Ippolito Aldobrandini, nado o24 de febreiro de1536 e finado o3 de marzo de1605), foi unpapa daIgrexa católica, elixido como tal o30 de xaneiro de1592, e tomando o nome deClemente VIII.
O máis destacado do seu pontificado foi, sen dúbida, a súa reconciliación conHenrique IV de Francia e o seu distanciamento da política deFilipe II de España. Cando en1593 Henrique de Borbón se viu forzado a levantar o cerco ó cal sometera París ante a soa aproximación dos terzos españois procedentes de Flandres e comprendeu a inestabilidade con que portaba a coroa deFrancia, reconverteuse ao catolicismo deixando aos defensores da ortodoxia cristiá sen razóns en que basear a súa oposición á nova monarquía borbónica. Dous anos despois, Clemente VIII absolveu solemnemente ao rei converso e admitiuno sen restricións no seo daIgrexa.
O indulxente perdón papal destilaba esencias políticas. Ningunha acción cabía esperar xa de Filipe II contraInglaterra, e en Francia era innecesaria a súa intervención unha vez retornado o seu rei á obediencia dasanta sé. Pola contra, o poder que acumulara o monarca español fíxose sentir no propioVaticano e transcendía aItalia enteira. Como sucedera tantas veces en similares circunstancias, maquinaba o papa a forma de librarse dun incómodo protector e non atopou outra cá de trocar as alianzas. Clemente VIII viu en Henrique IV un valioso asociado na tarefa de sacudirse do xugo español, por iso, cando en1595 o Borbón declarou formalmente a guerra a España, o papa apresurouse a levantar as penas eclesiásticas que pesaban sobre daquel.
Dous anos máis tarde tivo ocasión de poñer a proba a fidelidade do novo reicatólico e sacar proveito da súa asociación. En outubro de1597 morría sen descendencia Afonso II, duque de Ferrara, e presentóuselle ó papa unha ocasión única para anexionar a praza forte aos Estados Pontificios. España non compartía o proxecto de Clemente e manobrou para queCésar d'Este, un curmán ilexítimo de Afonso, dese continuidade á dinastía, pero o papa acudiu a Henrique IV que lle prometeu a axuda militar necesaria para levar a bo termo o seu plan. Filipe II non quixo abrir unha nova fronte de loita e desistiu da pelexa. As tropas pontificias puideron así entrar en Ferrara sen obstrución, ocupar a cidade e integrala nas posesións da igrexa. Conseguido o seu obxectivo, o papa Clemente mediou entre España e Francia para que desenvolvesen negociacións de paz que culminaron o2 de maio de1598 coTratado de Vervins.
A execución deGiordano Bruno o 17 de febreiro de1600, da que Xoán Paulo II pediu públicas escusas en nome da Igrexa, ensombrece a memoria do papa Clemente VIII.
_-_The_J._Paul_Getty_Museum.jpg)
.svg)
