 | Este artigoprecisa de máisfontes ou referencias que aparezan nunhapublicación acreditada que poidan verificar o seu contido, como libros ou outras publicacións especializadas no tema. Por favor, axudemellorando este artigo.(Desde maio de 2013.) |
Enpragmática, unacto de fala é unhalocución como unidade funcional dacomunicación, isto é, a maneira en que o falante intervén sobre o seu contorno mediante o uso das palabras: para informar, incitar, preguntar, convencer etc.
As locucións teñen dous tipos de significado:
Por exemplo, se alguén diVai frío, o significado locutivo é que a persoa que fala ten sensación de frío. A forza ilocutiva é o efecto que o falante quer teña que o que dixo sobre quen o escoitou. Pode ser fechar unha xanela ou botar unha manta. Un acto de fala é unha locución que ten tanto significado proposicional como forza ilocutiva.
OfilósofonorteamericanoJohn Searle estableceu a seguinte clasificación dos actos de fala:
Durante a maior parte da historia dalingüística e afilosofía da linguaxe, víase a linguaxe fundamentalmente como un medio de realizar afirmacións e ignorábanse os demais usos. OfenomenoloxistaAdolf Reinach a comezos doséculo XX e o lingüistaRoman Jakobson nos anos 60 do mesmo introduciron o concepto defuncións da linguaxe. O traballo máis influente foi o dos filósofosJ. L. Austin e o seu alumnoJohn Searle.
Austin distinguiu entre tres tipos de acto relacionados con ou causados pola realización dunha oración:
Unacto locutivo consiste en dicir algo que ten un significado e é comprensíbel. Por exemplo,Vai frío consta de dúas palabras, comprensíbeis as dúas e que expresan que a temperatura onde está quen fala é incomodamente baixa.
Unacto ilocutivo consiste en utilizar unha oración para levar a cabo unha función. Por exemplo,Vai frío pode ser unha petición, como se ilustrou antes.
Unacto perlocutivo é o resultado ou efecto producido por ter dito algo. Por exemplo, fechar unha xanela ou achegar unha manta.
