imán
Ahmad ibn Hanbal
rahimahullah(en)
|
| Biografía |
|---|
| Nacemento | 23 de novembro de 780
Bagdad (Califato Abbásida) |
|---|
| Morte | 2 de agosto de 855 (74 anos)
Bagdad (Califato Abbásida) |
|---|
| Lugar de sepultura | Ahmad ibn Hanbal Mosque(en)
Al-Rusafa(en) |
|---|
| Relixión | Islam |
|---|
| Actividade |
|---|
| Campo de traballo | Fiqh,ciencia do hadiz,aqidah,History of hadith(en),Xaria,tafsir(pt),Arabic Language Studies(en),islam edereito |
|---|
| Ocupación | muhaddith, polímata, mufassir(en), xurista, Intelectual, alfaquí, ulema, historiador |
|---|
| Profesores | Al-Shafi‘i,Sufyan ibn `Uyaynah(pt),‘Abd ar-Razzaq as-San‘ani(pt),Abu Yusuf(pt),Yahya ibn Ma'in(pt),Bihz ibn Asad(pt),Abu Dawud at-Tayalisi(pt),Husayn ibn Alí al-Jufí(pt),Al-Darimi(pt),'Abd ar-Rahman ibn Mahdi(pt),Ibrahim bin Saad al-Zuhri(pt),Mutammar ibn Sulayman(pt),Yahya al-Qattan(pt),Wakee ibn al-Jarrah(pt),Yazīd ibn Hārūn(pt),Waleed bin Muslim(pt),Hushaim ibn Bashir(pt) eIshaq Ibn Rahwayh(pt) |
|---|
| Alumnos | Abedalá ibne Amade ibne Hambal(pt),ʻUthmān ibn Saʻīd Dārimī(pt),Muhammad al-Bukhari,Abu Zur'a al-Razi(pt),ʻAbd Allāh ibn Muḥammad Baghawī(pt),Muslim ibn al-Hajjaj,Abu Dawood(pt),Ibrahim ibn Ishaq al-Harbi(pt),Hambal ibne Isaque(pt),Abu Bakr al-Marrudhi(pt),Abu Bakr al-Athram(pt),Harbe ibne Ismael Alquirmani(pt),Baqui ibne Mucalade(pt),Abdul Wahhab(pt),Sale ibne Amade ibne Hambal(pt),Isaque ibne Hambal(pt) eBaxar ibne Muça(pt) |
|---|
| Obra |
|---|
Obras destacables |
| Familia |
|---|
| Cónxuxe | Abbassa Bint Alfadl |
|---|
| Fillos | Sale ibne Amade ibne Hambal, Abedalá ibne Amade ibne Hambal |
|---|
| Nai | Safiya bint Maymuna |
|---|
| Parentes | Hambal ibne Isaque,son of father's brother
Isaque ibne Hambal,tío |
|---|
|
| Descrito pola fonte | Enciclopedia de Otto
Encyclopædia Britannica
Islamskiy enciklopedicheskiy slovar |
|---|
Abū ʿAbdillāh Aḥmad Ibn Muḥammad Ibn Ḥanbal Ash-Shaybānī (enárabe:أبو عبد الله أحمد بن محمد بن حنبل الشيباني) ás veces referido comoAḥmad ibn Ḥanbal ouIbn Ḥanbal, nado enBagdad en780 (166 AH) e finado na mesma cidade en855 (241 AH), foi unxurista, teólogo,asceta, tradicionista dohadith e fundador da escola de xurisprudencia sunnita daHanbali, unha das catro principais escolas legais ortodoxas dosunnismo.[1]
Importante influencia e estudoso activo durante a súa vida,[1] Ibn Hanbal converteuse nunha das máis veneradas figuras intelectuais da historia islámica,[2] que tivo unha fonda influencia en case todas as áreas da perspectiva tradicionalista (orientada ao literalismo) no sunnismo.[3] Un dos propoñentos clásicos das fontes da escritura como base da lei islámica e da fonte de vida, Ibn Hanbal compilou unha das máis importantes coleccións de hadith sunnita, oMusnad,[4] que continuou a exercer unha grande influencia no campo dos estudos do hadith ata a actualidade.[1]
Despois de estudar ofiqh e ohadith con moitos mestres durante a súa mocidade,[5] Ibn Hanbal fíxose célebre na súa vida posterior polo papel clave que tivo naMihna, a inquisición instituída polocalifato abásida deal-Ma'mun contra o final do seu reino, en que o gobernante deu apoio estatal oficial aoMutazilitedogma doCorán, unha visión que contradicía a doutrina ortodoxa de que o Corán era a Palabra eterna de Deus.[1] Sufriu persecución física baixo o califato pola súa adhesión á doutrina tradicional, e a fortaleza de Ibn Hanbal neste suceso non fixo máis que reafirmar a súa rotunda reputación[1] nos anais da historia islámica.
