Estroza (Hyla molleri), unha pequena ra arborícola presente enGalicia.Representación deSuminia getmanovi.
Arborícola, dos elementoslatinosarbori-, dearbor, -ǒris, "árbore", e-cŏla, da raíz decŏlere, "vivir" (tamén "cultivar") é un adxectivo utilizado enbioloxía para cualificar a unanimal que vive nasárbores.[1]
Ás veces emprégase comosinónimo, algo inapropiadamente, o adxectivoarbóreo, que non deixa de ser un 'sinónimo parcial', pero que se utiliza moito na bibliografía internacional.[2]
Todos osbosques contaron sempre con animais vivindo neles. Estes animais teñen adaptacións que lles permiten vivir e desprazarse nas árbores.[3]
Otetrápodo máis antigo que se coñece con adaptacións especializadas para rubir ás árbores foiSuminia, unsinápsido doPermiano superior, hai aproximadamente 260 millóns de anos.[4]
ángulo importante entre o dedo opoñíbel e as outrasfalanxes, de grande importancia para a prensión,
falanxes longas.
Ademais, as especies arborícolas teñen comportamentos especializados para moverse nos seushábitats, principalmente en canto á postura e a marcha.
Especificamente, os mamíferos arborícolas dan pasos máis longos, estenden as súas extremidades máis, os pasos cara a atrás son máis curtos, adoptan unha postura máis 'agachada' para baixar o centro da súa masa corporal e utilizan pasos en secuencias diagonais.
Abraquiación é unha forma especializada de locomoción arbórea, utilizada polosprimates que se moven moi rapidamente mentres que colgan baixo as ramas. Podería dicirse que este tipo de locomoción implica bambearse cos brazos dunha agarradoira a outra. Só unhas poucas especies de primates son braquiadoras; é un importante medio de locomoción para osmonos araña e osxibóns e, ás veces, tamén é utilizado polas femias dosorangutáns. Os xibóns son os maiores expertos deste modo de locomoción, bambeando de rama en rama en distancias de até 15 m e viaxando a velocidades de até 56 km/h.
aadhesión ou adherencia é unha alternativa ás garras, que funciona mellor en superficies lisas, e que é empregada por moitosréptiles eanfibios,
a chamada adhesión seca está moi ben representada polos dedos especializados dasosgas e osGekkoninae, que utilizan asforzas de van der Waals para adherirse a substratos moi lisos, como paredes e incluso de vidro,
a adherencia húmida é común enras esalamántigas arborícolas e funciona mediante succión ou adherencia capilar.
á parte dos innumerábeisinvertebradosartrópodos (insectos,arácnidos etc.) que viven n as árbores, cómpre mencionar que oscaracois elesmas arborícolas utilizan a súa baba pegañenta para subir ás árbores, xa que carecen de extremidades para facelo.
↑Cartmill, M. (1985): "Climbing", en Hildebrand, D.et al, eds.Functional vertebrate morphology. Harward: Belknap Press, pp. 73–88.
↑Jörg Fröbisch & Robert R. Reisz (2009): "The Late Permian herbivoreSuminia and the early evolution of arboreality in terrestrial vertebrate ecosystems".Proceedings of the Royal Society B.Resumo.
Lammers, A. R. & Biknevicius, A. R. (2004): "The biodynamics of arboreal locomotion: the effects of substrate diameter on locomotor kinetics in the gray short-tailed opossum (Monodelphis domestica)".J. Exp. Biol.207: 4325-4336.
Lammers, A. R. (2000): "The effects of incline and branch diameter on the kinematics of arboreal locomotion".Amer. Zool.40: 1094.
