| CD4, extracellular | |||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
 Estrutura da glicoproteína CD4 da superficie das células T, forma cristalina monoclínica | |||||||||
| Identificadores | |||||||||
| Símbolo | CD4-extrcel | ||||||||
| Pfam | PF09191 | ||||||||
| InterPro | IPR015274 | ||||||||
| SCOPe | 1cid /SUPFAM | ||||||||
| OPM superfamily | 230 | ||||||||
| OPM protein | 2klu | ||||||||
| CDD | cd07695 | ||||||||
| |||||||||
Enbioloxía molecular, oCD4 (cluster de diferenciación 4) é unhaglicoproteína que se encontra na superficie de células inmunes como olinfocito T axudante,monocito,macrófago, ecélula dendrítica. Descubriuse a finais da década de 1970 e orixinalmente deuselle o nome de leu-3 e T4 (debido aosanticorpos monoclonais OKT4 que reaccionaban con el) antes de ser rebautizado como CD4 en 1984.[1] Nos humanos a proteína CD4 está codificada poloxeneCD4 docromosoma 12.[2][3]
Os linfocitos T axudantes CD4+ sonleucocitos que son parte esencial dosistema inmunitario humano e con frecuencia denomínanse células CD4, células T axudantes ou células T4. Denomínanse células axudantes porque un dos seus principais papeis é enviar sinais a outros tipos de células inmunes, como ascélulas asasinas CD8. As células CD4 envían un sinal ás células CD8 para que destrúan e acaben cunha infección vírica. Se diminúe a cantidade de células CD4, como por exemplo en casos deinfección por VIH/SIDA ou despois dun tratamento deinmunosupresión previo a un transplante, o corpo faise vulnerable a un gran número de infeccións que doutro modo serían combatidas eficazmente.
Como moitos receptores/marcadores da superficie celular, o CD4 é un membro dasuperfamilia das inmunoglobulinas.
Presenta catrodominios de inmunoglobulina (D1 a D4) que se expoñen na superficie da célula ao medio extracelular:
O dominio D1 do CD4 interacciona co dominio β2 das moléculas doMHC de clase II. As células T que expresan o CD4 (e non oCD8) na súa superficie son, por tanto, específicas para os antíxenos presentados polo MHC de clase II (e non para oMHC de clase I).
A curta colacitoplasmática/intracelular (C) do CD4 contén unha secuencia especial deaminoácidos que permite que interaccione coa moléculalck (unhaquinase do interior da célula).
O CD4 é uncorreceptor que axuda aoreceptor de células T (TCR) na súa comunicación coacélula presentadora de antíxenos. Por medio do seu dominio intraceluar, o CD4 amplifica o sinal xerado polo TCR recrutando oencimatirosina quinaselck, que é esencial na activación de moitos compoñentes moleculares da cascada de sinalización dun linfocito T activado. O CD4 tamén interacciona directamente con moléculas doMHC de clase II na superficie da célula presentadora de antíxenos utilizando o seu dominio extracelular. O dominio extracelular adopta unha estrutura ensándwich beta de tipo inmunoglobulina con sete cadeas en dúasfollas beta, formando unmotivo greca.[4]
O CD4 tamén interacciona conSPG21,[5]Lck[6][7][8][9][10] e cohomólogo da proteína unc-119.[11]
OVIH-1 utiliza o CD4 para introducirse dentro das células Thospedes ao unirse a el pola proteínagp120 daenvoltura viral.[12] A unión ao CD4 crea un cambio na conformación da gp120 que lle permite ao VIH-1 unirse ao correceptor expresado na célula hóspede chamadoreceptor de quimocinaCCR5 ouCXCR4. Despois dun cambio estrutural noutra proteína viral (agp41), oVIH insire unpéptido de fusión na célula hóspede que fai que a membrana externa do virus se fusione coamembrana plasmática celular.
A infección por VIH produce unha progresiva redución do número decélulas T axudantes CD4+. O reconto de CD4 utilízase para decidir cando se empeza o tratamento durante a infección por VIH e posteriormente para avaliar a eficacia do tratamento. Os valores sanguíneos normais exprésanse xeralmente como o número de células por microlitro (ou milímetro cúbico, mm3) de sangue, con valores normais para as células CD4 de entre 500 e 1200 células/mm3.[13] Un reconto de CD4 mide o número de células T que expresan o CD4, e serve para avaliar o estado do sistema inmunitario do paciente, aínda que non mide directamente a cantidade de virus (por exemplo, a presenza de ADN viral, ou deanticorpos específicos contra o virus). Xeralmente o tratamento comeza cando os recontos de CD4 chegan a 350 células por microlitro (con valores de menos de 200 considérase que o individuo infectado tenSIDA).
O CD4 continúa expresándose na maioría dosneoplasmas derivados de células T axudantes. É por tanto posible utilizar ainmunohistoquímica do CD4 en mostras debiopsias de tecidos para identificar a maioría das formas delinfomas de células T periféricas e condicións malignas asociadas.[14] Este antíxeno foi tamén asociado con variasenfermidades autoinmunitarias como avitilixe e adiabetes mellitus tipo I.[15]