission of Palestine to the United Nations. Arquivado dendeo orixinal o 16 de maio de 2012. Consultado o 10 de xaneiro de 2013.
↑92,092,1Oficina Central de Estadísticas de Palestina (2010)."Palestine in Figures 2009"(PDF).PCBS.gov.ps(en inglés). Arquivado dendeo orixinal(PDF) o 22 de decembro de 2011. Consultado o 20 de xullo de 2013.
%2c_administrative_divisions_-_de_-_colored.svg%26amp%3blang%3dgl)
.svg%26amp%3blang%3dgl)
.jpg)