Ibn Hanbal foi venerado como unha figura exemplar por todas as escolas de pensamento sunnita,[1] tanto polosulemas exotéricos como polos místicos, con estes últimos chegando a designalo comosaint nas súas haxiografías.[6] O mestre do hadith do século XIVal-Dhahabi referiuse a Ibn Hanbal como "o verdadeiro xeque do islam e líder dos musulmáns nese tempo, o mestre do ḥadīth e Proba da Relixión".[7]
Na era moderna, o nome de Ibn Hanbal volveuse controvertido en certas áreas do mundo islámico, a causa de que o movemento de reforma hanbalita coñecido comowahhabismo o citou como a súa principal influencia xunto co reformador do século XIIIIbn Taymiyyah. Porén, certos estudosos discutiron que as propias crenzas de Ibn Hanbal realmente tivesen parteno establecemento das doutrinas centrais do wahhabismo,[8] xa que, segundo eses autores, hai evidencias de que as antigas autoridades hanbalitas tiñan opinións doutrinais moi diferentes das dos wahhabitas,[8] coa literatura hanbalita medieval chea de santos, visitas de tumbas, milagres e reliquias.[9] Conectado con isto, os estudosos citaron o apoio do propio Ibn Hanbal ao uso de reliquias como un de varios importantes puntos en que as opinións do teólogo diverxen do wahhabismo.[10]
- ↑1,01,11,21,31,41,5H. Laoust, "Ahmad b. Hanbal," enEncyclopedia of Islam, Vol. I, pp. 272-7
- ↑Mohammed M. I. Ghaly, "Writings on Disability in Islam: The 16th Century Polemic on Ibn Fahd's "al-Nukat al-Ziraf","The Arab Studies Journal, Vol. 13/14, No. 2/1 (Fall 2005/Spring 2006), p. 26, note 98
- ↑Holtzman, Livnat, “Aḥmad b. Ḥanbal”, in: Encyclopaedia of Islam, THREE, Edited by: Kate Fleet, Gudrun Krämer, Denis Matringe, John Nawas, Everett Rowson.
- ↑1st ed., Cairo 1311; new edition by Aḥmad S̲h̲ākir in publ. since 1368/1948
- ↑Manāḳib, pp. 33-6;Tard̲j̲ama, pp. 13-24
- ↑Christopher Melchert, The Ḥanābila and the Early Sufis, Arabica, T. 48, Fasc. 3 (Brill, 2001), p. 356
- ↑Gibril F. Haddad,The Four Imams and Their Schools (Londres: Muslim Academic Trust, 2007), p. 301
- ↑8,08,1Michael Cook, “On the Origins of Wahhābism,” Journal of the Royal Asiatic Society, Third Series, Vol. 2, No. 2 (Jul., 1992), p. 198
- ↑Christopher Melchert, The Ḥanābila and the Early Sufis, Arabica, T. 48, Fasc. 3 (Brill, 2001); cf. Ibn al-Jawzī,Manāqib al-imām Aḥmad, ed. ʿĀdil Nuwayhiḍ, Beirut 1393/1973
- ↑Gibril F. Haddad,The Four Imams and Their Schools (Londres: Muslim Academic Trust, 2007), p. 390
- al-Ājurrī,Kitāb al-Sharīʿa, Beirut 2000
- al-Dhahabī,Siyar aʿlām al-nubalāʾ, ed. Shuʿayb al-Arnaʾūṭ and Ḥusayn al-Asad, 25 vols., Beirut 1401–9/1981–8
- Ibn Abī Yaʿlā,Ṭabaqāt al-ḥanābila, ed. Muḥammad Ḥāmid al-Fiqī, 2 vols., Cairo 1952
- Aḥmad b. Ḥanbal,al-Masāʾil wa-l-rasāʾil al-marwiyya ʿan al-imām Aḥmad b. Ḥanbal, ed. ʿAbdallāh b. Salmān b. Sālim al-Aḥmadī, 2 vols., Riyadh 1991
- Aḥmad b. Ḥanbal,al-ʿIlal wa-maʿrifat al-rijāl, ed. Waṣiyyallāh b. Muḥammad ʿAbbās, Bombay 1408/1988
- Aḥmad b. Ḥanbal,Kitāb al-ṣalāh (with a supplement comprising Ibn Qayyim al-Jawziyya'sal-Ṣalāh wa-aḥkām tārikīhā), ed. Zakariyyā ʿAlī Yusūf, Cairo 1971
- Aḥmad b. Ḥanbal,Kitāb al-zuhd, ed. Muḥammad Jalāl Sharaf, Beirut 1981
- Aḥmad b. Ḥanbal,al-Musnad lil-imām Aḥmad b. Ḥanbal, ed. Aḥmad Muḥammad Shākir, 20 vols., Cairo 1416/1995
- Aḥmad b. Ḥanbal,al-Radd ʿalā l-zanādiqa wa-l-Jahmiyya, in ʿAlī Sāmī al-Nashshār and ʿAmmār Jumʿī al-Ṭālibī (eds.),ʿAqāʾid al-salaf (Alexandria 1971), 51* –103
- Ṣāliḥ b. Ḥanbal,Sīrat al-imām Aḥmad b. Ḥanbal, ed. Fuʾād ʿAbd al-Munʿim Aḥmad, 2 vols. in one, Alexandria 1401/1981
- Ibn al-Jawzī,Manāqib al-imām Aḥmad, ed. ʿĀdil Nuwayhiḍ, Beirut 1393/19732
- Ibn Kathīr,al-Bidāya wa-l-nihāya, 16 vols., Cairo 1418/1998
- Ibn Qayyim al-Jawziyya,Ijtimāʿ al-juyūsh al-islāmiyya, ed. ʿAwwād ʿAbdallāh al-Muʿtaq, Riyadh 1419/1999
- Ibn Taymiyya,Darʾ taʿāruḍ al-ʿaql wa-l-naql, ed. Muḥammad Rashād Sālim, 11 vols., Riyadh 1979–81
- Abū Nuʿaym al-Iṣfahānī,Ḥilyat al-awliyāʾ wa-ṭabaqāt al-aṣfiyāʾ, 10 vols., Beirut 1409/1988
- Marʿī b. Yūsuf al-Karmī,al-Shahāda al-zakiyya fī thanāʾ al-aʾimma ʿalā Ibn Taymiyya, ed. Najm ʿAbd al-Raḥmān Khalaf, Beirut 1404/1984
- Abū Bakr al-Khallāl,al-Sunna, ed. ʿAṭiyya al-Zahrānī, 7 vols., Riyadh 1410/1989
- Abū Bakr Aḥmad b. Muḥammad b. al-Ḥajjāj al-Marwazī,Kitāb al-waraʿ, ed. Samīr b. Amīn al-Zuhayrī, Riyadh 1418/1997.
